Nou “we loved it”! De meeste mensen verkiezen het vele malen kleinere en rustigere Sucre boven La Paz, maar wij vonden de hectiek juist erg charmant.

We trakteerde onszelf op een vlucht van Sucre naar La Paz, wat geen overbodige luxe is met de wegen en de bussen hier, de uitzichten waren te gek:

Naar horen schijnt het niet de meest veilige stad te zijn, maar gelukkig hebben we daar weinig van gemerkt. La Paz is de stad waar de regering van Bolivia gevestigd is, is met zo’n 2.000.000 inwoners (El Alto meegerekend) de grootste stad van Bolivia en een van de hoogst gelegen steden van de wereld. De “wijk” El Alto waar ook het vliegveld gevestigd is ligt op 4100 meter hoogte midden tussen de mooie Andes. De oude binnenstad ligt op 3600 meter in een vallei. De stad heeft nu 4 kabelbanen die de delen van de stad verbinden, er zijn er nog 3 in aanbouw:

Het oude centrum bevat vele mooie gebouwen:

Ook staat het bekend om de San Pedro gevangenis midden in het centrum, deze bijzondere en enorm corrupte gevangenis wordt gerund door de gevangen zelf, ze hebben allemaal het recht een eigen bedrijfje op te zetten in de gevangenis. En zo wordt er ook veel cocaïne geproduceerd en op de meest bijzondere wijzen naar buiten gesmokkeld. Het gezin van de gevangenen woont ook in dit “dorp” en bewakers vind je alleen buiten de muren:

Vanuit La Paz kunnen je wel 100de activiteiten doen, van trekkings over gletsjers, tot jungle tochten. Zo hebben wij een avondje een super leuke en lekkere foodtour gedaan:

Een avondje Cholitas wrestling gaan bekijken, Boliviaanse dames in hun traditionele klederdracht die elkaar te lijf gaan. Het is net als de Amerikaanse versie allemaal in kaart gezet en enorm slecht geacteerd. Maar zo enorm grappig, we hebben alleen maar in een deuk gelegen, terwijl de stoelen om je oren vlogen:

De highlight voor ons was het fietsen op de gevaarlijkste weg van de wereld “death road”, je raad het al, zo genoemd omdat er de meeste doden vielen. Er is nu een nieuwe en veiligere weg aangelegd. Op een enkele auto na en wat gekke fietsers wordt deze weg niet meer gebruikt. Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik dit wel moest doen maar met knikkende knieën toch toegestemd. En daar ben ik enorm blij om!! Buiten de kick en de adrenaline waar je op teert bij de afdaling is het ook nog eens een super mooie tocht. Je daalt af van 4700 meter hoogte in de altiplano. Naar 1200 meter in de amazone. Zoveel mooie uitzichten, maar het was vooral zaak om je ogen op de weg te houden, die smal en bochtig was, vol met stenen, kiezels en gladheid en natuurlijk nooit een railing heeft gekend. Al moet ik het zelf zeggen, we hadden er een behoorlijk tempo op:

Op naar helaas de laatste stop in Bolivia het titicacameer.