Nee geen paniek, gelukkig niet in de zin van; Kus al je geliefden vaarwel want het einde nadert. Maar we zijn gewoon aan het einde van de wereld, oftewel de meest zuidelijke stad van de wereld, Ushuaia. Hier starten we aan ons tochtje door Patagonië. De winterjas, wandelschoenen en handschoenen worden onderuit de backpack gevist en vamos con bananas!

Ushuaia ligt in vuurland, oftewel “tierra del fuego”, de naam is gegeven door de eerste Europeaan die de vuurtjes van de oorspronkelijke bevolking (Yaghan) zag wakkeren en dacht dat de aarde in brand stond.

De stad ligt in een baai, omringd door bergen, in de verte zie je Chili, de ligging is echt prachtig:

De hoogste berg is niet enorm te noemen met zo’n 1400 meter, maar er ligt nog veel sneeuw op. Er zijn zelfs nog echte “die hards”:

De temperatuur is nu zo’n 10 graden, redelijk zonnig en weinig wind, we schijnen veel geluk te hebben. In de winter is het hier gemiddeld 1 en in de zomer zo’n 11 graden en dan schijnt het hier zo hard te waaien dat er mensen omvallen, kunstgebitten om je oren vliegen en alleen de grootheden onder de vogels nog de lucht in durven.

We hebben een boottocht gemaakt op het Beaglekanaal (niet te verwarren met het spijsverteringskanaal van deze knappe hondensoort), dit water is een verbinding van de Stille naar de Atlantische oceaan:

Met als verassing 2 zeeolifanten…. Komen hier schijnbaar normaal helemaal niet voor, maar zijn speciaal voor ons omgezwommen:

Het tierra del fuego national park:

En een flinke en mooie wandeling naar de Martial gletsjer. We hebben het einde niet gehaald, de laatste 2 km was het zo’n gesjravel om op deze ijsplaten rechtop te blijven staan en niet via een dubbele koprol in de split te eindigen. Maar het was zeker de moeite alleen al voor de uitzichten:

Op naar de grensovergang!