Onze volgende bestemming is San Pedro de Atacama, een western plaatsje in de Atacama desert wat de droogste woestijn ter wereld is. We verwachten geen regen dus voor de komende dagen!!!
De busrit vanuit Valparaiso is zo’n 24 uur dus besluiten we om na de eerste 6 uur een stop te maken in La Serena, een kustplaats met vooral Chileense toeristen:

Na 2 dagen moeten we er toch aan geloven en stappen we in de nachtbus voor 18 uur richting de woestijn. De bussen in Chili zijn prima en goedkoop, dus geen helse ritten hier.
San Pedro de Atacama is een oase in de droge Atacama woestijn heeft 5000 inwoners en daarbij een redelijk aantal mede toeristen op zoek naar droogte:

San Pedro ligt op 2500 meter hoogte en de vele bezienswaardigheden eromheen liggen dik boven de 4000 meter. Voor ons tijdens deze reis de eerste keer dat we zo hoog gaan. Toch een beetje spannend hoe onze lichamen gaan reageren, we hebben veel “hoogte zieke” mensen gesproken. Dus met de aangeschafte coca bladeren in de aanslag trekken we ten strijden tegen de vele bijwerking die je kunt hebben van het te snel stijgen. Coca bladeren kauwen moet te smerig voor woorden zijn, dus we gaan voor de coca thee optie…… best te drinken eigenlijk! We hebben nergens last van gehad, dus of we horen bij de gelukkige 50% van de wereldbevolking die tegen deze snelle klim kunnen (wat onwaarschijnlijk is want we hebben altijd elk kwaaltje wat je je kan bedenken), of de thee heeft zijn werking gedaan:

Er valt enorm veel te zien en te doen in dit dorpje, we kiezen 3 tours uit:
Valle de la Luna, wat een beetje van een maanlandschap weg heeft, dit was heel vroeger een deel van de Atlantische oceaan waardoor er een laag zout overheen ligt. En Valle de la Muerte met zijn enorme duinen:

El Tatio, een veld vol met geisers in de Andes op een hoogte van 4320 meter, het telt 80 actieve geisers:

Sterren kijken in de woestijn, oehhhh wat heb ik me daar op verheugd!!! Helaas is het bijna volle maan als we daar zijn, wat door het vele licht niet ideaal is om sterren te kijken. Maar dit mag de pret niet drukken, we hebben ons vooral geconcentreerd op onze mooie maan, Jupiter, Saturnus en enkele fellere en grotere sterren:

Zoals wij de felle noorder ster hebben, hebben hun de zuider ster die de weg moet wijzen. Maar deze is helemaal niet fel en heel moeilijk te spotten, we hebben geleerd hem te vinden mochten we ooit de weg kwijt zijn op het zuidelijk halfrond midden in de nacht.
Dit was echt een super ervaring, er valt zoveel te zien zonder al die lichtvervuiling en er valt nog zoveel te leren. Het maakt je weer even bewust van het grotere geheel om ons heen.

Dit is alweer onze laatste stop in Chili, tsjonge wat gaat het snel.