“Beter laat dan nooit” is de uitdrukking, dus vandaar toch nog even een, niet onbelangrijke, blog over de thuiskomst na een reisje van tien en een halve maand.

Toen we in september 2016 vertrokken naar onze eerste bestemming Bejijng leek het alsof we alle tijd van de wereld zouden hebben. Chill man bijna een jaartje op reis. Maar wat zijn de weken omgevlogen!
Toen we in Bolivia besloten om ons huiswaarts ticket te boeken was dit een zwarte dag in ons leven. Het geld begon op te raken en we begonnen ook wel wat dingetjes en vooral mensen van thuis te missen. Medellin zou de eindbestemming worden. Met eenmaal dat ticket op zak begin je onbewust toch de dagen af te tellen en begint de drang om iedereen weer te zien met de dag groter te worden. Dus toen die dag eenmaal was aangebroken was ik serieus in tweestrijd. Een ultiem gevoel van geluk om al mijn familie en vrienden weer te kunnen knuffelen, maar ook; oh jee onze grote droom zit erop, en nu?

Aankomst:
Poortje open, poortje dicht, wij stonden bij de bagageband te wachten op onze tassen in Charleroi en de 2 mamsen stonden aan de andere kant van het poortje te springen van blijdschap, natuurlijk laten de tassen juist dan wel erg lang op zich wachten… bewapend met onze tassen kunnen we dan eindelijk door de poortjes om ze te knuffelen. Een blik opzij en onze hartjes slaan emotioneel op hol, ontelbaar (kwam waarschijnlijk door de waterige oogjes, of de kater van de dag ervoor) veel lieve familieleden. Doet een mens geweldig goed te weten dat wij ook gemist zijn geworden ipv alleen maar gemist hebben. Veel knuffelen, lachen, huilen en kletsen, kletsen en nog eens kletsen. Thuis bij Ghislain en Marie-Jose stonden de achterblijvers op ons te wachten met een enorm lekkere en oer-Hollandse brunch. Na nog meer kletsen en ons volgepropt te hebben met lekkernijen zetten we koers naar het voor ons “perfecte” huisje. Nog meer verassingen, bubbels en een spik en span gepoetst huisje, nog nooit zo schoon geweest (ligt vast aan mijn poetspassie). Geen slechte manier om thuis te komen toch?
Last but not least in de avond staat nog een heerlijk avondmaal op ons te wachten in huize Claire en Simone (onze bezoekers in Peru), nog meer gezelligheid.

En nu?
De dagen en weken erna zijn vooral voorbij gevlogen aan het najagen van van alles en nog wat wat we gemist hebben, van gezellige borrels tot wortelstamppot met gehaktballen uit eigen keuken en van 007 naar nummer 2 op onze eigen wc.

Als je eenmaal al het gemiste weer eens gedaan hebt, is een tweede keer ook nog wel leuk, maar bij veel dingen (buiten vrienden, familie en het wc bezoek) is een derde keer helemaal niet meer speciaal en vraag je je af hoe het komt dat je zoiets kon missen op een reis waar zoveel te zien en te beleven valt. Dus de sleur kickt er alweer in en het verlangen naar het avontuur wordt weer groter. Raimon daarentegen vindt het prima om thuis te zijn en is wel even klaar met “het altijd maar onderweg zijn”. Wat inderdaad ook niet altijd even makkelijk was. Misschien verromantiseer ik ook alles wat ik net niet heb. Wat me aan het alsmaar reizen ergerde ben ik snel weer vergeten, wat me aan Nederland ergerde waren de dingen die ik in Azië soms zelfs miste. Vreemde spinsels maakt dat gedeelte van mijn hersenen.

Het heeft voor mij wel dik een maand geduurd voordat ik weer een beetje de draai vond thuis, terwijl Raimon meteen de 360 graden te pakken had. Op zoek naar werk en zo snel mogelijk het ritme weer oppakken zal de beste remedie zijn. En dan weer volop sparen voor een volgende reis😉!

Conclusie: We hadden het nooit willen missen, de allerbeste beslissing in ons leven!

Bedankt dat jullie ons gezwets trouw, of minder trouw gevolgd hebben!
Tot gauw
Michelle & Raimon