Na het afscheid in Lima gaat onze weg in noordelijke richting, op weg naar Ecuador. Maar eerst tijd voor een paar dagen strand. Sinds Bali (toch zo’n al 4,5 maand geleden) hebben we niet meer rustig langs een strandje gewandeld en wat gezwommen. Vanuit Lima nemen we de 19 uur durende nachtbus naar Mancora (wat is het toch een groot land), in het verre noorden van Peru. Het staat bekend als de jetset strandbestemming voor de rijkere Peruanen. Ze hebben er inderdaad wel wat luxe hotels maar probeer het zeker niet te vergelijken met een Cote d’Azur. Mancora ligt in de provincie Piura, waar “El Meganiño” 3 maanden geleden toesloeg met heftige overstromingen en waar de dengue uitbraak nu groot is. In Mancora zelf is niks meer te merken van de overstromingen of die ellendige muggen. Dus no worries deze dagen staat alleen verveling op het programma.

Ons verblijfje was een leuk bungalowtje met een privé zwembadje (privé omdat er geen andere gasten waren). Onze kamer ruim en schoon, maar dan…… in mijn ooghoek een vieze, duimgrootte, kruipende, kakkerlak ogend insect. En ja hoor niet een, niet twee, geen drie maar wel 50 stuks op de grond en muren. Het leek wel die ene van de 10 Egyptische plagen. Zo bleek in Mancora geen dengue uitbraak te zijn, maar een krekel plaag. In iedere hoek van het dorp zaten ze. Overal “mooie” krekelconcerten, inclusief ons privé huiskamerconcert in het bungalowtje dat ons in de nacht wakker hield. Dus iedere ochtend, middag en avond waren we even niet bezig met verveling, maar waren we op krekel jacht.

Het weer, het strand, de bevolking en het eten maakte gelukkig alles weer goed. Iedere dag ceviche op de markt en in de avond een gerecht met gerookte tonijn en quinoa risotto. Beste en meest verse tonijn “we ever had”. De rode tonijntjes worden hier zo uit de zee gehengeld en op je bordje gedrapeerd. Wat wilt een mens nog meer?

Het Peru avontuur zit er alweer op, we zetten koers naar Ecuador.