En ja hoor, alweer een visum verlopen. Vietnam zit er op, we moeten het land alweer verlaten. Jammer? Ja eigenlijk wel jammer. Nog even een paar weetjes over Vietnam:

De Vietnamees:
Door veel mensen werden we erop gewezen dat Vietnamezen heel naar volk zouden moeten zijn. We hoorde wel vaker “you either love or hate it”. Sommige mensen willen nooit meer terug maar we hebben ook genoeg mensen ontmoet die er juist voorgoed naartoe vertrokken zijn. Het is waar, ze zien ons als lopende portemonnee en willen graag wat verdienen. Maar ik denk dat dit voor ieder land in Zuid Oost Azië geldt. Voor hun is het een spel en zo moet je er ook naartoe kijken. Voor jezelf afwegen wat iets waard is en daar naartoe werken. Het onderste uit de kan halen is voor ons nergens voor nodig, ze mogen best wat verdienen aan ons. Verder zijn ze echt wel vriendelijk. Roggelen doen ze ook graag, maar gelukkig niet zo vaak als de gemiddelde chinees.
De vietnamezen zijn vroege vogels, misschien omdat het al vroeg heel heet is, maar waarschijnlijk ook door het geluid van de vele luidsprekers op iedere straat, die netjes om half 6 in de ochtend worden aangezet zodat iedereen van de Vietnamese muziek kan te genieten. Het is dus de wake up call van de overheid. Opstaan de dag begint!!!!! De eerste nacht vonden we het nog lachwekkend, maar naarmate de dagen volgde ging die smile over in een soort van snikkende radeloze kreten.

Het reizen:
Dit was super makkelijk in Vietnam, een verademing ten op zichten van China. Je kan alle kanten op en ze kunnen het allemaal voor je regelen. Van alleen de busrit tot het gehele pakket. Ieder hotel of hostel kan wel tickets of kaartjes voor je kopen. En het transport is heel goedkoop. Zo heb je al een open busticket voor $35,- waarmee je in 1 maand heel Vietnam kunt zien, een soort hop on hop off bus. De bussen en vooral de nachtbussen zijn wel niet heel veilig, de laatste wordt eigenlijk ook afgeraden. Maar soms zijn er gewoon geen andere mogelijkheden. Ze rijden hier als gekken en in de nacht letten ze nergens meer op. Brommertjes huren is ook overal een mogelijkheid, wat heel fijn is om de buurt te verkennen, maar in Saigon of Hanoi zou ik nooit maar dan ook nooit durven te rijden! We zijn met bus, trein, boot en door de lucht gegaan, op de laatste na eigenlijk allemaal bagger. De vluchten kan je gelukkig ook heel goedkoop krijgen.

Eten en drinken:
Onnodig te zeggen dat ze in dit land heel goed weten waar ze mee bezig zijn wat eten betreft. Op ieder straathoekje krijg je de lekkerste lokale gerechten van uber-verse producten.
We hebben hier enorm gesmuld en het kosten allemaal geen drol, dus gewoon blijven bestellen.
In Vietnam hebben ze vele koffieplantages, je vindt in ieder dorp en op  iedere hoek van de straat wel een hip koffiebarretje, met een lekkere ietwat zoete smaak. De saigon koffie is ook een must drink(ijskoffie).
Het bier, vooral Saigon en Tiger smaakte heerlijk, net als in China wat minder alcohol, maar des te beter, voor een lange avond. De kosten zijn gemiddeld 0.75 euro centjes voor een halve liter, niet slecht dus. Er is ook een wijngebied in Vietnam, vlak bij Dalat, maar zoals al eerder omschreven is de fles meer waard dan het niet zo’n  “goddelijke” vocht dat erin zit.

Verkeer:
Dit is echt chaos! Auto’s zijn er niet veel maar des te meer scooters. Iedereen heeft er wel een of meerdere. Op iedere hoek van de straat wordt je wel een ritje achterop aangeboden. Taxi’s zijn er wel in overvloed en als je het vraagt zetten ze de meter voor je aan. Bij de ene loopt hij wat sneller dan bij de andere. Oversteken is een hel hier, zebrapaden hebben geen betekenis. Als je auto’s ziet aankomen, dan blijf maar liever even wachten maar bij brommers ogen dicht en lopen, we hebben nog altijd een goede afloop gehad. Doe je dit niet, dan kan je daar voor eeuwig wortelschieten. Ff wennen maar je krijgt handigheid. Er bestaan stoepen maar deze zijn niet, zoals bij ons, om op te lopen, maar deze dienen als scooter parkeerplek of straatstalletjes plek. Je loopt dus in principe altijd op straat. En omdat je daar loopt wordt er iedere seconde, als het niet vaker is, op je getoeterd, om gek van te worden. Ze laten je zo weten dat ze eraan komen en je dus geen gekke bewegingen moet maken maar soms betekent het weer ga aan de kant! Dus gewoon negeren en hopen dat je ’s nachts niet nog steeds die toeter in je oren hoort.

Al met al was Vietnam ook een aanrader, een heel mooi land. Veel mooie plaatsen gezien en heerlijk gegeten.
Van ons krijgt Vietnam een dikke 8! Doen dus.

Helaas onze laatste stop in Vietnam, Saigon (nog altijd zo genoemd door haar inwoners). Is het economische centrum van Vietnam. Er wonen ongeveer 7,5 miljoen inwoners en het is ontzettend bruisend en energiek. Brede straten, brede trottoirs, mooie koloniale Franse gebouwen tegenover skyscrapers.

Een must see in Saigon is het War Remnants Museum. Het museum is vooral gericht op de American war (zoals de Vietnamezen de oorlog in Vietnam noemen tussen 1965 en 1973), waarbij de Amerikanen natuurlijk in zeer kwaad daglicht worden gesteld. Het geeft beeld van hoe de oorlog is ontstaan tot hoe hij geëindigd is. Bekeken van de kant van de Vietnamezen natuurlijk. Het is een heel heftig museum en tegelijk erg interessant. Vooral de overvloed aan beelden en foto’s van misvormde mensen die geboren zijn na de oorlog veroorzaakt door agent-orange (gif).

Voor een trip naar de vietcong tunnels hebben we ons bedankt, de tunnels moeten erg krap zijn en dan komt mijn claustrofobie weer naar boven (waar heb ik eigenlijk geen last van?).

Verder hebben we heerlijk gegeten in Saigon en zullen we dit Vietnamese eten enorm gaan missen in Cambodja, hopelijk kunnen ze er een beetje aan tippen.

Greetz

Na veel en redelijk snel rondgereisd te hebben van het midden naar het zuiden van Vietnam hadden we besloten dat het tijd werd voor een paar daagjes zon, zee en strand. “Welke relax bestemming zullen we nemen; Nha Trang of Mui Ne?” Na wat navraag gedaan te hebben viel onze keus op Mui Ne. Beiden stranden zouden zijn overspoeld met Russen (dus daar zou geen ontkomen aan zijn). Maar Mui Ne zou wat ongerepter zijn, niet zo vervuild en heeft als bezienswaardigheid de witte en rode zandduinen. Wat voor ons ook nog een bijkomstigheid was, dat deze trip ons alweer een stuk dichter bij Saigon zou brengen. Dus ‘off we went’.
Ditmaal met de bus van Sinhtourist (meest betrouwbare busbedrijf in Vietnam na horen zeggen), busje was wat oud en de schimmels begonnen hun eigen leven te lijden, maar verder was het een prima tochtje van 4 uur.

We hadden gekozen voor een hotel/ hostel met een budgetkamer waar een zwembad aanwezig was, bij aankomst bleek dat ze meerdere panden hadden van luxe villa’s tot budget. Wij waren de lucky bastards die een gratis ugrade kregen. Een super deluxe kamer, enorme badkamer, balkon met uitzicht over de zee en alle luxe die je je verder maar kan bedenken voor een prijsje waar je thuis nog geen happy meal voor krijgt. We waren dus voor 4 dagen in het paradijs beland. Buiten een uitstapje naar de mooie rode en witte duinen, fairytale stream (stroompje bruin water) en het ” authentieke” vissersdorp, dat zoooo smerig was dat je er niet durfde te ademen, hebben we helemaal niks gedaan.

Behalve luieren, zwemmen, lezen, veel eten en drinken. Het hotel was zo fijn dat we er nauwelijks weg zijn geweest:

Wel af en toe een strandwandelingetje gemaakt om eens een goede indruk te krijgen van de Russische strandgewoontes. Er viel niet al te veel te bestuderen op het strand bewegen ze zich niet veel anders voort dan in hun oorspronkelijke habitat. De redelijke grote verdikking op de buik van het mannelijk geslacht wijs ik toe aan het overmatige gebruik van bier en wodka. Aan de zijde van deze rondgevormde man met aantrekkelijk matje loopt het vrouwelijke exemplaar dat dan juist weer heel strak in het vel zit. Zo concludeer ik dat rond en strak als een soort magneten op elkaar werken in Rusland. Helaas hebben we hier geen bijpassend foto’s van aangezien Raimon meer oog had op de vissers in de zee. Verder kon je in het weekend op het strand al vanaf een uur of 8 genieten van heftig bierdrinkende vietnamezen die uit volle borst aan karaoke doen. En geloof me de een is nog slechter als de andere, kattengejank is er niks bij. Zelfs ik klink naast hun als een engeltje in je oren en dat zegt veel, heeeeel veel. Tot in de late uurtjes konden wij zelfs vanuit het hotel (lag zeker 1 kilometer verder) blijven meegenieten. Heel lachwekkend dus.

Nu verder naar Saigon, moeilijk om deze plaats te verlaten maar over 4 daagjes verloopt ons visum en moeten we het land uit zijn.
x

Na het trein-debacle en het principe van “no toilets on the night bus, we will stop twice in foulteen houls” zijn we op zoek gegaan naar vluchten van Danang (naast Hoi An) naar Dalat. En met redelijk succes voor een luttele en naar ons gevoel goed gespendeerde 35 euro pp zaten we in het vliegtuig richting Dalat voor zo’n hele 50 minuten.
Dalat is volgens de Vietnamezen een must do voor  (R)lomantic couples, waarom? Dan is het antwoord al gauw omdat alle pas getrouwde stelletjes daar hun honeymoon vieren, waarom? Nou omdat het er een stuk koeler is dan in de rest van Vietnam en de dames hier dus make up kunnen dragen zonder dat het weer direct van het gezicht afsmelt. En reden 2 is dat er heel veel pletty flowels zijn. Als wij romantiek horen zijn we er natuurlijk als de kippen bij, even checken wat dat woord ook alweer betekende. Dus met mijn foundation in de aanslag gingen we op weg naar het koele Dalat.

Dalat ligt in het binnenland van Vietnam op een hoogte van 1,5 km. De gemiddelde temperatuur daar is 22 graden en er valt er een stuk meer neerslag dan in de rest van Vietnam, alsof we daar nog niet genoeg van gehad hadden… Door deze neerslag is het er enorm groen en vol met bloemen overal waar je kijkt. Het heeft ook een prima klimaat voor het verbouwen van koffie en wijn….deze laatste oer-oude bezigheid was eigenlijk onze reden om richting Dalat te gaan (voor de wereldberoemde Dalat wine, ahum). Maar helaas lagen de gebieden waar de wijn daadwerkelijk gemaakt werd ver van Dalat af. Niet te doen dus met ons gehuurde scootertje. We zijn dus niet verder gekomen dan het proeven van meerdere varianten, die je stuk voor stuk kan betitelen als niet heel slecht, maar ook niet voor herhaling vatbaar. Voor 2 euro meer koop je hier ook een Chileens wijntje die er niet alleen voor dient om de ingewanden schoon te spoelen maar ook nog eens heel goed smaakt.
Op de scooter hebben we een hele mooie tocht gemaakt waarbij je door kilometers lange koffieplantages rijdt, richting een van de vele watervallen in de buurt van Dalat, elephant waterfalls. Raimon was mijn easyrider voor die dag en ditmaal heb ik me rond laten rijden.

Onderweg zijn we ergens gestopt voor weasel coffee….. het moet de meest smaakvolle en een van de duurste koffie’s van de wereld zijn, maar in werkelijkheid is het een kopje poep😲. Say what, de weasels (een mix tussen een kat en een wezel) eten de vruchten van de koffieplant, de boon daarvan is niet verteerbaar en komt er dus weer aan de andere kant uit. En hier maken ze dan de weasel coffee van. Op zich smaakte hij wel goed, maar niet zo goed om er steeds 10× keer meer voor te betalen dan een gewoon bakkie.

Ons hostel was ook te gek, het werd gerund door een easyrider en zijn vrouw, erg lieve mensen, ze nodigde ons en wat andere gasten uit voor het avondeten onder het genot van de vele verhalen die deze rider ons over zijn ritten kon vertellen.

Groetjes vaan us

We waren blijven hangen bij de nacht trein van Hanoi naar Hue (midden Vietnam). We hadden er dus voor gekozen om met de trein te gaan ipv met de nacht bus omdat het vele malen comfortabeler zou zijn volgens vele. En de ervaringen van de nacht trein in China waren ook niet slecht. Dus via internet hadden we kaartjes besteld die je gewoon via de telefoon binnen kreeg en niet eens hoefde uit te printen. Stukken moderner dan de China manier. Flesje wijn en wat lekkers te eten erbij en klaar voor vertrek. Na een half uurtje zag ik Raimon al eens hard met zijn voet op de grond stampen en bedenkelijk kijken. Wat is er? Oh nee niks, ik denk een kevertje.  Jaaaaa dus echt niet!!!!! Overal kropen ze, kakkerlakken op de grond, muren, stoelen etc. Hoe meer we er verpulverde hoe meer er uit alle hoeken kwamen. Het was echt een helse nacht. Tasje op schoot in de hoop dat we geen nieuw huisdier zouden meenemen naar onze nieuwe bestemming en zoveel mogelijk de benen omhoog. 13 lange uren later arriveerde we dan eindelijk doodop in Hue.

Hue noemt met het intellectuele, culturele en spirituele hart van Vietnam. Het huisvest een enorme citadel met daarbinnen een nog veel mooiere citadel. Het was heerlijk om hier rond te lopen:

Ook ligt deze stad niet ver van het natuurpark Phong Nha-Ke Bang, hierin liggen wel 100 enorme grotten. In 2009 werd de grootste hiervan ontdekt Son Doong cave. Deze is zo groot dat er op sommige stukken een 747 door zou kunnen vliegen. Helaas is deze grot alleen te bezichtigen door de rijkere onder ons. Dus wij hadden onze zinnen gezet op Paradise cave. Maar…….. helaas is het regenseizoen in volle gang in midden Vietnam, dus we waren wel voorbereidt op enkele stevige buitjes. Maar de dag voordat we gingen begon het rond 4 uur enorm hard te regenen en het heeft niet meer opgehouden tot de dag erna 09:00, het bleef niet alleen bij deze elle lange bui maar er kwam ook nog eens een stormpje bij van het kaliber “dit ga ik nooit overleven”:

Dus helaas kon onze trip naar de grot niet doorgaan omdat er geen wegen vrij waren om überhaupt daar te komen en omdat de grot naar het schijnt ook onder water stond.

De dag erna zijn we maar verder getrokken op zoek naar beter weer richting Hoi An, aanvankelijk was het plan om met een scooter in 4 uurtjes deze route zelf af te leggen, maar hier gooide het weer nogmaals roet in het eten en werd ons dit ook ten zeerste afgeraden ivm de fikse windstoten en de aanhoudende regenbuien. Dus zijn we maar in een lokaal touringbusje gestapt richting Hoi An, de weg ernaartoe was alleen al de moeite waard. Hoi An zelf is echt heel mooi en goed bewaard gebleven, vooral in de avond als alle lampionnen aangaan ziet het er adembenemend uit. Je moet het wel een beetje zien als het Valkenburg van Vietnam, alles is gericht op toeristen, maar ja dat zijn wij uiteindelijk ook. We hebben er gefietst en strandwandelingen gemaakt:

Ook hebben we een super leuke kookcursus gevolgd waarbij we ook nog eens zijn gaan krab en tilapia vissen. We waren maar met zijn 2en in de groep dus extra veel aandacht. Dit werd gewoon geregeld bij een familie thuis die allemaal hun eigen inbreng hadden in het geheel. Een beetje amateuristisch, maar daardoor juist extra leuk:

Dikke x vaan us

2 weken na de grote rijstoogst arriveerde we in Sapa, in dit stadje tussen de rijstvelden werden we gedropt  door een nachtbus vanuit Hanoi. We wilde eens iets anders dan een hostel dus kozen we voor en homestay in Ta Van (klein dorpje een paar kilometer buiten Sapa) bij een Vietnamees gezin bestaande uit 2 schattige zoontjes, die graag spelletjes speelden, een moeder die goed voor de kinderen en de gasten zorgde en een vader die oorspronkelijk uit Hanoi kwam en vooral graag lui was. In het dorp was ’s avonds niet veel te beleven dus waren we blij dat moeders een uitstekende kok was en er nog enkele erg gezellige mede reizigers neergestreken waren in deze homestay met een terras dat uitkeek op de rijstvelden.
Helaas was er 2 weken daarvoor geoogst, dus in plaats van mooie groene rijstvelden waren het meer uitgedroogde bruine terrassen die bewoond werden door de lokale waterbuffels. Maar dat neemt niet weg dat het echt een prachtig gebied is. Veel natuur, mooie watervallen, authentieke bergdorpjes met hun kleurrijke inwoners die je uren konden volgen om te proberen iets aan je te verkopen. Nee of NO was een woord dat niet in hun vocabulair voor kwam. Zo had je bij iedere wandeling wel gezelschap van een paar van deze dames met of zonder kindje in een mand op de rug.

Het weer hier was precies wat we even nodig hadden. Het was er zo’n 25 heerlijke graden en beetje mistig dus deze 3 dagen eens geen klotsende oksels. We zijn iedere dag een flink stuk gaan wandelen en tegen het einde van de middag lagen we in een hangmat op het terras, in mijn geval om te lezen, in Raimons geval om te schaken met de oudste zoon. Deze bleek verrassend goed te zijn in dit denkspelletje, wat leidde tot een lichte frustratie bij mijn spelletjes wonder die normaal oh zo goed tegen zijn verlies kan;). De avonden werden gevuld met een fles bier, lekker eten en gesprekken met andere reizigers, om wat inspiratie op te doen en leuke verhalen te delen.

Na 3 dagen afkoeling zijn we voor een dagje terug gegaan naar Hanoi, wat natuurlijk helemaal geen straf is. As we speak zitten we alweer in de nachttrein naar Hue. Wat zijn deze treinen een verschil met China, maar daarover meer in het volgende stukje.

x vaan us

Een van de hoogtepunten van Vietnam is natuurlijk Halong bay, het karst gebergte dat mysterieus en grotesk uit de golf van Tonkin omhoog reist. Het 300 eilandjes tellende gebied is een soort sprookjesachtige aanblik.

Er zijn veel aanbieders van cruises die je in 1 of 2 dagen rond dit gebied varen. Maar bij nader inzien wilde we er toch wat langer van genieten en tevens een paar dagen wat rustiger aan doen aan het strand, dus kozen we voor Cat Ba. Cat Ba is het grootste eiland van Halong Bay en bestaat voor 3/4 uit een erg mooi en ruig nationaal park. Het is een echt backpackers eiland waardoor er ook genoeg hostels, barretjes en restaurants te vinden zijn. Heb je je net als ons wel eens afgevraagd waar al die Fransozen toch op vakantie gaan (kunnen toch niet allemaal in eigen land blijven toch?), nou zoek niet verder ze zitten met zijn allen op Cat Ba of in de rest van Vietnam. Wat voor ons betekend dat ze overal croissantjes, crêpes en stokbrood verkopen, dus ik zeg bedankt Frankrijk, vive la France. De strandjes zijn heerlijk hier, verkoeling is er wel nauwelijks aangezien het water wel zo’n 30 graden bereikt. Maar het strand loopt heel geleidelijk af de zee in, waardoor je na 5 minuten lopen nog niet kopje onder bent, geen zwembandjes nodig dus. Zo nou heb ik wel genoeg reclame gemaakt voor Cat Ba.

Via bus – boot- bus kwamen we na 5 uur aan in Cat Ba city. We hebben meteen de backpack neergegooid en zijn naar het strand gerend, heerlijk.
We zijn hier 5 dagen gebleven, hebben boottochtjes gemaakt, apen red bull zien drinken, scooter gereden, wandelingen gemaakt, grotten bezocht en vooral veel genoten van de rust en de zee. Normaal zal je me niet zo snel aan een strand en al helemaal niet in een zee vinden. Maar hier maakte we graag een uitzondering. Zelfs zijn we 2 keer gaan kajakken, of ja Raimon heeft vooral gepeddeld en ik een beetje suffig genoten van het uitzicht, hier wordt je zoooo lui.

 

Na wat andere backpackers gesproken te hebben zijn we toch warmgelopen om naar Sapa (de rijstvelden in het noorden) te gaan. We gaan vanuit hier dus weer terug naar het noorden richting Chinese grens. Vanuit daar ons volgende verslag.

Adieu

Sjengske & sjengske

 

 

 

 

Onze reis door China zit er helaas alweer op. de dagen vliegen voorbij, maar als we terug kijken lijkt het allemaal toch alweer heel ver weg. Vreemd is dat eigenlijk, Beijing voelt al een eeuwigheid geleden, terwijl het iedere dag lijkt alsof we in een sneltrein zitten.

Maar goed, next stop is dus Vietnam. 3 dagen Hanoi zitter er alweer op en we zitten nu te genieten van het relaxte eilandleven op Cat Ba. Aangekomen in Vietnam merk je meteen het verschil met China. Het is overspoeld met westerse toeristen en daar maken die Vietnamezen graag gebruik van. Alles is hier zoooo makkelijk te regelen, overal kan je bustickets, treintickets en allerlei soorten toertjes inslaan. Je moet alleen wat meer uitkijken niet bedonderd te worden. Dit alles maakt het reizen hier heel makkelijk en gelukkig ook erg goedkoop. In Hanoi zijn op zich niet heel veel bezienswaardigheden. In een dag heb je de hoogtepunten makkelijk, al wandelend op slakkentempo, gezien. De old quarter, is erg sfeervol, levendig en de Franse invloed is er goed te zien in de bouwstijl van de pandjes.

Wat Hanoi vooral heel aantrekkelijk maakt is het eten! Overal verkopen ze streetfood, de ene portie nog lekkerder dan de andere. Terrasjes zijn er in overvloed (ieniemienie tafeltjes met bijpassende ieniemienie krukjes) waar je een heerlijk vers getapt Bia Hoi (dezelfde ochtend gebrouwen bier zonder conserveringsmiddelen dat binnen 24 uur op moet, daar helpen we natuurlijk graag mee) kan drinken voor een luttele 0,20 euro cent, waarbij je vooral niet te veel aandacht moet besteden aan de hygiëne (altijd een uitdaging voor mij, maar na een paar biertjes ben ook ik niet meer de moeilijkste)  De sfeer zit er dus goed in hier en op stap gaan is bijna een must.

Natuurlijk wilden we niks missen van al dat lekkere eten en hebben we een foodtour geboekt gericht op het traditionele streetfood. 8 stops met overal heerlijk eten, hieronder een compilatie van deze lokale lekkernijen:

Onderstaande koffie, zouden we zelf nooit besteld hebben door de naam egg coffee….. wat volgens ons waarschijnlijk wat scrambled eggs in een kopje koffie zou zijn. Maar het was overheerlijk, opgeklopt eigeel met gecondenseerde melk en een lekkere Vietnamese koffie (koffie maken kunnen ze trouwens wel) eronder. Een echte Hanoi-stijl cappuccino.

Tot snel.

Sjeng & Sjeng