Zon en warmte. Na anderhalve maand op hoogte te zijn geweest, met bijkomende lage temperaturen, was het dan eindelijk weer tijd om de flip flops uit te pakken. Vanaf Bolivia is het gemiddeld 20 graden overdag geweest en rond de 5 als het zonnetje verdween. Af en toe waren we zelfs jaloers op jullie 35 zwetende graden. Tijd voor “zweet tussen de batsen” weer.
Dus vertrokken we naar de woestijn van Peru, een van de droogste gebieden van Zuid-Amerika, op weg naar Huacachina, de groene oase tussen de duinen van Ica. En hoe kan het ook anders…. het regent!!! Gelukkig duurt dit niet lang en laat het welverdiende zonnetje zich zien.

Huacachina is dus een “oase” in de woestijn, het heeft een lagoon, enkele palmbomen en verder vooral veel lelijke gebouwen, veel lawaai en vooral veel troep op straat:

Nummer 1 activiteit is zandborden en met een lawaaierige buggy door het zand crossen. Wat beiden trouwens super leuk is om mee te maken. De buggy mag je helaas niet zelf besturen, maar het lijkt wel op een achtbaan, je ziet absoluut niet wat komen gaat, dus bovenaan iedere duin, is het weer spannend wat komen gaat….. whieeeeee, een afdaling van 160 graden of een gaap omdat het maar een bultje is. Het sandboarden was er voor mij een om niet te vergeten, bij de eerste poging op het bord te gaan liggen, KRRKRKRR!!!! Ja hoor mijn broek scheurde van onder tot boven door. Met zo’n hels geluid dat het door geen van de 30 personen achter me gemist kon worden. Na hard genant lachen en wat stomme grapjes kruip ik dan toch met de billen bloot op die plank. En hard dat dat gaat. De beste en de snelste manier was gewoon plat op de buik naar onder. De snowboarders kwamen nauwelijks vooruit in het stugge zand en de al zittende surfers vielen 1 voor 1 naast de plank. Al met al moeite waard dus:

Het grootste wijngebied van Peru ligt toevallig in de buurt van Ica, dus Raimon is weer in zijn element en gaan we 3 wijhuizen langs. De eerste 2 zijn ambachtelijke wijnhuizen en oh wat was die wijn bar slecht, de een nog zoeter dan de andere. Gelukkig brouwde ze ook nog pisco, wat de boel een beetje goed maakte. Vooral wijnhuis 2 had heerlijke pisco’s met allerlei smaakjes. Hier moesten dus 2 flesjes van mee om samen met Claire en Simone van te genieten. Als laatste bezochten we het commerciele en oudste wijnhuis van Zuid-Amerika; Tacama. Buiten ook veel overzoete versies waren hier gelukkig ook wat droge rode te vinden. We waren in ieder geval best onder de indruk:

Weer zo’n twijfelgeval, wel of geen Nazca lijnen… we hadden er beiden niet zoveel speciale gevoelens bij. Dus ging de “we zijn er nu toch, misschien krijgen we spijt” regel maar weer op. Dus hop in zo’n 5 persoons vliegtuigje in. Door het draaien van links naar rechts en het snelle zakken en stijgen werden er veel fijne, alla achtbaan, kriebels in je buik gecreeerd. Ik kan er geen genoeg van krijgen, maar Raimon zit sneeuwwit met kleffe handjes naast me (ondanks de pilletjes). Gelukkig bleek het toch een, niet te willen missen ervaring te zijn. Heel apart om dit fenomewn in het echt te zien vanuit een vlieger. Wederom zijn de wetenschappers er nog niet over uit waar deze lijnen voor diende, waarschijnlijk waren het offer tempels voor het verkrijgen van water. Geschat wordt dat ze tussen 200 voor en 900 na christus gemaakt zijn (zo kan ik ook wel schatten). Door weinig regenval en wind zijn ze zo goed bewaard gebleven. Toen de panamericana highway (Alaska naar zuid Chili) aangelegd werd, waren de lijnen nog niet ondekt en werd de “hagedis” in tweeen gedeeld door deze snelweg:

En dan natuurlijk de sunset met onze zonnetjes boven op de duinen: