Onze reis van een maand China zit er helaas alweer op, we gaan zeker een keer terug naar dit immens grote en heel mooie land. We willen nog enkele dingen met jullie delen over deze maand.

De Chinees:

Zoals al eerder omschreven zijn het toch wel een beetje onbeschofte mensen, slecht gemanierd, niet gewend rekening te houden met anderen en hebben een eigenaardig geurtje. Maar met een wasknijper op je neus en een beetje moeite blijken ze onder die onbeschofte buitenkant ook een lieve en behulpzame kant te hebben. Ze doen hun uiterste best je te helpen, zij het in het chinees, lang leve de translater app! De jongeren krijgen nu allemaal Engels op school, dus die kunnen soms wel iets begrijpen van ons gebrabbel. Jong en oud hebben een smart phone en het is een wonder dat ze nog niet zover geëvolueerd zijn dat ze geboren worden met een in de hand. Berichtjes typen ze niet maar spreken ze gewoon heel hard en duidelijk in, zodat we allemaal mee kunnen genieten van hun leven (mocht je chinees spreken natuurlijk). Aan het roggelen raak je gewend en kan soms ook voor ons heel bevrijdend werken.

China staat natuurlijk bekend om het vuurwerk, dit maakte van Raimon iedere keer weer een blije kleuter als hij een knal hoorde. In sommige plaatsen kon je ieder kwartier wel een rolletje misselijke knakkers verwachten die ze aansteken voor iedere feestelijke of onfeestelijke gebeurtenis. Waarna Raimon als een pyromaan om zich heen keek of hij er iets van kon zien. Sier-vuurwerk doen ze niet aan alleen die oorverdovende knallen galmde door de straten.

rolletjes knakkers overal te koop

Het eten:

Op enkele vreemde gerechten en voor ons “onbekende” of “not done” ingrediënten na is de chinese keuken eigenlijk echt heel erg lekker. De om de hoek chinees lijkt in niks erop. Ze kennen echt geen babi pangang of ketjap laat staan saté saus of loempia. Maar hun traditionele gerechten zijn vaak nog veel beter dan wat ik thuis bij de “chinees” eet. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van bami met saté (en saus) en wat foe yong hai, maar deze termen werden eerder op onbegrijpende toon ontvangen. Al waren we zo trots op onze “foe yong hai” uitspraak samen met “sambal bij”. Iedere provincie van China heeft zijn eigen specialiteiten. Waarvan wij, en eigenlijk bijna iedere chinees die we spraken, de szechuan region de lekkerste maar ook de meest pittige vinden. Verder zijn er veel buns, wontons, fried (of niet) dumplings deze smaken allemaal heerlijk, wat ze er ook in verwerken.
Ook een groot voordeel is dat het allemaal geen drol kost. Dus toch nog ff 1 of 2 gerechtjes of wat stokjes bijbestellen is zo goed als geen inbreuk op het budget (except voor hong kong natuurlijk).
Wat we wel gemist hebben is veel groente. Vlees is toch echt wel het hoofd ingrediënt en rijst wordt met bakken naar binnen geschoven. Maar groente moet je echt los bij bestellen. Met 1 portie vul je een holle kies.
Verder zijn we specialisten geworden in eten met stokjes. Waar ik in het begin een uur over een kommetje noodles kon doen, slurp ik nu alles als een echte chinees naar binnen, met bijpassende boer als afsluiter.

De toiletten (oftewel gat in de grond):

Deze zijn zeker niet van dezelfde vorm die wij gewend zijn. Het is een gat in de grond waarboven je moet hurken. Na enkele pogingen de grote boodschap in squat positie te lossen, maar kramp kreeg in de benen, kwam ik erachter dat ze gewoon hurken, wat het allemaal een stuk aangenamer maakte. Op iedere hoek van de straat zijn openbare toiletten (volgens Raimon het gevolg van het vele thee drinken van deze bevolking), schoon zijn ze overigens niet en wc papier moet je standaard in je tas hebben. De kleuters die net hebben leren lopen krijgen standaard een broekje aan zonder kruis zodat ze alvast kunnen oefenen gehurkt hun behoefte te doen waar dan ook op straat. Mam en pap  hebben het “poep zakje” altijd bij de hand om net zoals onze hondenbezitters de straat schoon te houden.

Onze conclusie:

Het is een heel mooi land, de natuur is immens en heel afwisselend, het lijkt nog allemaal onontdekt en ongeschonden. De Cultuur en hun geschiedenis is oud en zeer indrukwekkend. Het reizen is er niet zo makkelijk, wat vooral door de taalbarrière komt, maar dat maakt het wel spannend en uitdagend om in dit land te reizen. De mensen zijn verrassend en vinden het vaak geweldig dat je hun land bezoekt. Ook het eten was boven verwachting. Al met al krijgt China van ons een 9 en gaan we zeker terug om de nog vele andere delen van het land te ontdekken. Tip: in China is ’s avonds niet veel gezelligs te doen na het eten, dus mocht je ooit naar China willen dan zou ik zeker op zoek gaan naar leuke hostelletjes om te overnachten, waar je in de avond nog een biertje kan drinken op het terras met andere reizigers.

Jaja eindelijk was het dan zover. Hongkong stond al een tijdje op de bucketlist. En nu ik dit schrijf kunnen we hem meteen afvinken, want we zitten alweer in het vliegtuig naar Hanoi (Vietnam).

Hongkong hoort sinds 1997 weer bij China, maar het is een wereld van verschil. Buiten dat je echt een grenspost moet passeren om binnen te komen, geen visum nodig hebt en daarentegen Chinezen juist wel een visum nodig hebben, is het zoooo westers. Waar je in China in een hele dag een handje vol blanken tegen komt is dit in Hongkong zeker 1/4 de van de bevolking. Vrijwel iedereen spreekt Engels en er was geen supermarkt te vinden waar geen Nederlandse kaas te krijgen was (je moest Raimons gezicht zien toen hij weer zijn eerste plakje kaas naar binnen werkte, de kaaskop). Het prijsverschil is tussen beiden delen van China erg groot. Waar je in China €1,50 voor je beef noodle soepje betaalde was dit in HK zeker wel vertienvoudigd. In China waren we aangenaam verrast dat we nooit op straat lastig gevallen werden door mensen die ons wat probeerde te verkopen. Ook voelde je je nooit bekocht. We betaalde overal evenveel als de chinezen zelf. Dit was in HK totaal anders, op iedere hoek van de straat vond je een Indisch figuur of Pakistaan (ik zie het verschil niet zo) die je een pak, nep horloge of hasj wilde verkopen. En als je niet oplette werd alles met dubbele pen opgeschreven, zo irritant!! Dit fenomeen zal waarschijnlijk komen door de vele toeristen. Ook zijn er veel regeltjes, waar ook echt iedereen zich aan houdt. Je kon nog geen “for good old times sake” sappige roggel meer neerleggen zonder beboet te worden. Of eens lekker asociaal voorkruipen zonder geweigerd te worden bij bakker of bus.
Nu we beiden kanten gezien hebben gaat onze voorkeur zeker uit naar het “normale” China. Niet alleen omdat we als celebrities bekeken werden op straat maar vooral door de mensen, het eten, de onbeschoftheden, maar ook de hulpvaardigheid en onze onbeholpenheid in de taal, wat alles een grotere uitdaging maakte.

Maar goed HK, de skyline is heel indrukwekkend, overdag maar ook zeker in de avond tijdens de symphony of lights:

De shopping malls om in te verdwalen en daar hebben ze er niet 1 van maar een ontelbaar aantal van dit soort labyrinten.

De grote buddha op lantau eiland:

En hele mooie natuur en stranden op de verschillende eilanden.
Eigenlijk is HK heel afwisselend, natuur, gave stad, Disney world en oceanpark om de hoek en nog veel meer.
Helaas was de temperatuur tijdens onze dagen daar, van niveau zweet tot in de bilnaad, 35 graden met een gevoelstemperatuur van zo’n 45. We hebben een dag gespendeerd in de airco van meerdere shopping malls omdat we anders als een aangebraden kippetje uit de oven zouden komen. Dit zijn ook geen normale temperaturen voor september in HK, orkaan Megi was de boosdoener die op dat moment over Taiwan raasde, na huis te hebben gehouden op de Filipijnen. Dit bracht heet weer mee en een hele slechte luchtkwaliteit. Maar ja binnen blijven was voor ons niet echt een optie.

Het volgende verslag zal uit Hanoi (alweer Vietnam) komen

Sjenskes

Ja hoor na 26 uurtjes reizen (omdat je al een buffer inbouwt en die dan toch nog altijd uitloopt) kwamen we aan in ons hostel in Xingping. Tegen het einde van de middag konden we proosten op het dakterras van het hostel met onderstaand geweldige uitzicht:

Deze plek was heerlijk, mooie natuur, plaatsje was niet heel erg toeristisch en het hostel was gewoon geweldig. We hebben er leuke mensen ontmoet en heerlijk gegeten. De meeste toeristen die richting de karstgebergte gaan kiezen voor de plaats Yangshuo, dit scheen vroeger een fijn backpackersplaatsje te zijn maar wordt tegenwoordig overspoelt door toeristen. En dan niet zoals in de rest van China, met van die rijst etende Chinese toeristen, maar met van die pizza en spek en ei etende westerlingen (wat kan dat soms toch even lekker smaken). Vandaar dat ons oog was gevallen op een plaatsje dat een uurtje verderop lag. Eigenlijk nog mooier en minder druk, we hebben er veel gewandeld en gefietst, al was het weer soms echt TE. Te heet bedoel ik daarmee, we hebben ons af en toe vooruit moeten slepen om toch nog ergens te komen. Leuk om te weten is dat het 20 Yuan biljet van China een opdruk heeft van het karstgebergte van Xingping (okay dan op onze foto is het wat droger en er staat een struikje in de weg):

Er was veel natuur moois te vinden:

5 dagen hadden we hier willen spenderen, maar we hebben deze met 1 dag ingekort, omdat het niet mogelijk is om vanuit Xingping naar Guilin (waarvan de trein vertrok) te reizen voor 11 uur s’ochtends. Wat eigenlijk wel een geluk was, want het karstgebergte bleek er na 4 dagen nog altijd hetzelfde uit te zien, en we uiteindelijk wel aan iets anders toe waren. Het hostel kon ons gelukkig omboeken naar hun eigen vestiging in Guilin. Dit bleek een erg leuke stad te zijn en het hostel was bijna even leuk als haar wederhelft:

We vinden het trouwens super leuk jullie reacties te lezen, maar we hebben eigenlijk nooit tijd of verbinding om te reageren. Maar we stellen het erg op prijs en alles wordt zeker gelezen.

Groetjes sjengske en sjengske

Na 6 dagen hiken en genieten van de natuur en de rust willen we jullie weer even updaten over de laatste paar dagen.

Wederom schrijven we dit stukje vanuit een nacht trein. In totaal zullen we 24 uur onderweg zijn naar de volgen de bestemming. Inclusief een tussenstop van 6 uur waar we moeten wachten op de aansluitende trein. We hebben nu wel gekozen voor een softsleeper, wat niet zacht bed betekend (dat kennen ze in China niet), maar iets meer comfort. De bedden zijn maar 2 hoog en het zijn echt compartimenten die je af kunt sluiten.

De bedden in China is wel echt een ding, we hebben nog geen enkele nacht lekker door kunnen slapen, als je 5 uurtjes slapen haalt per nacht mag je in je handjes klappen. De bedden zijn het best te omschrijven als een plank met een dun matje erop. Dus in bijna iedere houding wordt je na een kwartier wakker van slapende ledematen of andere aandoeningen. Ohhh wat mis ik mijn eigen bedje!!! Maar ja, je moet er wat voor over hebben.

Even terugkomende op de vorige treinreis, waarin ik vertelde dat we een heel betoog van de conducteur kregen en we hoopte dat er niks spannends aan de hand was. Nou er was dus wel wat belangrijks. De trein zou niet naar onze bestemming door rijden en we moesten eerder uitstappen om een overstap te maken. Na enkele pogingen van de conducteur om ons dat aan het verstand te brengen kwam de gehele coupe zich er ook mee bemoeien. Het was heel lief en super goed bedoeld. Maar als je een chinees niet verstaat dan versta je er helemaal geen 30 die door elkaar blijven kwaken, de ene nog harder dan de andere. Maar het is allemaal goed gekomen eindelijk hadden ze een koppel gevonden die een heel klein beetje Engels spraken en het aan ons “onwetende Europeanen” uit kon leggen. Eind goed al goed we zijn uiteindelijk in Zhangjiajie aangekomen.

Na al die drukke Chinese steden, waren we wel toe aan een beetje rust en natuur. Onze zinnen hadden we gezet op het nationale park Zhangjiajie en de iets verderop liggende Tianmen mountain.
Wie wel eens de film avatar gezien heeft, kan zich meteen een beeld vormen van Zhangjiajie. De Chinezen beweren dat veel opnamen uit de film gebaseerd zijn op hun park. Het zijn enorme hoge losstaande pieken begroeid zandsteen, we hebben 3 dagen genoten van dit park en hebben mooie wandelingen en kabelbaan tochten gemaakt:

Ons hostel was erg relax, aan het eind van de middag lagen we met een boek en een drankje in de hangmat te luisteren naar vogeltjes, krekels en een kabbelend beekje. Een heerlijke afwisseling was dat na 2 weken alleen maar toeterend verkeer gehoord te hebben:

Tianmen Mountain betekend zoiets als de berg naar de hemel, na 1000 trappen beklommen te hebben loop je door een enorm gat in de berg, de opening naar de hemel wordt wel gezegd. (stairway to heaven, de bandleden van Led Zeppelin zullen hier wel hun inspiratie vandaan hebben gehaald…) Op deze berg kan je mooie wandelingen maken en hebben ze zelf enkele glazen wandelpaden, “Skywalks” genoemd. En zelfs ik heb mijn angsten voor hoogten een beetje aan de kant kunnen zetten en ben hier badend in het zweet over heen geschuifeld. De weg terug naar het dal was met een spectaculair uitzicht vanuit een half uur durende rit met een kabelbaan:

De langste en hoogste glazen brug ter wereld is ook in deze parken te vinden, maar was helaas niet open. Hij is niet erg lang in gebruik geweest want ze konden de enorme toestroom van toeristen niet aan. Dus nu moet er eerst wat aan de infrastructuur gedaan worden voordat de brug weer open mag. Stiekem was ik wel een beetje blij, anders was het waarschijnlijk een hele zielige vertoning geworden, 1000den Chinezen die foto’s van een kruipende, of als rups voortbewegende Europeaan maken.

Nou nog maar 23 uur te gaan, de tijd vliegt :). Gelukkig beginnen we al te wennen aan al het wachten en nog meer wachten en de lange afstanden.
Next stop: Xingping aan de Li-river met haar mooie karstgebergte.
Tot dan

4 dagen geleden vertrokken we weer met zo’n supersonische trein van Pingyao naar Xi’an. Op het moment dat we deze blog aan het schrijven zijn zitten we in de veel minder comfortabele en minder snelle slaaptrein.We hebben gekozen voor hardbed plaatsen en zitten nu op het onderste bed van de 3 op een gestapelde bedden. Best wel viezig en omringd door een Chinese  bevolking die ervan houdt alles wat stinkt hier op te warmen. de conducteur heeft net een heel betoog tegen ons gehouden, hopelijk was het niks belangrijks (zoals ergens overstappen), want na wel 100x opheldering te hebben gevraagd weten we nog niet wat hij van ons moest. Dit voelt als een avontuur op zich. Om 4 uur vannacht zullen we dan hopelijk in Zhangjiajie arriveren voor 6 dagen natuur:

Xi’an was een mooie en super moderne stad. Er staat een enorme muur om de stad, maar binnen deze muur vindt je niet zoals verwacht een oud centrum, maar eerder een hele moderne stad met veel hoogbouw, enorme shopping malls (van C&A tot GUCCI) en vele ook bij ons bekende fastfood ketens en koffiecorners. In het centrum zijn wel nog enkele tempels, pagoda’s en natuurlijk, zoals geloof ik in iedere stad hier, de bell & drum tower:

De hoofdreden van ons bezoek aan Xi’an was, zoals bij vele, het terracotta leger. Dit leger is gemaakt voor Qin Shi Huangdi, de eerste keizer van China (ongeveer 200 BC). Qin geloofde dat zijn graf het paleis voor de eeuwigheid was en zijn leven als heerser onder de grond gewoon door zou gaan, vandaar dat hij dit leger liet bouwen. Om dit enorme project van zeker 8000 warriors te creëren hebben alle 700.000 arbeiders (2 keer zoveel als bij de Chinese muur) zich letterlijk de dood in gewerkt. Bij oplevering werden ze namelijk allen vermoord en begraven in de tombe zodat het geheim niet geopenbaard kon worden. Het verhaal is minstens even indrukwekkend als het leger zelf:

Pingyao stond hoog op ons lijstje omdat het de best bewaarde stad uit oud China is. En we kunnen niet anders zeggen dan dat het ook echt heel mooi en indrukwekkend is. Veel oude gebouwen met allemaal een bijzondere binnenplaats, tempels, mooie muur rond de stad die je bijna geheel rond kunt lopen. Het is hier niet echt groot en ook wel heel erg toeristisch. Waarbij wij voor vele toeristen de hoofdattractie zijn, dit uit zich bijvoorbeeld doordat ze zich in alle bochten wringen om stiekem een foto van je te maken. Jongere oefenen hun ” Engels” op je, wat resulteerde  in hele vage gesprekken en ongemakkelijke stiltes, gevolgd door het beleefdheidslachje omdat we elkaar toch net niet verstaan.

Het begon met onze eerste verplaatsing in China via de trein. Dit viel redelijk mee, we hadden de kaartjes al een paar dagen eerder opgehaald omdat we werden gewaarschuwd voor afschuwelijk lange rijen. Eerst ga je door een security check, wat niet ongewoon is want die krijg je zelfs bij de metro. Daarna is het op zoek gaan naar de juiste wachtruimte, die je van borden af moet halen die voor ons abrakadabra zijn.  20 minuten voor vertrek gaan de poortjes open, maar de chinezen vinden het hoognodig om al 1 uur van te voren in de rij te gaan staan. Eenmaal in de trein wisten we waarom, er is gewoon niet genoeg bagage plek, beetje ryanair gevoel (rennen om je koffertje boven je geplaatst te krijgen). We hadden een G trein, wat de snelste in het land is, met 300km per uur waren we in 4 uur van Beijing naar Pingyao. Erg comfortabel!

Na 1 dag zou je het allemaal wel gezien kunnen hebben, maar we hebben er een relaxte 3 dagen van gemaakt. Hadden heel veel geluk met het hostelletje, leuke mensen ontmoet, schoon, lekker eten en natuurlijk DE graadmeter de prijs van het bier, wat hier maar 0,75 euro centjes kost per halve liter. Buiten bier drinken hebben we alle sites bezocht die er te bezoeken vallen, hier enkele foto’s: