Met de ferry komen we op Cebu eiland aan, daarna nog 3 uurtjes (voor een afstand van 50km) met de lokale bus vanuit Bato. Om de paar meter stopt de bus voor wuivende of roepende mensen die ook graag een plekje op de bus willen of er juist weer uit moeten. Het is een goedkope, gezellige maar trage boel. Eindhalte: Moalboal.

Moalboal is een gezellig toeristendorp, dat vooral bekend staat voor zijn, op een na grootste, sardine run, letterlijk vertaald sardientjes wedloop, van de wereld. Net voor de kust, ongeveer 10 meter zwemmen langs koraal, is er een klif in het water te vinden, bij deze klif zwemmen scholen van meer dan een miljoen sardientjes (internet als bron, zelf niet geteld). Als je tussen zo’n school gaat zwemmen, wijken ze allemaal tegelijk in hetzelfde patroon uit en zwemmen ze om je heen. Het lijkt wel een dans! 

Ook zijn er veel mega zeeschildpadden te zien:

School sardientjes die uitwijken voor een schildpad:

We konden er geen genoeg van krijgen en zijn 2 dagen op pad gegaan met de sardientjes.

Veel sardientjes in de zee dus, maar geen een op de menukaart te vinden. Het gebied is namelijk beschermd, tegen menselijke honger.

En.., hoe kan het ook anders, wederom op weg met de scooter. Ditmaal voor een duik naar de Kawasan falls:

Vanuit Moalboal was het nog 3,5 met de lokale bus, wederom vol gezelligheid naar Cebu City. Enkel om de avond door te brengen voor de ochtend vlucht alweer terug naar Manilla.

Cebu City: