Ik kan natuurlijk nergens anders mee beginnen dan met de “stunning” natuur, de “fabulous” uitzichten, het land van diversiteit en dramatische landschappen. NZ is qua natuur bij verre onze favoriet geworden. Zoveel moois bij elkaar vindt je nergens anders (tenminste niet dat ik weet). Van gletsjers tot fjorden en van geisers tot sprookjesachtige bossen. Alles is hier een groot nationaal park, met als enorm groot voordeel dat iedereen ervan mee kan genieten, er wordt bijna nergens entree gevraagd, deze natuur is gratis en de hikes kan je allemaal voor niks, nada, noppes lopen.

De bevolking van Nieuw Zeeland (ze noemen zichzelf kiwi’s) lijkt wat echter dan die van Australië. Dit heeft zo zijn voordelen, niet iedereen is overdreven vriendelijk, maar met als bijkomstig nadeel lopen er dan ook een stuk meer chagrijnige mensen rond. Het is een chauvinistisch volk en zijn trots op alles wat maar een beetje met NZ te maken heeft. Heerlijk dus, want ik houdt van chauvinistische volkjes!
De “how are you” is gelukkig weer een gewone “hi” geworden, waarop het uiters snelle antwoord “hi” meer dan genoeg is. De Maori’s zijn de eerste bewoners van Nieuw Zeeland, niet de oorspronkelijke (dat zijn alleen vogels), ze zijn enkele eeuwen eerder dan de Europeanen hier aan land gekomen vanuit Oost Polynesië. Ze zijn daarna door de Europeanen verdrongen waarna in 1840 het verdrag van Waitangi werd getekend om een eind te maken aan de onenigheden. In NZ is ongeveer 12% Maori en de rest is een mengelmoesje van de verschillende landen over de wereld. De integratie is hier, ten opzichte van Australië, wel redelijk goed gegaan.

Het eten is okay, alle keukens zijn er ruim vertegenwoordigd. Het nationale gerecht is dan ook zeer Engels….. fish & chips of pie’s in alle vormen en maten, die niet alleen zoals in Engeland in de winter genuttigd worden, maar deze hartige taarten worden hier ook in de zomer veelvuldig gegeten. Het is zeg maar ons worstenbroodje, je krijgt ze overal voorverwarmd en kwepsj. De enige inheemse kiwi, is de vogel, maar het groene overheerlijke vruchtje komt echt niet van dit deel van de wereld, waar ik eigenlijk een beetje vanuit was gegaan.
Net zoals in Australië is het eten en drinken erg duur, de prijs van een drankje ligt hier nog een tikkeltje hoger terwijl de gemiddelde andere inkopen dan weer iets lager liggen. De hebben enkele wijngebieden in NZ bezocht, waarvan Marlborough de grootste. Ieder wjjngebied heeft wel zijn specialiteiten. Zo krijg je er heerlijke Sauvignon blancs en Pinot noirs (waar wij het land eigenlijk van kennen) maar ze maken ook Syrah’s, Malbec en zelfs portwijnen. En eerlijk gezegd smaakt het best goed, alleen…. ja je snapt het al….. erg duur.

Je eigen vervoer hebben in dit land is wel echt heerlijk, je hebt je hele hebben en houden altijd bij je en de vrijheid is rustgevend. De huur is niet goedkoop, maar je kan heel makkelijk een gratis kampeerplek vinden. Aan dit gratis kamperen zitten wel een paar haken en ogen. Er zijn geen douches!! (meestal wel een riviertje waar je je ff in kunt opfrissen). Ook het aantal wc’s is meestal geminimaliseerd naar 1 per 100 kampeerders (als je geluk hebt). Meestal een smerige boel dus. We hebben zo’n 6 keer gebruik gemaakt van zo’n gratis site, meer konden wij luxe paardjes toch echt niet aan. De DOC campings (van de overheid) kosten tegenwoordig $13 pp, meestal te duur voor wat je krijgt (ook hier zijn vaak geen douches aanwezig). Private campings zijn over het algemeen goed en kosten ongeveer $20 pp. Dit komt dus nog eens bij de camper huur. De benzineprijs ligt hier hoger dan in Australie, de prijzen zijn te vergelijken met onze benzineprijzen. We hebben iedere avond zelf gekookt, waarmee je de prijs wat kunt drukken en wat vaak ook heel gezellig is in de campkitchen, of op je eigen gasstelletje.
Ook hebben we veel nuttige dingen geleerd van het kamperen zoals, verlaat nooit je camper zonder wc papier en handzeep, eendjes zijn ook picky (de een laat zich hangen voor tomaten en de andere spuugt het even hard weer uit), veel behendigheid gekregen in je broek aantrekken zonder dat deze de natte vloer raakt en ga zo maar door.
Net als in Australië is Wifi schaars en als ze al Wifi hebben is deze zo traag als dikke stront tegen een berg op. Mijn wekelijkse nu.nl rondje (met de achterklap als hoogtepunt) moest dus achterwege blijven, zo hebben we van wat Duitsers en Engelsen moeten vernemen dat de VVD weer de grootste is geworden.

Voor ons verdient NZ een kleine 9, het heeft zoveel moois te bieden, het is en blijft een duur land, wat het reizen toch niet 100% relax maakt.

Edje de astronaut (onze laagvlieger), staat weer in de garage en we gingen op weg naar Ursula (nichtje van Raimon)& Kerensa, ze zijn zo lief om ons 4 dagen onderdak te bieden en ons wat te amuseren.
Over Auckland zelf hadden we gemengde meningen gehoord dus we waren erg benieuwd naar deze stad en zijn eilanden. De stad heeft heel erge leuke wijken, vooral het hele stuk langs de haven is gezellig met veel hippe eetzaakjes, leuke galerijen en mooie architectuur:

De Auckland Art Gallery is zeker een aanrader:

De bekende skytower in Auckland zijn we niet omhoog gegaan omdat het er te mistig voor was, maar zie hier het uitzicht van one tree hill:

We zijn met de veerboot naar Waiheke island geweest, mijn doel: wandelen, Raimons doel: wijn. Dus hebben we in totaal toch zo’n half uur van wijnhuis naar wijnhuis gewandeld. Geloof dat Raimons doel meer gehaald is (niet dat ik daar zo rauwig om ben):

Gemaakt met Lumia Selfie

Hans & Olga (de oom en tante van Raimon) zijn ook nog op bezoek geweest, super om ze eens te ontmoeten.

Dan het hoogtepunt van al dit gezelligs…….ADELE, we kregen de kaartjes als cadeau van Ursula & Kerensa, zooooo lief en zoooo te gek en zaten zooo dichtbij. Wauw wat is zij “amazing” live. En niet te vergeten ze is super grappig. Auckland was haar laatste stop van deze tour. En het was haar eerste optreden in NZ ooit, dus “the crowd went wild”:

Het noorden van Auckland

Voor een mooie kustlijn moet je naar het noorden van Auckland werd ons verteld. Zo gezegd, zo gedaan op naar de Bay of islands. Eerst overnachten we in Orewa, net boven Auckland hier wordt de kust Red beach genoemd:

Na een mooie wandeling van 2 uur door een mangrove bos kom je bij de Haruru falls:

Helaas komt aan alles een einde op naar Auckland om onze Ed White (naam van onze spaceship, het blijkt een astronaut te zijn geweest) in te leveren. We hebben Edje vaak vervloekt als we weer eens onze kop stoten of met pijn in de rug opstonden, maar oh wat hebben we veel lol gehad samen, ook dit racemonster gaan we zeker missen om heel veel meer redenen.

Tongariro Alpine Crossing & Wai-O-Tapu

De weerberichten voor de komende dagen zagen er goed uit, dus tijd om Napier te verlaten om richting lake Taupo te gaan. Dit meer is het grootste meer van Nieuw Zeeland en is ontstaan uit een mega vulkaan:

De Huka falls (220.000 liter water dendert hier per seconde omlaag):

Om dit meer liggen nog enkele actieve vulkanen. Mount Tongariro (laatste eruptie 2012), Mount Ngauruhoe (alias Mount Doom, voor de “Lord of the rings” fans, laatste uitbarsting 1974), Mount Ruapehu (de hoogste van de 3 met 2797 meter, laatste uitbarsting: 2007). En daar lag nou net de hike waar we zoveel over gehoord hadden en die we zooo graag wilde lopen. Het is van de zwaardere hikes van NZ, al is hij maar 19,4km. Maar het is veel klimmen en zeker niet alle paden zijn makkelijk begaanbaar. Gemiddeld wordt deze hike in 7 uur afgelegd, rekening houdend met veel stops voor nog meer foto momenten. Je loopt gewoon vulkanen op en kraters in, zoveel aparte landschappen en mooie uitzichten heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Dit is een must-do!

