Goldcoast – Nelson bay 12 feb t/m 17 feb

De “Goldcoast” is HET surfparadijs! Alles reilt en zeilt om coole surfer dudes. The crowd waar wij natuurlijk feilloos tussen blenden, hahaha. Met 2 linker benen toch echt wachten op een gebroken teenkootje of erger. Toch zijn we op weg naar dit hippe stuk van de oost kust. Met Surfers Paradise als middelpunt. Dit plaatsje is zo populair dat de prijzen sky high zijn voor een camperplaatsje. Dus rijden we toch maar uit het, zo bij ons passende hippe, kustplaatsje. We stranden een 25km verderop bij Kingscliff. Het klinkt ook hip en zal het ook zeker zijn voor de 75+ onder ons. In plaats van “hanging and partying with the surfcrowd” werden onze avonden ingevuld met een heftig potje bridgen en een stevige pot thee. Maar de Goldcoast is wel echt de moeite waard en bij ieder plaatsje ligt een te gek stukje kust.

Tevens aan deze kust ligt onze volgende stop namelijk Byron bay, ook weer zo’n uitermate hippe bestemming. Heel relax en ik kan begrijpen waarom vele hier blijven hangen. Je kan er een mooie wandeling maken op het schiereilandje bij de vuurtoren. Wederom net als in al deze plaatsjes een te gek uitzicht, met als slagroom op de al overheerlijke taart…… dolfijnen, heel veel dolfijnen, te veel om te tellen.

Omdat we nog maar 8 dagen camper over hebben en de laatste 4 in de buurt van Sydney willen doorbrengen rijden we vandaag 400 km verder naar het zuiden, zodat we het grootste deel al afgelegd hebben. We stoppen in Port Macquarie. We bezoeken de lokale brouwerij “Black Duck” voor een proeverij, hmmm. En gaan we naar het koala ziekenhuis, hier zitten bijvoorbeeld koala’s die aangevallen zijn door honden, verbrand zijn door bosbranden, maar vooral koala’s die de seksueel overdraagbare ziekte, chlamydia (schijnbaar is de helft  van de populatie besmet), met zich meedragen. Jaaa ze zien er wel schattig uit, maar wat ze het liefst doen is van bil gaan en maken er dan een geluid bij die zelfs de slechthorende doet ontwaken. Dus we hebben een van deze seksmaniakken geadopteerd, hij heet Clarence Neville. Eindelijk gezinsuitbreiding, maar dan op afstand.

250 km verderop ligt Nelson Bay, ook hier bezoeken we een brouwerij, vele mooie strandjes en last but not least een oysterfarm, de “Sydney rock oyster” is de naam van dit glibberig beestje. Ik ben alles behalve een oester fan, maar deze waren echt verrukkelijk! Bad luck voor Raimon die hoopte het hele dozijn in zijn eentje naar binnen te kunnen werken. Op de camping hadden we bezoek van een enorme (1,5 meter) leguaan en deze “dinosauriër had het gemunt (of misschien een oogje) op “het lekkere hapje” Raimon. Jong die kunnen rennen…. en die Raimon kan springen….. zo op de tafel. Ik geloof dat zijn doel in dit leven campinggangers terroriseren is, geen slecht doel lijkt me zo.

Dat was hem weer voor even. Nu op naar Hunter Valley voor wijn, veel wijn