Peru it is!! Na Puna gaan we op weg, met op hol geslagen hartjes, naar Arequipa, naar het moment waar we lang op hebben moeten wachten en waar we ons enorm op verheugd hebben; hoog bezoek van onze lieve vriendinnetjes Claire & Simone die 3 weken met ons mee komen reizen.
Eindelijk was het moment van verzoening daar, met knikkende knieen en het zweet op de bovenlip naderde we de afgesproken plek, maar bij het eerste aanblik was het weer als vanouds. Zo fijn om weer samen te kunnen borrelen met een piscootje sour of een grande cerveza. We hebben om te beginnen genoeg drankjes gedaan om alle verloren borrelmomenten in te halen:

Mochten jullie op enkele foto’s een slap aftreksel van het “hardrock” symbool gemaakt door onze vingers zien, dan is dit het nieuwe en vele male ruigere teken van “the alpaca”, soon to be introduced in the Netherlands!

Arequipa wordt net als Sucre de witte stad genoemd. Door haar vele witte gebouwen maar naar zeggen ook omdat in de Spaanse tijd de Peruanen verbannen werden en er alleen “blanken” in mochten, de Spanjaarden dus. Tja, Bolivianen zijn niet de enige die elkaars verhalen tegenspreken. Wederom alles met dat korreltje zout nemen. Het is met 750.000 inwoners de 3st grootste stad van Peru. Het is erg mooie stad en niet te vergeten ook nog eens ergggg gezellig:

Omdat onze uitgekozen free tour gids niet kwam opdagen, zijn we als alternatief met zijn allen in de slechtste free tour ooit gerold (okay niet komen opdagen is misschien nog wel slechter), maar daardoor ook wel weer erg grappig, alleen dat was al een tip waard. Onze “gids” was net begonnen met deze free tours te geven, ze ratelde stukjes uit de geschiedenisboeken op, die op een later tijdstip overhoord werden. Haar moeder volgde ons overal om ons met van alles en nog wat op de foto te zetten, altijd in gezelschap van het zeer decoratieve AT reclame bordje, duurt niet lang meer en we zijn wereld beroemd in Arequipa:

De stad is omgeven door 3 vulkanen; de Misti is 5800 meter hoog is de trots van Arequipa (vanuit ieder punt van de stad te zien), de hoogste; Chachani (6000 meter) en Pichu Pichu 5700 metertjes.
De laatste zijn we als 4 dappere dodo’s in sneltreinvaart naar onder gedenderd op de mountainbike. Jong wat waren we snel, of de rest gewoon erg langzaam. Een tocht die “normaal” 3 uur zou duren hadden we toch maar even in minder dan de helft van de tijd gereden. Zoef zoef:

Na 2 dagen splitsten onze wegen alweer voor 2 dagen, Claire en Simone wilde de stad nog wat verder verkennen en wij vertrokken voor een 2 daagse Colca Canyon trek, een kloof die 2x zo diep is als de Grand Canyon. De eerste dag was goed te doen en bestond uit 7 uur lopen, vooral dalen en veel kletsen met onze gezellige mede trekkers. In de avond verbleven we op de bodem, in de oase, van de Canyon. Zwembadje, cocktailtje, koude douche, bedje en weer opladen voor de 4 uur durende klim terug naar boven. Om 05:00 stonden we weer paraat, met ons groepje van 5 musketiers, om zover mogelijk te geraken voor de zon op kwam en het heel heet zou worden. Dus met de headlight op onze slapende bolletjes stappen we het duister in. Die frisse moed was eigenlijk al na 15 minuten verdwenen, toen bleek dat ze met steil, ook echt STEIL bedoelde…. ons gezellig clubje veranderde in een chagrijnige “oude van dagen” club die al gauw uiteen viel. Maar de tocht was het gelukkig meer dan waard, zelfs voor de opper knoteraar (zal geen namen noemen). Wat een enorm mooie uitzichten:

En zooo cool om condors in het echt te zien:

De Colca Vallei is bijna even indrukwekkend als de Colca Canyon zelf:

Eenmaal terug in Arequipa hop de nachtbus in op weg naar…..