Laatste stop in het mooie Zuid-Amerika en de op een na laatste stop voordat we huiswaarts keren, Medellin.
De stad was zo’n 20 jaar geleden nog de gevaarlijkste stad van de wereld. Na de dood van de drugsbaron Pablo Escobar in 1993 heeft de stad een enorme transformatie ondergaan, het aantal moorden is met 95% gezakt (in de jaren 80 gemiddeld 4000 per jaar) ook is er veel aan veiligheid gedaan door harder op te treden tegen de linkse rebellenbewegingen FARC, ELN en enkele kleinere groepen. De metro’s trams en bussen sluiten klakkeloos op elkaar aan, dit is de meest moderne, hippe en groene stad waar we in Zuid-Amerika geweest zijn. Een te gekke afsluiter dus!

In het piepkleine vliegtuigje waarmee we in Peru over de Nazca lijnen vlogen kwamen we aan de praat met de familie Barrientos, vader Alejandro, moeder Beatriz en zoon Andres. Na 5 minuten kletsen werden we al uitgenodigd om bij hun te komen logeren in Medellin, het Colombiaanse volk is echt waar het hartelijkste volk ooit gezien! Dit aanbod konden we natuurlijk niet afslaan en we besloten onze eerste 2 dagen bij hun door te brengen in een buitenwijk van de stad, tot ongenoegen van de Barrientos omdat ze het belachelijk vonden dat we niet alle 5 de dagen daar bleven. Vader en moeder spraken geen woord Engels, zoonlief wel, maar deze was het weekend niet thuis. Veel hand en voetwerk en veel gelachen natuurlijk. Raimon zijn Spaans is beter en doordachter dan mijn Spaans. Als ik denk dat het op iets lijkt gooi ik het eruit zonder teveel na te denken (het motto; overal een “o” aanplakken en het klinkt ineens Spaans), maar meestal slaat dit natuurlijk nergens op. Raimon met zijn translater app in de aanslag komt er met wat minder kleerscheuren vanaf. Maar eerlijk is eerlijk we hebben deze dagen eigenlijk best veel Spaans geleerd. We zijn enorm verwend geworden in hun mooie huis, met privé buitendouche en hebben ons overal en nergens mee naartoe genomen:

Pueblito Paisa met een mooi uitzicht, Mercado del Rio, een hippe food market net buiten het centrum:

Met de kabelbaan naar Park Arvi, met de kabelbaan hoog boven de stad, het is een enorm park met veel wandelroutes:

Een voetbalwedstrijd bezoeken in Zuid-Amerika stond hoog op ons “to do” lijstje en waar beter dan in het passievolle Colombia? DIM (Deportiva Independiente Medellin) tegen de Millonarios uit Bogota een eredivisie wedstrijd dus van 2 goede clubs. Eindstand: 1-1, maar wat een energie, geen seconde is of staat het publiek stil, anderhalf uur springen en zingen, echt waanzinnig!

Guatape is een wederwederom kleurrijk plaatsje midden tussen een erg mooi merengebied:

Tussen deze meren ligt de grote, merkwaardige, 385 meter hoge, rots La Piedra, die te beklimmen is via een doodnormale trap met dit als uitzicht:

Na 2 dagen zijn we verhuisd naar een hostel in de wijk El Poblado, 10 metro minuten buiten het centrum van Medellin, een rijke buurt met overal hippe barretjes en restaurants en ook heel belangrijk; erg veilig. Het centrum van Medellin is leuk om doorheen te lopen, maar in de avond is het er uitgestorven, er woont niemand dus een “no go” om daar in de avond rond te paraderen. Natuurlijk was het weer tijd voor een free walking tour, die grappig en interessant was:

Na 2 dagen El Poblado, zijn we weer richting de famllie Barrientos gegaan om voor ze te koken en ouderwets gezellig te kletsen zonder elkaar te begrijpen.

Het dringt nog niet helemaal tot ons door dat we vanavond het vliegtuig pakken naar Madrid en de peso’s weer in moeten wisselen voor de euro. Wat is de tijd gevlogen!