Maun werd onze uitvalsbasis, aangezien de campings in het park allemaal ruim een jaar van te voren geboekt worden door de grote touroperators. Maun is wel een okay stadje met een mix van mensen, nadeel: 2 uur rijden tot Moremi.

De delta is een enorm netwerk van moerassen afgewisseld met droge vlaktes, het is de grootste binnenlandse delta van de wereld. Vanuit de lucht ziet het landschap er geweldig uit. Je kan de dieren(vooral de grote dan) door de delta zien trekken. Helaas was dat wat moeilijk te fotograferen.

De dag erna gaan we met ons eigen 4x4tje op pad in Moremi, een redelijk begaanbaar deel van de delta. Weer zo’n spannende rit, 2 dagen ervoor was de eerste regenbui van het seizoen gevallen, dus lekker door de modderbaden crossen en proberen om niet weg te slippen op de zandpaden. De goede afslagen nemen was een uitdaging, alle begwegwijzeringen lagen op de grond, dus stuurde ik mijn dappere Raimon iedere keer weer de wildernis in om de paal recht te houden. En dan maar gokken welke pijl naar welk pad had moeten wijzen. Toen we eenmaal echt de weg kwijt waren in dat enorme park, bleek mijn meermaalse redder in nood, maps.me een uitweg voor ons te hebben. Toch wel een beetje opgelucht verlaten we het park weer. Natuurlijk wel weer veel beestjes gezien, maar helaas niet het langverwachte luipaard en de giechelende hyena.

Via Nata, waar in de buurt de almighty “salt pans” moeten liggen, gaan we op weg naar Maun.

Onderweg stoppen we bij “Elephant sands” voor een drankje, dat noem ik pas eens een drankje doen, even iets anders dan tegen die lallende zaate aan te kijken in het café. Al kan dat laatste ook erg amusant zijn.

De Bird sanctuary van Nata is de volgende stop, niet alleen 165 soorten vogeltjes, waar mijn vogelaars hartje van te keer gaat, maar ook vele andere dieren zouden er moeten zijn. Dit alles ook nog eens op een zoutvlakte, ik zag meteen de beelden van Uyuni met zijn flamingo’s voor me! Ongeveer 200 vliegen in één klap dus….
Tja de opsomming van die dag is:
Een ondergelopen zoutvlakte, dat meer op een groot meer leek, een groepje pelikanen zo ver weg dat zelfs mijn verrekijker alleen vaagje stipjes weergaf, redelijk wat koeien (wat natuurlijk onze drijfveer was om naar Afrika te komen) en een verloren wildebeest.

Op naar de vlaktes met de baobab bomen waar we zoveel goede verhalen over gehoord hadden. We gaan eerst op zoek naar green’s baobab, die geprezen wordt in de “lonely planet”. Even 20 km off-road en we zouden er moeten zijn, appeltje, eitje met zo’n 4×4. Dus niet!!! Wat een rit, om de paar minuten leken we vast te rijden of de auto zodanig te beschadigen dat die spontaan uit elkaar zou vallen, hij kraakte, stootte en puften en wij deden met hem mee. We kwamen geen enkele ziel tegen, wat het altijd nog wat spannender maakt mocht je hulp nodig hebben. Dik een uur later arriveren we bij deze Mr. Green, leuk boompje, ja, moeite waard, dikke neee. En wederom geen zoutvlakte te bekennen. Raimon wilde uit frustratie zelfs geen foto maken. Zie hier deze allom geprezen boom, gemaakt met mijn professionele telefoon:

Na de helse rit terug gemaakt te hebben en de auto van buiten en binnen totaal onder het zand zit, zien we dat er een “planet baobab” gewoon langs de weg ligt. Waar je onder het genot van een drankje kan genieten van deze reusachtige bomen.

Waarschijnlijk loste dat zout dus spontaan op als ze ons zagen aan komen rijden, we hebben geen korreltje zout meer gezien dan die in het peper en zout stelletje.

Op naar Maun

Wel 150.000 olifanten zijn er in het nationale park van Chobe en niet van die kleintjes, maar de grootste van Afrika en nog veel meer andere beestjes. Het is een enorm park, dat nergens afgezet is, dus de beesten kunnen alle kanten op, eigenlijk heel Botswana of Zimbabwe in en steken dus ook regelmatig gewoon de autoweg over of zijn ze te vinden in plaatsen rond het park.

De afgelopen dagen is er een hittegolf in Botswana en zijn de temperaturen dik in de 40 onaangename windloze graadjes.

Gelukkig hadden we gekozen om 3 nachten een hostelletje in Kasane te nemen, met airco en al, poeh dat was zeker geen overbodige luxe, want in de nacht kwam de verkoeling ook niet onder de 35.

Dus voor de nachtrust geen probleem, maar de beestjes konden deze helse hitte ook niet aan. Om 7 uur reden we Chobe in en met wat geluk zagen we 10 van dat enorme aantal aan olifanten. Buiten bokjes en veel vogels 0 op het rekest. Veel te warm voor iedereen!!!

Tegen de avond zijn we toch maar in een bootje gestapt om Chobe vanaf de rivier te bekijken. Daar was veel te beleven, buiten olifanten, buffelomania en veel hippo’s:

En heel veel groene oeroude monsters met grote tanden, die “shocking” (not for the kids) beelden opleverde:

Op de boot met, nogmaals sunset…..

De Victoriawatervallen, oftewel Vic falls liggen niet ver van onze eerste stop in Botswana, net over de grens in Zambia en Zimbabwe.

Wil je hem van alle kanten zien dan zou je beiden landen moeten bezoeken, wat ook 2 x visa kosten betekend. Oktober is het einde van het droge seizoen, dus de hoeveelheid water dat naar onder stort is nu stukken minder dan vlak na het regenseizoen. In Zambia zou in dit seizoen niet veel te zien zijn, dus kozen we voor Zimbabwe waar ook de hoofd waterval ligt.

De Vic falls zijn de breedste watervallen van Afrika. En samen met Niagara en Iguazu de indrukwekkendste van de wereld. Ze vormen een gordijntje van 1708 meter breed en hebben een maximale hoogte van 128 meter. Per minuut valt er 500 miljoen liter water over de rotswand.

Iets minder water dus dit seizoen maar hij blijft oh zo indrukwekkend en de moeite waard!!!

Door al dat geweld en gekletter wordt je heerlijk beneveld, wat uitermate goed uitkwam met de 43 graden van hier.

Voor lunch: krokodillen kebab

Rechts boven in Namibië tussen Angola, Zambia en Botswana in, hangt een lang en smal aanhangsel genaamd de Caprivi strip. Het is er veel groener en de Okavango rivier stroomt er van voor tot achteren door. Weer hele andere beestjes dus…. tijd voor een bezoekje.

We slapen op 2 verschillende te gekke campings direct aan het water, dus ook direct uitzicht op de dikbillige hippo’s met kids. En ook enorm veel kabaal in de nacht van deze lieverdjes, een boerende chinees is er niks bij. Zo leuk de wildernis!

Aan de overzijde ligt het Bwabwata national park. Vanaf het water hebben we deze uitzichten:

Met een uitdagende tocht met de 4×4 door het park, polonaises olifanten en buffels over de weg en deze:

Met mini baobab boompjes, zien er helaas niet zo spectaculair uit als die reuzen van die “mouth-watering” foto’s in Madagaskar:

Zoals jullie zien zijn de buffels in hondertallen toch te vinden in een deel van Namibië, check!!!

Next stop: Botswana!

Etosha, eindelijk is het dan zo ver, we rijden het walhalla binnen, het park waar je je niet blind hoeft te staren tussen de bosjes om een neushoorn te spotten, maar het park waar het wild gewoon naar jou toekomt. Zoek een van de vele waterplassen uit en er staat, ligt of zit iets in.

De eerste avond in het park sliepen we in Okaukuejo rest camp. Deze waterhole sloeg echt alles, we hebben er van 18:30 tot half 22:30 aangezeten met een flesje wijn erbij en de olifanten, giraffen, neushoorns en nog veel meer wisselde elkaar af voor je ogen:

Gelukkig komen de meeste beesten naar je toe, want de wegen zijn barslecht in Etosha, je hele keukeninventaris schuddeld door de camper heen en de potten pasta saus zijn niet meer veilig. Er is dus geen beest in het hele park dat je niet hoort aankomen en je de kont toekeert om snel tussen de struiken te kruipen.

Buiten de luipaard en de buffel (die komt hier trouwens ook helemaal niet voor) hebben we dus 3 van de big 5’s gezien. Maar gemakshalve vervang ik de buffel voor de giraffe, ook groot genoeg vind ik zo, en hebben we dus een 4 uit 5, geen slecht aantal zou ik zo zeggen.

We hebben nog een paar parken te gaan, dus hopelijk wordt hij nog compleet, anders gooi ik er gewoon weer een vervanging in…..

De hoogste berg in Namibië is 1728 meter en loopt een beetje spits op, vandaar de naam de Spitzkoppe, al doet hij mij wat stomp aan:

Het park is onwerkelijk, je rijdt tussen enorme rode rotsen door, dit geeft ons het gevoel nog neanderthalers uit het stenen tijdperk te zijn. Jabbadabbadooooo!

Als kers op de taart mochten we ook nog in dit park ons tent opzetten, de campingplaatsen waren door het gele park verdeeld, dus geen buren, maar doodse stilte, veel vogeltjes en wat knaagdieren om ons heen. Geen stroom of water maar back to basic. Fred & Wilma Flinstone for a day! Geen grote stukken vlees maar boerewors van de braai.

De zons- op en ondergang waren waanzinnig!

Zelfs in Namibië wordt wijn gemaakt, dat had Raimon alweer snel in de smiezen. We kunnen het land dus niet verlaten alvorens een wijnboer te bezoeken, de kristal kellerei werd de uitverkorenen. Wijn maken staat er echt nog in de kinderschoenen, kijk maar naar deze professionele opzet:

De wijn was trouwens wel best goed, maar de Zuid-Afrikanen smaken net wat beter en zijn 1/3 van de prijs. Dus de keus is dan ook weer snel gemaakt, sorry Namibië…..

We rijden door naar een camping vlakbij Etosha, daar zien we zelfs al 2 neushoorns, sorry geen foto’s als bewijs…. Hopelijk wordt dat morgen beter.

De WiFi is slecht of is er niet, vandaar dat deze blog 3 dagen vertragingen heeft en de rest dus ook…

Ja hoor, de “bumpy road goes on”, met 90 km per uur sjeest raimon over de gravel, zodat de bulten wat minder voelbaar zijn. Wat het allemaal dubbel en dik waard maakt zijn de uitzichten. Ik wist niet dat droogte ook zoveel gezichten had, het landschap gaat van rood naar geel en van canyon naar bergen. We zien stokstaartjes, veel gemsbokken en struisvogels:

Na 4 uur is helaas het buikvet nog niet weggetrild (zo’n trilband weggegooid geld dus), maar zijn we op onze volgende bestemming, Swakopmund. Het weer is hier koud….. 20 graden met een windje die 10 graden minder aanvoelt, van zweet tussen de benen, tot kou in de tenen:

Swakopmund is een plaatsje aan de kust, met heel veel Duitse invloeden, het is dan ook een Duitse nederzetting uit 1892. De architectuur is Duits, de bakkerijen en vooral ook de Brauhausen zijn van de partij, met onderstaande oproep uit Namibië, waar we graag aan meewerken:

Verder zijn er heel veel activiteiten te doen, we wilde eigenlijk gaan dolfijn en walvis spotten, maar het was wat te koud voor ons warmbloedjes, en wat te heftig op zee voor mijn dappere kapitein. Dus hebben we relax gedaan, gewandeld langs de kust, aquarium bezocht en veel gegeten en gedronken, what do you need more….

Nu nog even inslaan voor de komende 7 dagen, supermarkten en pinautomaten gaan schaars worden. Hopelijk wel wat WiFi tussendoor.

Na een roadtripje in 2013 door Zuid-Afrika waren we meteen verkocht. Dat land had alles te bieden. Mooi en heel afwisselende landschappen, heerlijk eten en drinken en natuurlijk de enorme hoeveelheid aan wilde dieren die daar rond lopen. Dan heb ik het niet over zo’n aapjes uit Thailand of een lama uit Zuid-Amerika, maar dan heb ik het over serieus mother fuckers als de elegante giraffe, de stoere leeuw of de gezette hippo’s, om maar enkele te benoemen. Dit alles samen maakte Zuid-Afrika bijna perfect. Wat het wat minder maakte, was om te zien dat het verschil dus blank en zwart, nog overduidelijk aanwezig was.

Tijdens onze wereldreis was er helaas geen tijd en geld meer over om Afrika aan te doen, de tickets toen vanuit Zuid-Amerika stonden gelijk aan een enkeltje naar de maan. Al snel hadden we besloten dat Afrika de volgende bestemming zou worden. Op naar het rijk van de big five, op naar Namibië en Botswana!!!!!

Cruisen door de desolate landschappen van Namibië en langs de Chobe rivier in Botswana. Eigenlijk is er geen andere en meer avontuurlijke manier om dit te ervaren dan in een 4X4, voorzien van daktent, met de radio op 10. En zo zij het. Het nieuwe avontuur gaat beginnen en hopelijk kunnen we jullie weer bloggend op de hoogte houden. Ready…. Set…..Go

Even het vliegtuig in en hop je staat weer aan de andere kant van de wereld, ik blijf me iedere keer verbazen. Bij aankomst werden we opgehaald door het autoverhuur bedrijf, na een uitleg van 2 uur over do’s en vooral don’ts, konden we op weg. We besloten meteen door te rijden naar onze eerste camping vlakbij onze eerste doel de sossusvlei. 4 uur lang duurde deze bumpy ride waarbij een sport bh niet had misstaan, maar dit waren we al weer snel vergeten na ons eerste “windhoek” biertje en de eerste braai van deze reis.

Kapot, van de nacht in het vliegtuig, kruipen we in ons daktentje en vallen meteen in slaap, maar na 15 minuten begint het me toch een partij te waaien, de rest van de nacht heb ik doorgebracht de tentpalen krampachtig vast te houden om ons te redden van een ongewilde ballonvaart, terwijl Raimon gewoon verder ronkte, nietswetend van mijn heldhaftigheid die nacht. Toen ik ’s ochtends om 6 uur geradbraakt de tent uitstapte, met de gedachte dat alles buiten wel een grote puinzooi zou zijn door deze helse storm, bleek er nog niet eens een takje van de broze boom te zijn afgebroken….. Alles schijnt toch wat heftiger te lijken in een tent…. zo het schijnt.

Vroeg op dus, want sossusvlei schijnt het mooiste te zijn met ochtendlicht. Helaas geen ochtendlicht deze ochtend, maar speciaal voor ons een mooie grijze dekenpartij. Gelukkig breekt de zon een paar uurtjes later door voor wat leuke foto’s, en hete wandelingen door de dodevlei en de sossusvlei.

Voldaan nagenieten op het terras van de camping

Morgen vertrekken we richting de kust. X