De oudste, nog steeds bestaande Europese nederzetting in de VS. Wel ter verstaan uit 1565, voor ons stelt deze “oudheid” niet zo veel voor, maar in deze “nieuwe wereld” is dat rete oud.

Maar voor het zover is, stoppen we onderweg nog even op 1 van de golden isles van Georgia genaamd Jekyll island:

Het stadje St.Augustine met zo’n 15.000 inwoners ligt in het noorden van Florida, het is er mooi en enorm goed onderhouden:

Dit is alweer de laatste stop van deze reis, nog even 2 dagen relaxen, zon, zee, strand:

Lekker eten:

Er zit hier zelfs een wijnhuis met droge wijnen, al moet hierbij verteld worden dat deze druiven vanuit de “Napa Valley” in Californië komen, waar ze hun eigen lapje grond hebben. De enige druif die er wel verbouwd kan worden is de muscadine, zoet, zoet en nog eens zoet. Maar de gemiddelde Amerikaan loves it… Dat zegt wel weer genoeg:

Volgende stop de distillery van St. Augustine, ze maken wodka, rum, bourbon en gin. Helaas hebben we alleen handbagage op de vlieger, dus er kan geen flesje mee terug:

Dolfijnen schijnen hier in overvloed te zijn, als je op de brug staat kan je ze zo zien langs zwemmen, werd gezegd. Zelfs na het erop uit trekken met een bootje moeten ik het met 1 karige dolfijn doen op zo’n paar 100 meter afstand. En Raimon moet het met mijn hysterisch geschreeuw en gewijs doen, hij heeft hem helaas gemist. Verder wel wat mooie vogels:

Wel zien we 2 manatees….oftewel lamantijnen, behorende tot de zeekoeien (even goed zoeken op de foto is nodig), naar het schijnt komen deze veel minder vaak voor en hebben we veel geluk, helaas zijn ze net wat minder schattig dan dolfijntjes:

En dan is het zover, de dieptreurige dag is aangebroken we moeten naar huis.

De vlucht vanuit Orlando vertrekt om 22:00, dus kunnen we nog wat van deze treurige dag proberen te maken. Orlando staat natuurlijk bekend om al zijn pretparken en vertier.

Get ready for take off: ons vertier wordt “Kennedy Space Center”, home of NASA. We voelen ons als een stel kleine kinderen tussen deze space shuttles:

Na vele missies is de Atlantis hier met pensioen gegaan:

That’s all folks!!! Over en uit

Charleston & Savannah

Na de smokies, rijden we oost naar Charleston (South Carolina) aan de Atlantische Oceaan. In deze hitte kunnen we wel een zeebriesje gebruiken. Charleston is bekend van het gelijknamige dansje uit de jaren 20, die naar het schijnt vol overgave door mijn over over grootmoeder gedanst werd. Nu weet ik eindelijk waar ik die losse heupen en gelikte dans moves vandaan heb……

Een tijdje geleden zag ik een tv programma over een bbq zaakje op een bedrijventerrein in Charleston en hoe deze hun beef brisket in precies 18,5 uur gaarde op een bbq, die er uitzag als een locomotief. Wat er ook zou gebeuren, welke obstalels we ook zouden moeten nemen, deze sandwich mocht niet aan onze neus voorbij gaan! Het bbq etentje in Memphis, was te gek, we dachten onovertroffen, maar dit….. “OMG, we died and went to heaven”:

Het historische centrum, is erg mooi, zelfs met een echte gezellige winkelstraat ipv een “shopping Mall” buiten de stad. Veel jong volk op straat, een echte studentenstad, gezellig en levendig:

Next stop Savannah (Georgia), de hitte blijft aanhouden dus de middag spenderen we aan het strand van Tybee Island vlakbij de stad:

Om 17:00 uur durven we de straat dan eindelijk op. Wederom een heel mooi, gezellig, sfeervol stadje, met ontelbare parken, met van die enorme bomen voor verkoeling . Beiden steden zijn niet heel groot en hebben minder dan 150.000 inwoners, waar de huizen in Charleston vooral van hout zijn, zijn ze in Savannah hoofdzakelijk van steen:

Er zijn vele leuke barretjes en restaurants.

Bubbels op het dakterras:

Een plus is dat er net als in New Orleans op straat gedronken mag worden, overal kan je bier kopen waarmee je vervolgens een lekker wandelingetje kan maken, dat noem ik pas een echte workout….. en ja hoor wij nachtbrakers tikken dan eindelijk de 01:00 aan, al kletsend met van alles en iedereen.

We verruilen de hoofdstad van de blues voor de hoofdstad van de country…Nashville.Een hotel in Nashville is voor ons onbetaalbaar en we zijn dus uitgeweken naar een Airbnb in East-Nashville. Later blijkt in de hipste buurt van heel de stad. Alle locals, die de drukte ontvluchten hangen hier rond, de wijk staat in de top 5 van leukste buurten in heel Amerika die nog niet door toeristen ontdenkt is. Lucky us, not so lucky them. In Memphis waren we op en top de toerist, wat heel leuk was, maar nu is het tijd om hier lekker op de terrasjes achterover te leunen, veel live muziek te luisteren en heel veel sfeer op te snuiven:Het Airbnb huisje, is super, veel ruimte, lieve gastvrouw, 2 hondjes, 2 kippen en als klap op de vuurpijl; Herbert “the Wonder pig”, hij slaapt vooral en maakt super schattige geluidjes, Raimon kan nog wat van Herbert zijn snurkjes leren. Ook kan hij truckjes, als zitten, rondjes draaien en waggelen als een eendje, wat wil je nog meer dan dit knappe, ronde zwaargewicht:De volgende dag wandelen we dan toch maar eens het centrum in. De stad is mooi, met genoeg afwisseling en heel veel muziekmusea:En ja hoor waar we Bourbon street in Nola hadden, Beale street in Memphis is er hier Broadway. De live muziek schalt oorverdovend uit iedere bar op Broadway en enkele zatte toeristen zitten al meeblerrend aan de toog. Maar het is dan ook nog maar 10:30:Ik snap wel dat de mensen van hier andere buurten opzoeken om hier aan te kunnen ontsnappen. Na een paar uurtjes zijn we ook uitgekeken en rennen we terug naar de plek, die we eigenlijk niet mogen kennen:

Graceland, dat was mijn 1ste gedachte bij Memphis. Onder het mom, als je er dan toch bent parkeerde we op de immense parking van Graceland, zo te zien lang niet als enige. Het is net een groot “Theme park” Je kan het zo gek niet bedenken en het bestaat in een Elvis uitvoering. We sluiten aan in de rij bij vele “worshippers” van “the king”, je voelt de nerveusiteit bij vele om hier eindelijk op deze “holy grounds” te mogen zijn. Het kaartje is snel in de pocket, maar dan krijgen we te horen dat 2 uur later pas weer plek is om Graceland binnen te gaan… wachten dus maar en meegaan in de kermis. 2 uur later is het wachten op een busje dat je naar de overkant van de straat brengt, lopen is uit den boze, maar de meeste fans zijn dan ook te bejaard om deze afstand van 200 meter af te leggen. Wederom 1 uurtje op de teller:

Bewapend met koptelefoon en een tablet, mogen we dan eindelijk Graceland in:

We lopen van woonkamer:

Keuken:

Jungle room:

En voor van alles en nog wat ruimtes richting het graf:

Hoe toeristisch en uitgemolken het ook mocht zijn, we hadden het stiekem toch niet willen missen.

Downtown Memphis:

Ooit gehoord van het peabody hotel? Eerlijk gezegd wij ook niet. Maar als je Memphis op zoekt op internet kan je er niet omheen. Niet omdat het zo’n mooi en historisch hotel is, maar door het sprookjesachtige verhaal ” the march of the ducks”. Sinds 1940 heeft het hotel een aantal eenden op het dak leven. Iedere dag om 11:00 worden deze “peabody ducks” begeleidt door de “duckmaster” naar de lift en marcheren ze zo naar de lobby om daar in de fontijn te verblijven tot 17:00, waarna ze weet terug marcheren naar het dak…. echt waar? Echt waar, we liepen toevallig langs het hotel rond 5 en zie hier het resultaat wazige foto’s:

Memphis (in ieder geval downtown) is een mooie, hippe, schone stad. Het heeft een hele fijne sfeer. We slapen wat buiten het centrum, maar zoals altijd lang leve Uber!

De bourbon street van Memphis heet: Beale street, hier is overal muziek, buiten of binnen. Uit alle hoeken komt de blues je tegenmoet:

De meeste tijd spenderen we in “B.B. Kings place” waar de huisband: the Will Tucker band speelt:

En dan niet te vergeten….BBQ, typisch eten van daar. En ik kan met eerlijkheid zeggen dat dit zoveel lekkerder is dan in Nederland, nog nooit zo’n malse ribs gegeten, of zo’n zachte en sappige pulled pork. De marinades zijn geweldig en de porties groot. Hmmmmm

Langs de enorme rivier de Mississippi, door de armste delen van de U.S, via vele katoen plantages rijden we omhoog richting de “delta blues”.

Onderweg liggen nog zijn nog veeel katoen plantages te vinden, tegenwoordig verbouwen ze er suikerriet of zijn ze open voor toeristen. Je krijgt een goed idee hoe het er aan toe ging in de slavernij tijd, die in 1864 eindelijk afgeschaft is hier.

The myrtles plantation, uitgeroepen tot “most haunted” huis van de VS, (citaat van de ietwat pips uitziende madam: whoewhoe):

Rosedown plantation:

We slapen in Vicksburg, in een enorme mansion. Er zit nog een kogel in de muur van de burgeroorlog en in de avond zitten we in ons schommelstoeltje op de “porch” onze “emergency kit” weg te drinken en te genieten van 100de vuurvliegjes/ wormpjes, of wat het ook mogen wezen:

In het kleine stadje is geen kip op straat, maar ook weer veel historie:

In de burgeroorlog van 1861 t/m 1865 tussen het noordelijke staten (the union) en de zuidelijke staten (The confederation) zijn hier grote en belangrijke slagen geweest, dit vooral door de strategische ligging van Vicksburg aan de Mississippi. We rijden door het mijlen lange Vicksburg National Military Park met 1000de monumenten:

Hierna stranden we in Clarksdale, naar zeggen de geboorteplaats van de blues en van muzikanten als Sam Cooke, Ike Turner, Muddy Waters, John Lee Hooker, en Big Jack Johnson is. Omdat we van grote contrasten houden, slapen we dit keer op de Hopson plantation in een een super gave shack, in plaats van in een mansion, ditmaal omringd met katoen plantjes:

Het is een beetje een “shabby” stad, waar je je meteen niet helemaal lekker bij voelt, maar waar wel veel te vinden is, zoals de “crossroad” waar Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkoopt:

Het Delta blues museum met onder andere10-talle John Lee Hooker gitaren en de Shack waarin Muddy Waters leefde, voor zijn doorbraak:

Eindelijk is de dag aangebroken, New Orleans oftewel Nola staat op het programma, stiekem was onze hele reis hier omheen gepland…

Maar voor het zover is gaan we naar de swamps (Bayou) van Mississippi om alligators te spotten.

Na orkaan Katrina (2005) is bijna de gehele populatie alligators verloren gegaan, hetzelfde geldt, voor alle vogels, eekhoorns en noem maar op. We bezoeken een farm die zijn best doet de populatie weer op pijl te krijgen, er wordt gefokt en uitgezet. Schijnbaar legt een alligator in het wild zo’n 40 eieren, waarvan maar 1% het overleeft. Dus volgens de natuurlijke weg gaat dit net iets langer duren dan met de 70% slagingskans bij zo’n “gator farm”:

We gaan op weg in zo’n airboat, waarvan ik als deusje dacht dat het op “air” zou lopen. Zo varen we ademsnakkend door de benzinelucht de swamps in om “gators” in het wild te spotten. En ja hoor 3 stuks, al snel komen we achter de tips and tricks van gids Sam…. marshmallows, eentje voor Sam, eentje voor de “gator” als lok middel:

Want door die 360 graden donuts die hij op vol tempo draait, zullen deze schatjes niet perse uit hun schuilplek komen. De tip was dan ook mond dicht, niet lachen voor je het weet kon je flossen met de vleugels van de 100de libellen die over het water scheren. Raimon was in zijn element:

Snel sluiten we het tripje af, op naar Nola:

We slapen in een hippe buitenwijk, “the garden district”:

Nola heeft bijna 500.000 inwoners, en is de hoofdstad van de staat Louisiana. Het is bekend om haar unieke bouwstijl:

Met af en toe een skyscraper:

Maar ook om de jazz muziek, de gezelligheid en vooral het uitgaansleven:

En natuurlijk mighty good food:

De traditionele Gumbo, soort stoofpot dat er niet uitziet, met vulling van groente, vlees of vis met rijst, sorry het is me niet gelukt dit smakelijk op de foto te krijgen:

Jambalaya, een rijstgerecht…..

Wat opviel was dat een redelijk deel van de bevolking van Nola een beetje “wacko”, “Insane in the Brain” oftewel zo gek als een deur is. Stel je een wereld voor waarin 10% van de bevolking jules de la tourette heeft, dan zit je in New Orleans. Waarschijnlijk geen aangeboren afwijking maar gecreëerd door de wetten en het leven die het drinken hier wel erg aanlokkelijk maken.

We hebben wederom veel geslakt en veel mooie dingen gezien. Het bekende Bourbon street, viel wat tegen, zuipende toeristen en de vele scams zijn daar de hoofdmoot, overdag, avond of ’s nachts, maar de rest van de stad is zeker meer dan de moeite waard:

Met helden als Elvis, Johnny Cash, Lambchop en Robert Johnson op de speaker rijden we luid meezingend langs de golfkust oftewel de “the forgotten coast” van Florida. De uitzichten zijn mooi, de stranden verlaten en de alles vernietigende sporen van orkaan Michael, die vorig jaar deze kust raakte, zijn nog goed te zien. Het was zo’n “motherfucker” van categorietje 5 er wordt nu volop herbouwd, puingeruimd en lijkt nog altijd het gesprek van de dag:

De huizen zijn dan ook op een specifieke manier gebouwd om in ieder geval het wateroverlast te beperken:

We slapen in het slaperige dorpje Eastpoint in een houten shet, met als huisdier meneer lak, kakker lak. De airbnb host is een schietgrage, vreemde Canadese kunstenaar, die zijn laatste hersencellen heeft weggesnoven met teveel coke (ondertussen al heel lang clean, helaas groeien hersencellen niet terug…..):

Hoogtepunten van dit dorp zijn “Lynn’s oyster bar” en “Eastpoint brewery”, met het perfecte uitzicht op de zee en Saint George Island:

Waar het, dit jaar uitgeroepen, mooiste strand van Amerika ligt, met als toevoeging van de trotse inwoners “and that’s including Alaska & Hawaï”. Om op het eiland te komen rij je over een 6,5 km. lange brug, met tientallen pelikanen en enkele zee arends die met je meevliegen, zo mooi!! In de zee zitten, pijlstaartroggen, haaien en dolfijnen, waar wij natuurlijk 0 van zien:

Next stop Mobile, de plek waar de Amerikaanse versie van “Mardi Grass”, oftewel vette dinsdag, oftewel carnavals dinsdag ontstaan is. We slapen in een perfect huisje, met de perfecte host en gewoon “Dotty de kat” als huisdier:

We soort van wandelen/ slakken (dat zou een werkwoord moeten zijn) wat door de mooie buurten, en het centrum, maar poeh wat is het hier warm… al sinds dag 1 rond de 96 fahrenheit, das zo’n 36 graden met een luchtvochtigheid waarin je bijna verdrinkt. Dus snel thet terras op want het is “happy hour”:

9 jaar geleden werd de afspraak al gemaakt dat we in 2019 zouden wederkeren naar dit enorme land (iets met tradities voortzetten), vol met hamburgers, vreemde politieke keuzes maar vooral vol van zichzelf.

Dit neemt niet weg dat dit het land bij uitstek is voor een “thrilling” roadtrip. In 2010 was het het rondje westkust, L.A., Las Vegas en San Francisco met al zijn geweldige natuurparken er tussen in. Dus tijd voor een ander, iets minder bekend rondje “THE DEEP SOUTH” een rondje met veel geschiedenis, mooie kustlijnen en bovenal veel muziek!

We gooien wat extra spanning in de strijd, wat extra kolen op het vuur en vliegen op vrijdag de 13de, de “daredevils”… of ja, de ticketprijzen waren vooral een stukje lager omdat het getal 13 en vooral dan in combi met de vrijdag veel angst op ongelukken inboezemt, in de volksmond triskaidekafobie genoemd. Met als wetenschappelijk bewijs: Judas voegt zich bij de 12 apostelen tijdens het laatste avondmaal… En weten hoe allemaal hoe het daar is afgelopen is, geef ze dus eens ongelijk.

De vlucht verliep goed, de toevoer van drinken en eten leek niet stop gezet te kunnen worden. Raimon had met zijn charme de aandacht van de stewardes gewonnen door het hergebruiken van zijn koffiebekertje. Geëmotioneerd zei ze, “you safe the planet one cup at a time, our president doesn’t give a shit”. Vanaf dat moment hoefde deze “Dutch” recycle-held zich niet meer druk te maken over keuzestress, want alle maaltijdopties werden gewoon op elkaar gestapeld aan hem geserveerd, en ik profiteerde stilletjes mee, aangezien mijn goedbedoelde recycle acties onopgemerkt bleven.

Ingesteld op een lange procedure bij customs/ imigrations waren we blij verrast dat we hier op Orlando airport zo doorfietste. In plaats van lange gezichten werden er wat grapjes gemaakt over de boeven foto’s op ons paspoort en onze standaard “emergency kit” voor reizen buiten Europa(1liter Campari en 1liter pastis, mix met wat water of soda en de borreltijd is begonnen) en werden we een fijne reis gewenst.

Met onze nieuwe vriend Mr. Chrysler onder onze kont rijden we het avontuur tegen moet.

Good night, sleep tight!!