Hoog op de veelbesproken “Bucket list” prijkte nog altijd een wandelingetje door het machtige Himalaya gebergte. In Nepal, Bhutan, India, Pakistan of Tibet, geen voorkeuren, wel veel dromen. Dit avontuurtje stond gelukkige niet alleen op mijn lijstje maar ook bij mijn vriendinnetjes Claire & Simone. Op dit moment reizen ze voor 3,5 maand door Azië en we zouden elkaar gaan wederzien in het lekker oer-Aziatische en dus chaotische Kathmandu, Nepal it is! Dit keer sluit ik me aan zonder, mijn “partner in travel” Raimon, maar met als goede vervanger, voor lol en plezier, Sandra. Om ons wat kracht bij te zetten moest er een passende naam gevonden worden, uit alle originele inzendingen leken de “Himalaya Bitches” het meest powerful voor het geval dat we ooit tegenover de gruwelijke Yeti zouden komen te staan. Ik denk dat we hem na een van onze yels zo aan het lachen zouden hebben gebracht dat hij vanzelf de berg afrolde, power to the “bitches” dus…

Welke trekking, slaapplekjes, hoe, wat en waar, zou me normaal al maanden beziggehouden hebben, ditmaal werd me alles uit handen genomen en was alles al ruimschoots van te voren goed gepland door Claire en Simone. Sit back and relax dus! Alle soorten en maten trekkings zijn mogelijk in de Himalaya, met uitzondering van een luxe versie…. De keuze viel op de 10 dagen durende Annapurna sanctuary trek (moeilijkheidsgraad: medium). Het beloofde afwisselende landschappen van rijstvelden en regenwoud tot het enorme indrukwekkende Himalaya gebergte. Hierover meer in de volgende blog.

In totaal zouden we 16 dagen onderweg zijn naar en in Nepal. Tel er zo’n 3 reisdagen vanaf, 10 trekking dagen en er blijven een luttele 3 dagen over om iets van de rest van Nepal te zien. Nepal staat bekend om de Himalaya en verder zijn er dan ook niet veel bezienswaardigheden. Wel is er nog het Chitwan national park, een enorm nationaal park, waar je bijvoorbeeld olifanten, neushoorns en tijgers kunt vinden. Helaas ligt dit toch een eindje uit de richting en hebben we hier geen tijd voor. Verder staat het land wel bekend om zijn buitenactiviteiten, natuurlijk wandelen, maar ook raften en paragliden. Wandelen stond al op de planning, maar de andere 2 bezigheden draag ik ook een warm hartje toe. Dus die 3 dagen zouden “well spent” zijn.

Kathmandu: Een chaotische stad (1 miljoen inwoners) met veel getoeter en bedekt met een dikke laag stof, uit gebrek aan regen. Veel barretjes en eettentjes, maar geen streetfood. Wat misschien maar goed is, want eigenlijk bijna iedere voedselbron wordt afgeraden te eten uit hygiënische overwegingen. De stad lijdt nog erg onder de aardbeving uit 2015, ze zijn druk bezig met de heropbouw, maar deze schade is niet snel te herstellen. Het bekende Durbar square:

Pokhara is op Kathmandu na de grootste stad van het land en tevens ons startpunt van onze trekking. Het ligt aan een enorm meer waar omheen de Himalaya te zien zou zijn….. Mooi niet dus!

Mist, mist en nog een mist. Iedere ochtend staken we enthousiast onze snuitjes tussen de gordijnen in de hoop op een heldere dag in Pokhara. Iedere dag weer werden we teleurgesteld met het bericht dat onze grote paraglide droom in de Himalaya afgelast werd. Na het paraglide debakel van Simone en mij in Lima (Peru), was het dit keer een nog grotere teleurstelling voor ons allemaal.                                                                             Het idee van een beetje actie in de vorm van raften werd ons op de weg van Kathmandu naar Pokhara al de kop in gedrukt. Het is winter in het geliefde Nepal. Winters niet zoals bij ons met veel regen, maar droge en koude winters. Dus de wilde rivieren met spannende schuimkopjes waren in dit land niet te bekennen. Dan maar een roeirondje rond het meer:

En veel rust om ons voor te bereiden op de komende 10 dagen.