Ecuador, dat was een grote verassing. We hebben lang niet alles gezien van dit, voor Zuid-Amerikaanse begrippen, kleine landje. We begonnen in Guayaquil aan de kust, dit is de grootse stad van Ecuador en wordt door toeristen vooral gebruikt om van of naar de Galapagos te vliegen. Buiten het leguanen park is er ook niet veel te beleven, aankomen en meteen weer vertrekken is dan ook de tip. Over de Galapagos hebben jullie onze mening al uitgebreid kunnen lezen, het uber, opper hoogtepunt van onze reis. De flora de fauna, het heerlijke eiland gevoel met bijbehorende relaxte inwoners, Toppie!! Dan de dichte Amazone jungle. Quito als mooie stad midden in de Andes omringd door vele vulkanen. Wat het meeste opvalt, het is hier zoooo groen, zelfs op zo’n 4000 meter is het nog groen, helemaal anders dan bijvoorbeeld Bolivia en Peru. Alles groeit hier, ik neem aan dat dat door de ligging vlakbij de evenaar komt.

Je ziet het meteen als je Ecuador inrijdt, alles is hier vele malen beter geregeld dan in de andere, door ons bezochte, Zuid-Amerikaans landen. De wegen zijn goed en bijvoorbeeld geen bedelaars te bekennen. De prijzen liggen helaas ook wel wat hoger dan in de andere landen. Na de invoer van de dollar in 2000 zijn de prijzen flink gestegen voor Ecuadorianen. In 1999 is door toedoen van de toenmalige president Mahuad (had goede banden met Amerika), die al het geld het land uit sluisde, het land failliet verklaard en zo goed als al haar inwoners (er gaan natuurlijk weer 100 versies de ronde, maar dit is het verhaal van de Ecuadorianen zelf). Al hun spaargeld was verdwenen. Hierna volgde de overname van de dollar, wat volgens het volk geen toeval geweest kon zijn. Aangezien de prijzen nu hoger liggen, maar de lonen nog altijd laag betaald de overheid de meeste onkosten van het volk, zoals de scholing, gezondheidszorg, elektriciteit, water, telefonie en internet zijn voor niks. Het systeem in dit land is super sociaal, maar omdat er ook geld binnen moet komen, zijn ze nog een beetje aan het zoeken tussen de balans van socialisme en kapitalisme. Het grootste export product, nog voor de bananen en de rozen, is olie. Helaas moet deze geboord worden in de Amazone, wat ten kosten gaat van vele planten en beetjes. Dit zijn belangrijke en heftige afwegingen die het land moet maken.

De bevolking van Ecuador is niet veel anders dan de rest van Zuid-Amerika, aardig en niet heel toegankelijk. Wat dan waarschijnlijk weer ligt aan ons gebrek aan Spaans. Mocht je een van de weinig Engels sprekende Zuid-Amerikanen tegenkomen, dan zijn ze altijd wel in voor een gesprekje. Dus het gebrek aan toegankelijkheid ligt meer aan onze kant. Muziek zit hier in het bloed van jong en oud, er hoeft maar een deuntje te horen te zijn en de heupen van jong, oud, man, vrouw beginnen te bewegen. Erg leuk.

Het vervoer in Ecuador is niet heel bijzonder, geen luxe bussen zoals in Peru, maar lokale bussen en een iets luxere versie van deze lokale bus. De stoelen in de nachtbus, kunnen zo’n 10 cm naar achteren, waarna je ook meteen tegen de knieën van je achterbuurman zit. Waarschijnlijk is dit niet zo goed geregeld omdat het land vele malen kleiner is en de langste trip ongeveer 8 uur is. De bussen stoppen om de 2 minuten om mensen in of uit te laten waarmee ook meteen altijd een paar verkopers instappen om je wat aan te smeren door een heel verhaal op te hangen, van eten tot tandenborstels, erg vermakelijk.

Het eten in Ecuador is helaas niet veel beter dan in de andere Zuid-Amerikaanse landen, ze hebben eigenlijk van alle landen iets op de kaart staan. Gelukkig weer ceviche!! En verder weer veel koolhydraten. Vooral die dikke soepen die ze garneren met een hele schotel popcorn (gelukkig niet zoet), een beetje vreemd, maar wel …. okay. Terwijl er zoveel groente voorhanden is in dit land, eten ze het om de een of andere reden toch liever niet. Fruit wordt wel rijkelijk gegeten en de fruitsapjes krijg je op iedere straathoek, dan maar zo wat vitamientjes binnen krijgen. Op de Galapagos en aan de kust was meestal de goedkoopste dagmenu optie de rode tonijn, lucky us. Ook wordt er veel brood gegeten, bakkers om de paar meter, met zoete en hartige hapjes. Het bier en de rum smaken goed en de wijn is net zoals in Bolivia en Peru niet te betalen.

De Galapagos, verdient een 10, de rest van Ecuador een 8 denk ik zo. Erg mooi en alles in een compact landje.
De dollar is makkelijk, maar maakt het er helaas niet goedkoper op.
We moeten sowieso terug naar de Galapagos, de eerste plek die na bezoek zelfs terug en nog hoger op de bucketlist staat.