7 uurtjes nachtbussen van Salta tot la Quiaca, kwartiertje lopen naar de grensovergang met Bolivia (Villazon), stempels pakken, buskaartjes regelen, om zo binnen 12 uur te eindigen in onze eerste Boliviaanse bestemming Tupiza. In Bolivia veranderd er niet veel aan het landschap, maar wel veel aan de bevolking, alles is hier kleurrijker en de vrouwen lopen allemaal rond in traditionele kleding inclusief het typische schattige bolhoedje. Ieder gebit telt minder tanden dan vingers aan 1 hand, wat waarschijnlijk komt door de altijd aanwezige prop coca bladeren in de breed lachende monden en een gebrek aan tandzorg.

Tupiza is een erg stoffig dorpje in een vallei tussen de bergen van de Cordillera de Chichas. Je waant je in het wilde westen. We kozen dit plaatsje omdat vanuit hier de beste tours vertrekken richting Salar de Uyuni (zoutvlaktes) en omdat het op 3000 meter hoogte ligt, wat ideaal is om een beetje aan de hoogte te wennen. Buiten wat kortademigheid ging het okay met de hoogte, geen rondje joggen voor ons dit keer:

Buiten wat luieren zijn we ook als in een echte western film te paard gegaan. Ik op een witte, meer lijkende op een pony, wilde hengst en Raimon kreeg een bruin, vaak struikelend en lui merrietje. Met onze gids trokken we het wilde westen in voor 3 hele uren. De gids en moi voorop, na iedere 10 stappen wachtend op duo komt niet vooruit. Als we een drafje waagde hoorde ik vanuit de verte alleen maar “straks hub iech geklutste eier”. Het was vooral lachen dus en tussendoor van wat mooie uitzichten genieten. Na 3 uur zat het er gelukkig op want mijn bips was blauw aangelopen. Beiden geen aanleg dus:

We hebben nog gewandeld in de omgeving en wat uitzichtpunten bezocht:

3 dagen genieten van een blauwe kont verder, vertrekken we voor een 4 daagse trip naar het hoogtepunt van Bolivia: Salar de Uyuni.

Tot gauw