100 en 1 wegen die naar Machu Picchu leiden. Of liever gezegd 101 manieren om daar te komen. De bekendste is natuurlijk de Inca trail, die als enige optie ook echt op MP uitkomt, wat een magisch uitzicht zal dat zijn (maar deze trek is zodra de boekingen opengaan al uitverkocht). Onder de andere 100 opties vallen minder bekende Inca wegen, lange, zware maar mooie treks, avontuurlijke tochten, maar er gaat ook gewoon een trein richting Machu Picchu town (oftewel Aguas Calientes). Mocht men niet zo fortuinlijk zijn om de trein heen te pakken (zo’n luttele $100 voor een enkeltje) dan komen de andere opties uit bij Hidroelectrica, waar de weg stopt en het nationale park begint. Vanuit hier loop je in 3 uurtjes naar Aguas Calientes.

Claire en Simone waren al een paar maanden zeker van hun zaak en wilde graag een van de zware treks gaan lopen (5-daagse Salkantay trek), op grote hoogte en langs mooie uitzichten en meren. Het zou super zijn geweest als we dit samen hadden kunnen doen, maar 5 dagen lopen was voor ons net iets teveel van het goede. Dus viel onze keuze na lang dubben op een iets afwisselendere trek om het wandelen wat op te breken; de Inca jungle trail (4 daagjes).

Dag 1
Met ons economisch ingepakt dag rugzakje slaan de kriebels toe!! Eindelijk op weg naar het lang bewaard gebleven geheim Machu Picchu. De groep bestaande uit 4 Canadezen, 4 Argentijnen en 2 sjengen zijn redelijk aan elkaar gewaagd. Onze eerste “uitdaging” bestaat uit nogmaals downhill fietsen van 4300 meter naar 1200 meter, maar dit keer minder steil, over asfalt en in dichte mist, niet zo spectaculair, maar toch leuk. In de middag kunnen we gaan raften, 1 aanblik op de rivier (die het begin van de Amazone vormt) en er beginnen toch twijfels te komen. Zoveeeeel schuimkoppen en zo’n snelheid…. Maar de ervaren Canadezen verzekerde ons dat dit riviertje een nummer 3 was op een schaal van 6 en dus appeltje eitje moest zijn. En aangezien raften nog op ons “nog nooit in mijn leven gedaan” lijstje stond vonden we dat we het gokje maar moesten wagen. Paddle, paddle, stop, duck!  Waren de kreten die we 2 uur lang hoorde. Wat een stress en adrenaline komt er dan vrij. Zo vaak in die boot moeten duiken om er niet uitgeslagen te worden. Zooo gaaf, dit zou mijn nieuwe hobby wel kunnen worden was het niet dat de Maas zich alleen leent voor kanootjes die je om de 2 meter weer uit het ondiepe water moet trekken.

(Helaas staan alle rafting filmpjes op de fake “action cam” en krijgen we die pas thuis er vanaf, dus hier alleen de rivier te zien)

Dag 2
Na een goed ontbijt gaan we op weg voor onze wandeltocht van 9 uurtjes, door de jungle, afgewisseld met wat bezoekjes aan koffie, cacao en fruit plantages. De uitzichten zijn mooi en de wandeling niet te zwaar. Om 5 uur komen we, met zware spieren aan, in Santa Teresa om de hotsprings in te duiken. Dat doet goed, badderen in 40 graden om de spieren te laten ontspannen. Op tijd naar bed, ditmaal met veel twijfels over wat me in de ochtend te wachten staat.

Dag 3
Doe ik het wel, doe ik het niet, doe ik het wel, doe ik het niet. Weet je wat, ik doe het wel, al is het met lood in de schoenen. Ziplinen…. op grote hoogte (mijn angst gaat weer op de proef gesteld worden). Raimon was meteen in zijn nopjes en was mijn steun en toeverlaat. We kregen ieder een tuig om met vele haken, die me van een diepe val moesten behoeden, ohoh wat voelde ik me “veilig”. Als klap op de vuurpijl bleek dat we ook nog eens zelf moesten remmen om niet te pletter te slaan. Met een aldoor nerveus gehinnik heb ik me dan toch maar vast laten klikken aan de eerste van de 5 ziplijnen (de langste was maar liefst 800 meter). Whieeeee eigenlijk niks engs aan, het klimmen op het platform was beangstigender, tot het tijd werd voor de geoefende remhouding. Wat bleek ik heb geen talent voor remmen. Dus ziplijn na ziplijn was het weer een prestatie als ik niet een van mijn medereizigers van het platform af schopte. Na het overleven van deze 5 lijntjes werd ik nogmaals op de proef gesteld, ditmaal een bruggetje, waar na ieder plankje van 10cm breedt, de 9 volgende als brandhout waren gebruikt. Bij iedere paal moest je jezelf omhaken, een taak die door de gehele groep met een vliegensvlugge handeling gedaan werd maar natuurlijk bij moi resulteerde in nog meer lachsalvo’s.
Toch een beetje trots en blij dat iedereen de overkant veilig gehaald had gingen we op pad naar Hidroelectica voor de 3 uur durende wandeltocht in de regen richting Machu Picchu town. En daar zagen we onze dappere en vermoeide vriendinnetjes weer voor een biertje.

Dag 4
De grote dag, een van de 7 “nieuwe” wereldwonderen staat zo maar even op het programma. Lui met het busje in alle vroegte omhoog om zo voor de drukte dit Inca wonder te aanschouwen. Nou ja, die drukte was er toch wel al een beetje, maar het voelde toch enorm speciaal en zelfs Raimon werd er even stil van (nog een wonder). Hoe en waarvoor deze stad gebouwd is geweest blijft wederom giswerk, maar het magische straalt ervan af, wat vooral ook komt door die mooie bergen eromheen. Hoe toeristisch het ook moge zijn, het hoort echt wel op je bucket list te staan. Het maakte het extra bijzonder om met zijn 4en hier rond te mogen lopen.
De treinrit terug door de sacred valley maakte onze dag helemaal af. We waren moe en voldaan.