Rond Taupo en vooral ook in Rotarua komen de zwavelzuur dampen je zo tegemoet, in grote rookpluimen, de hele aardbodem lijkt actief te zijn. Op iedere hoek van de straat lijkt wel een natuurlijke hotpool te liggen, die de geur van rotte eieren verspreidt, maar toch is het fijn om er even in te liggen na zo’n dagje afzien op die vulkanen.
Voor Rotarua ligt het park Wai-O-Tapu (sacred waters), dit park huisvest een enorme geiser genaamd lady Knox, ze kan tot 20 meter hoog spuiten, ik geloof dat wij niet hoger dan 5 meter hebben kunnen aanschouwen:

De Champagne pools met zijn kleuren:

Of Devil’s Bath met zijn geel/ groen giftige kleur, denk niet dat de duivel zelf ook maar een teen hierin wilt steken:

En de rest niet te vergeten:

In Rotarua liggen ook the Redwoods, mooie grote bomen in een rustgevend woud:

Die avond drinken we een afscheidsbiertje met Phill & Catherine (onze Britse metgezellen), vanaf hier scheiden onze wegen. Het is Sint Patricks day, dus altijd gezellig. We gaan die 2 stiekem toch wel een beetje missen.

X

Wellington & Napier

Het was al voorspeld, slecht weer! Het noord eiland heeft de laatste weken met veel slecht weer te kampen. Onze 2 dagen in Wellington zouden regenachtig worden, dus besloten we om een appartementje midden in het centrum te boeken zodat we lekker droog zouden zitten en wat uurtjes slaap in konden halen. Het was echt genieten om ff 2 dagen niet die camper in te kruipen en te belanden op een matrasje van 5 cm dik, maar op een heuse boxspring te slapen. Douchen in een schone badkamer en eens even alle tijd te nemen op de wc.
De eerste avond toen we aankwamen hebben we dan ook alleen maar op bed gelegen en wat gezapt op de tv. Wist niet dat dat weer eens zo fijn kon zijn. Dag 2 wederom regen, maar dat gaf ons de kans om een van Nieuw Zeelandse top attracties te gaan bekijken het Te Papa museum, wat een gaaf museum, het gaat over van alles en nog wat, historie, aardbevingen, hun deelname aan WO I, dieren etc. en alles is heel visueel opgesteld. Echt voor jong en oud:

In het museum kwamen we, Catherine en Phill, een Engels koppel tegen die we al meerdere malen gezien hadden, eerste keer op een picknick plaats in Australië. Dus daar moest op gedronken worden en zijn we biertjes gaan proeven bij een lokaal brouwerijtje en daarna de kroeg ingedoken. Daarna hebben we deze 2 lifters meegenomen naar enkele bestemmingen, wat eigenlijk best gezellig was:

Abel Tasman national park & Sauvignon Blanc

Na de gletsjers zetten we koers naar een totaal ander park, namelijk dat van Abel Tasman (kan met die naam niet anders dan mooi zijn). Hier geen ijs en hoge bergen, maar prachtige gouden strandjes (de geel gouden gloed komt door het roestende ijzer dat in het gesteente zit) langs een hele mooie kust. We maken een boottocht langs de mooie kustlijn. We hebben zelfs haaien hier gezien:

Daarna zijn we vertrokken richting Blenheim, met wat wijnproeverij stops rond Nelson. Blenheim is het hart van de Marlborough wijnstreek. Deze wijnstreek is de grootste van Nieuw Zeeland en staat vooral bekend om zijn Sauvignon Blanc (85% van de totale wijnproductie). De wijntjes smaakte ons, hoe kan het ook anders, erg goed. Natuurlijk moesten we weer meedoen met een wijntoer. De bezochte wijnhuizen:

Vanaf Blenheim rijden we naar Picton om de oversteek te maken naar het noord eiland, meer specifieker, Wellington. Je vaart met de ferry door de Marlborough sounds. Dit zijn eigenlijk valleien die ondergelopen zijn: