“Beter laat dan nooit” is de uitdrukking, dus vandaar toch nog even een, niet onbelangrijke, blog over de thuiskomst na een reisje van tien en een halve maand.

Toen we in september 2016 vertrokken naar onze eerste bestemming Bejijng leek het alsof we alle tijd van de wereld zouden hebben. Chill man bijna een jaartje op reis. Maar wat zijn de weken omgevlogen!
Toen we in Bolivia besloten om ons huiswaarts ticket te boeken was dit een zwarte dag in ons leven. Het geld begon op te raken en we begonnen ook wel wat dingetjes en vooral mensen van thuis te missen. Medellin zou de eindbestemming worden. Met eenmaal dat ticket op zak begin je onbewust toch de dagen af te tellen en begint de drang om iedereen weer te zien met de dag groter te worden. Dus toen die dag eenmaal was aangebroken was ik serieus in tweestrijd. Een ultiem gevoel van geluk om al mijn familie en vrienden weer te kunnen knuffelen, maar ook; oh jee onze grote droom zit erop, en nu?

Aankomst:
Poortje open, poortje dicht, wij stonden bij de bagageband te wachten op onze tassen in Charleroi en de 2 mamsen stonden aan de andere kant van het poortje te springen van blijdschap, natuurlijk laten de tassen juist dan wel erg lang op zich wachten… bewapend met onze tassen kunnen we dan eindelijk door de poortjes om ze te knuffelen. Een blik opzij en onze hartjes slaan emotioneel op hol, ontelbaar (kwam waarschijnlijk door de waterige oogjes, of de kater van de dag ervoor) veel lieve familieleden. Doet een mens geweldig goed te weten dat wij ook gemist zijn geworden ipv alleen maar gemist hebben. Veel knuffelen, lachen, huilen en kletsen, kletsen en nog eens kletsen. Thuis bij Ghislain en Marie-Jose stonden de achterblijvers op ons te wachten met een enorm lekkere en oer-Hollandse brunch. Na nog meer kletsen en ons volgepropt te hebben met lekkernijen zetten we koers naar het voor ons “perfecte” huisje. Nog meer verassingen, bubbels en een spik en span gepoetst huisje, nog nooit zo schoon geweest (ligt vast aan mijn poetspassie). Geen slechte manier om thuis te komen toch?
Last but not least in de avond staat nog een heerlijk avondmaal op ons te wachten in huize Claire en Simone (onze bezoekers in Peru), nog meer gezelligheid.

En nu?
De dagen en weken erna zijn vooral voorbij gevlogen aan het najagen van van alles en nog wat wat we gemist hebben, van gezellige borrels tot wortelstamppot met gehaktballen uit eigen keuken en van 007 naar nummer 2 op onze eigen wc.

Als je eenmaal al het gemiste weer eens gedaan hebt, is een tweede keer ook nog wel leuk, maar bij veel dingen (buiten vrienden, familie en het wc bezoek) is een derde keer helemaal niet meer speciaal en vraag je je af hoe het komt dat je zoiets kon missen op een reis waar zoveel te zien en te beleven valt. Dus de sleur kickt er alweer in en het verlangen naar het avontuur wordt weer groter. Raimon daarentegen vindt het prima om thuis te zijn en is wel even klaar met “het altijd maar onderweg zijn”. Wat inderdaad ook niet altijd even makkelijk was. Misschien verromantiseer ik ook alles wat ik net niet heb. Wat me aan het alsmaar reizen ergerde ben ik snel weer vergeten, wat me aan Nederland ergerde waren de dingen die ik in Azië soms zelfs miste. Vreemde spinsels maakt dat gedeelte van mijn hersenen.

Het heeft voor mij wel dik een maand geduurd voordat ik weer een beetje de draai vond thuis, terwijl Raimon meteen de 360 graden te pakken had. Op zoek naar werk en zo snel mogelijk het ritme weer oppakken zal de beste remedie zijn. En dan weer volop sparen voor een volgende reis😉!

Conclusie: We hadden het nooit willen missen, de allerbeste beslissing in ons leven!

Bedankt dat jullie ons gezwets trouw, of minder trouw gevolgd hebben!
Tot gauw
Michelle & Raimon

Verrassing!!!!!!!! Het woord dat we de afgelopen dagen regelmatig uit volle borst geschreeuwd hebben en wat op vele verbaasde gezichtjes af te lezen was.
Op mijn broer en de oudste broer van Raimon na wist niemand van de families dat we eraan kwamen. Tjonge jonge wat hebben we gelachen, gehuild en vooral genoten van die verwarde, blije en emotionele gezichten.
Aan de beslissing om naar huis te gaan voor de feestdagen zijn nog wel wat discussies vooraf gegaan. Dat we het liefst bij vrienden en familie waren tijdens deze dagen stond buiten kijf. Maar het bracht ook wel genoeg kosten met zich mee, een hele lange vlucht en 2 weken minder voor de wereldreis.
Nu we de balans op maken was deze beslissing het dubbel en dwars waard om ff over te vliegen. Alles wat we de (bijna) 4 maanden vooraf gaande gemist hadden hebben we goed ingehaald. Van een potje spread, paar blokken kaas, stampotten en stoofpotjes tot heel veel gezelligheid. We zijn weer helemaal opgeladen voor nog veel meer reizen!!!!

Gemaakt met Lumia Selfie

Maar goed, er zijn best wat dingen die je opvallen meteen bij aankomst in Nederland na 4 maanden reizen:
De stilte, we stapte de trein in en iedereen is met zichzelf bezig, geen luidruchtige of riekende Aziaten, maar ook geen nieuwsgierige burgers die het leuk vinden om een praatje te maken. Deze werden in Nederland omgeruild voor een fris gewassen, minder luidruchtig, maar ook minder sociaal volkje. En nee, we zaten niet toevallig in een stilte coupe!

De pot, je voelt je bijna euforisch om weer eens boven een schoon toilet te kunnen hangen. En trots om Nederlander te mogen zijn als je dat sjietpapier eindelijk weer eens in de wc mag dumpen en niet met een vol papiertje allerlei mogelijke capriolen moet uithalen om het vieze dekseltje van het nog viezere prullenbakje moet op te tillen. Daar gaat mijn hygiënische hart sneller van kloppen.

AH to go, een week voordat we aan de terug reis zouden beginnen verheugde we ons al op de AH op Schiphol. Lekker broodje kaas, die geur van “vers” afgebakken broodjes en een bakkie koffie om het mee weg te spoelen. Blij zijn om even niet te hoeven om te rekenen van een vreemde valuta naar de Eurie, maar minder blij met de uiteindelijke vele hogere rekening die je hier betaalt.

Veiligheid, in Azië voel je op iedere straathoek en in ieder stinkend steegje geen enkele vorm van onveiligheid (in ieder geval niet in Zuid-Oost Azië of China). Niet dat we ons in Nederland nou echt onveilig voelen, maar je merkt toch dat je wat meer oplet op bepaalde ongure types en je rugzakje toch af en toe eens wat dichter naar je toe trekt.

Afstanden stellen niks meer voor. Waar ik vroeger op zag tegen de treinreis “helemaal” van Maastricht naar Amsterdam vliegt dit nu, alsof het niks is, om. Kan natuurlijk ook aan de ouderdom liggen, maar ik hoop nog altijd erop dat dit door gewenning komt van de lange ritten die we maken.

We hebben een geweldige 2 weken gehad en voor ons was dit dan ook de eerste keer dat we landden op Schiphol en niet stik jaloers waren op de mensen die bepakt en bezakt klaar stonden om nog aan hun reis te beginnen. De eerste keer dat we echt blij waren om in Nederland te terug zijn.

Nu 2 weken later stiekem ook wel weer enorm blij om weer richting Bangkok te vertrekken om weer wat op te warmen.

Bye bye Mestreech tot gauw!

Voor de rest tot in Bangkok

De Sjengen