Na een 10 uur durende rit met de nachtbus van Pakse kwamen we dan eindelijk aan in de “big” capital Vientiane.
De nachtbussen in Laos zijn weer anders dan die in Vietnam en naar onze mening iets comfortabeler. Waar je in Vietnam met je benen in een cabine wordt geplaatst onder het hoofd van je voor buurman/vrouw en dus geen ruimte hebt om je benen te strekken en een windje laten resulteert tot een geur die de hele nacht om je heen blijft hangen. Zijn de nachtbussen van Laos voorzien van echte tweepersoonsbed (wat voor een solo reiziger betekend dat hij/zij lepeltje lepeltje komt te liggen met een totale vreemde, hopelijk niet stinkende, knappe, niet te dikke mede reiziger), okay je moet er lepeltje lepeltje in liggen want de breedte lijkt meer op een 1 persoon en de lengte van het bed zal zo’n 150cm zijn, dus ff de benen strekken zal in de lucht moeten.
Maar we hebben beiden in ieder geval iets kunnen slapen.

Vientiane is de hoofdstad van Laos en is met haar 220.000 inwoners de kleinste hoofdstad van zuid-oost Azië. Het is dan ook echt een groot verschil met Hanoi, Bangkok en Phnom Penh, die allemaal heel hectisch aandoen. Deze stad is geheel lopend te bezichtigen en alle bezienswaardigheden zou je binnen een dag afgestreept kunnen hebben. Maar toch konden we er geen genoeg van krijgen en hebben we alles op het gemakje bezocht in 3 dagen. De stad heeft een hele fijne sfeer, super eetzaakjes, en een hele gezellige avondmarkt waar gedanst en gezongen wordt. Ons hostel was ook super relax dus daar hebben we ook menig uurtje doorgebracht onder het genot van een biertje Lao.

Zo staat in Vientiane, de belangrijkste stupa van het land, tevens het nationale symbool:

De oudste tempel van het land Wat Si Saket:

De enigste Arc de Triomphe van het land Patuxai:

En net buiten de stad het buddha park:

Laos is het meest gebombardeerde land van de wereld tussen 1964 en 1973 gooide de US 2 miljoen ton aan bommen op een landje wat helemaal niet mee deed aan de oorlog. Dit komt neer op een vliegtuig vol aan bommen elke 8 minuten, 24 uur per dag voor 9 jaar lang. Heftig dus. 10 tot 30 procent van deze cluster bommen zijn nog altijd niet gevonden en geëxplodeerd. Wat van Laos bij iedere stap in bepaalde gebieden een lopende tijdbom maakt. In Vientiane hebben ze de stichting Cope deze helpt de slachtoffers, die nog ieder jaar vallen door deze bommen. Ze geven revalidatie ondersteuning en maken hier vele protheses om deze slachtoffers weer iets van hun leven terug te geven na een verloren lichaamsdeel. We zijn het Cope centre gaan bezoeken, het was erg indrukwekkend en ze doen echt heel goed werk.

Cluster bommen

Toch nog even de sunset toevoegen vanaf de super gezellige boulevard met aan de overkant Thailand:

Morgen op naar Vang Vieng, voor wat natuur en ……tubing