Colombia staat nog niet bij veel mensen op het reislijstje, vooral door hun onveilige verleden. Moordaanslagen en kidnapping was onderdeel van een gemiddelde Colombiaanse dag. Een paar jaar geleden was het land dan ook nog de aanvoerder van de “gevaarlijkste landenlijst”. Na Pablo Escobar zijn drugskartel, namen de extreem linkse groeperingen als FARC en ELN de drugshandel over. Vanaf toen speelde deze hele drugs scene zich niet meer vooral in Medellin af maar vooral in de afgelegen jungle. Wat het voor toeristen al wat toegankelijker maakte. De vorige president A. Uribe heeft de rebellen met harde hand aangepakt en gezorgd voor meer rijkdom en veiligheid onder het volk, hiervoor was hij geliefd, maar aan de andere kant zijn er ook veel onschuldige burgers vermoord onder zeer verdachte omstandigheden, dit was het minder geliefde deel van hem. Voorstanders en tegenstanders in Colombia zijn het er over eens dat het een noodzakelijk kwaad is geweest dat deze man aan de macht kwam, anders zouden ze nooit uit deze onveilige situatie zijn gekomen. Maar goed de rebellen durfde zo goed als niks zolang hij regeerde.
Santos, de huidige president, heeft pas geleden nog een vredesakkoord met de FARC ondertekend en de wapens zijn ingeleverd. De onderhandelingen met de ELN lopen nog en zien er helaas niet veelbelovend uit. In 2016 ontving hij de Nobelprijs voor de vrede maar toch is Santos niet echt geliefd onder het volk aangezien het land weer in een slechtere economische tijden verkeerd.
In Colombia hebben we ons ook weer geen moment onveilig gevoeld, goed in de steden zijn er sommige buurten waar je in de avond beter niet rond kunt lopen en in sommige delen van de dichte, verre, jungle verschuilen zich nog altijd rebellen die wel voor een kidnapje in zijn. Als je dit gewoon vermijdt is het hier niet onveiliger dan de andere landen in Zuid-Amerika.

Helaas hebben we het hele zuiden en oosten over moeten slaan door gebrek aan tijd. Maar die gebieden die we bezocht hebben bieden zoveel moois, heel groen, mooie steden, prachtige stranden, hoge bergen. Alles wat je nodig hebt dus.
Maar wat dit land het allermooiste land, voor ons, van Zuid-Amerika maakt, is de bevolking. Zoveel lieve en hartelijke mensen heb ik nooit bij elkaar gezien. Hopelijk veranderd hun hartelijke gedrag richting toeristen nooit meer. Bienvenieda a Colombia (welkom in Colombia) wordt er uit alle hoeken naar je geroepen, als je je hier niet welkom voelt dan weet ik het ook niet meer!!

Het eten valt weer wat tegen, als ontbijt hebben ze hun versie van een broodje kaas; een gefrituurde deegbal met kaas erin (bunuelos)…. alles is trouwens gefrituurd. Gelukkig is de vis aan de zee goed te doen en kan je zo goed als overal wel iets anders krijgen dan de Colombiaanse keuken. Ga je naar een restaurante tipico, dan liggen er 4 soorten vlees op (en lever), bonen, iets van rijst, gebakken ei, gefrituurde banaan en een lepeltje salade toe. Poeh allemaal zo machtig en vettig. Bijna overal kan je in dit land uit de kraan drinken, echt lekker is het niet,  maar je hoeft in ieder geval niet bang te zijn voor buikloop na een hapje salade gewassen met kraanwater.
De supermarkten zijn er geweldig, net als in Nederland is er alles van over de hele wereld te vinden en ook nog eens niet zo duur. Zelfs de wijn is betaalbaar, maar blijft t.o.v. een biertje erg duur. Maar gelukkig is het bier Club Colombia erg lekker. De koffie is er heerlijk en ze hebben zeker 10 fruitsoorten waar wij nog nooit van gehoord, laat staan aan gesnuffeld hadden, maar ze smaakte allemaal uitstekend. Colombia is misschien wel het goedkoopste land dat we bezocht hebben in Zuid-Amerika, wat natuurlijk helemaal geen vervelende bijkomstigheid is.

Het land heeft ons in veel opzichten verrast, het is vele malen moderner dan andere landen in die regio hun shopping malls zijn er zo groot dat je erin verdwaald, alle grote namen zijn er vertegenwoordigd. Reizen is makkelijk, vluchten enorm goedkoop (voor 30€ ben je van Cartagena naar Medellin gevlogen), accommodaties goed en niet duur, mooie landschappen en nog mooiere mensen.

Colombia is naarmate onze reis vorderde hoger op het lijstje komen te staan, we hebben geen reiziger ontmoet die niet over enthousiast was over Colombia en gelijk hebben ze gehad!! Dit is het land waar we zeker als eerste terug gaan keren in Zuid-Amerika, vooral nu het nog niet zo toeristisch is zou ik het iedereen aanraden!

China stond tot nu toe het hoogst genoteerd (als er al een vergelijking te maken valt), maar Colombia gaan we daar aan toe voegen, met een dikke 9 en er is nog zoveel meer te ontdekken. Verliefd op Colombia en de bevolking!

 

 

Laatste stop in het mooie Zuid-Amerika en de op een na laatste stop voordat we huiswaarts keren, Medellin.
De stad was zo’n 20 jaar geleden nog de gevaarlijkste stad van de wereld. Na de dood van de drugsbaron Pablo Escobar in 1993 heeft de stad een enorme transformatie ondergaan, het aantal moorden is met 95% gezakt (in de jaren 80 gemiddeld 4000 per jaar) ook is er veel aan veiligheid gedaan door harder op te treden tegen de linkse rebellenbewegingen FARC, ELN en enkele kleinere groepen. De metro’s trams en bussen sluiten klakkeloos op elkaar aan, dit is de meest moderne, hippe en groene stad waar we in Zuid-Amerika geweest zijn. Een te gekke afsluiter dus!

In het piepkleine vliegtuigje waarmee we in Peru over de Nazca lijnen vlogen kwamen we aan de praat met de familie Barrientos, vader Alejandro, moeder Beatriz en zoon Andres. Na 5 minuten kletsen werden we al uitgenodigd om bij hun te komen logeren in Medellin, het Colombiaanse volk is echt waar het hartelijkste volk ooit gezien! Dit aanbod konden we natuurlijk niet afslaan en we besloten onze eerste 2 dagen bij hun door te brengen in een buitenwijk van de stad, tot ongenoegen van de Barrientos omdat ze het belachelijk vonden dat we niet alle 5 de dagen daar bleven. Vader en moeder spraken geen woord Engels, zoonlief wel, maar deze was het weekend niet thuis. Veel hand en voetwerk en veel gelachen natuurlijk. Raimon zijn Spaans is beter en doordachter dan mijn Spaans. Als ik denk dat het op iets lijkt gooi ik het eruit zonder teveel na te denken (het motto; overal een “o” aanplakken en het klinkt ineens Spaans), maar meestal slaat dit natuurlijk nergens op. Raimon met zijn translater app in de aanslag komt er met wat minder kleerscheuren vanaf. Maar eerlijk is eerlijk we hebben deze dagen eigenlijk best veel Spaans geleerd. We zijn enorm verwend geworden in hun mooie huis, met privé buitendouche en hebben ons overal en nergens mee naartoe genomen:

Pueblito Paisa met een mooi uitzicht, Mercado del Rio, een hippe food market net buiten het centrum:

Met de kabelbaan naar Park Arvi, met de kabelbaan hoog boven de stad, het is een enorm park met veel wandelroutes:

Een voetbalwedstrijd bezoeken in Zuid-Amerika stond hoog op ons “to do” lijstje en waar beter dan in het passievolle Colombia? DIM (Deportiva Independiente Medellin) tegen de Millonarios uit Bogota een eredivisie wedstrijd dus van 2 goede clubs. Eindstand: 1-1, maar wat een energie, geen seconde is of staat het publiek stil, anderhalf uur springen en zingen, echt waanzinnig!

Guatape is een wederwederom kleurrijk plaatsje midden tussen een erg mooi merengebied:

Tussen deze meren ligt de grote, merkwaardige, 385 meter hoge, rots La Piedra, die te beklimmen is via een doodnormale trap met dit als uitzicht:

Na 2 dagen zijn we verhuisd naar een hostel in de wijk El Poblado, 10 metro minuten buiten het centrum van Medellin, een rijke buurt met overal hippe barretjes en restaurants en ook heel belangrijk; erg veilig. Het centrum van Medellin is leuk om doorheen te lopen, maar in de avond is het er uitgestorven, er woont niemand dus een “no go” om daar in de avond rond te paraderen. Natuurlijk was het weer tijd voor een free walking tour, die grappig en interessant was:

Na 2 dagen El Poblado, zijn we weer richting de famllie Barrientos gegaan om voor ze te koken en ouderwets gezellig te kletsen zonder elkaar te begrijpen.

Het dringt nog niet helemaal tot ons door dat we vanavond het vliegtuig pakken naar Madrid en de peso’s weer in moeten wisselen voor de euro. Wat is de tijd gevlogen!

 

Na Santa Marta is Cartagena de oudste (nog bestaande) stad van heel Zuid-Amerika, het telt 1 miljoen inwoners en is dus vele malen groter dan Santa Marta. Het is tevens de best bewaarde vestigingsstad van het continent. En wat een mooie gebouwen levert dat op, zelfs nog meer kleuren, nog meer muziek en veel hippe restaurantjes. Alles in Cartagena is helaas wel een stukje duurder dan in de rest van het land. Dus hebben we maar veel van de straat wagentjes gegeten, al zijn dat over het algemeen vette aardappelballen met een klein beetje vlees of ei. De stad is super toeristisch, gelukkig vooral met Colombiaanse reizigers die even strand willen, dan voelt het toch wat minder overspoeld, al dragen ze net zo goed zo’n enorme camera om de nek en hangen ze nog opvallender de toerist uit:

Een boottochtje op de Caribische zee, langs de eilanden groep Rosario (16 eilanden). Op een van de eilanden is een mooi aquarium, die vissen houden in afgezetten stukken van de zee ipv in glazen kooien:

Last but zeker not least; Playa Blanca, volgens de tour verkopers “Mooiste strand van Colombia”. Haha je kon bijna de zee niet in zo vol met dagjesmensen, eenmaal in de zee geraakt moest je constant wegduiken voor een langs vliegende banaan of jetski. Volgens de kapitein van de boot hadden we een van de minder drukke dagen te pakken…. Gelukkig konden we onze teleurstelling verdrinken met gratis rum, wodka en aquardiente (het nationale naar anijs smakende drankje), zo komt alles weer goed:

 

Colombia staat bekend om zijn koffie, het is dan ook de 3st grootste koffieproducent van de wereld. Aangezien we wel van een goed bakkie houden moeten we dus even poolshoogte gaan nemen. De meeste koffieplantages zijn in het midden van het land te vinden voor deze trip ligt dit wat te ver bij ons vandaan, dus gaan we op weg naar Minca in de Sierra Nevada (het hoogste kustgebergte ter wereld). Minca is een leuk klein plaatsje 20km van Santa Marta hoog in de bergen(of ja hoog, zo’n 600 meter) , dus maar een kort busritje voor ons:

 

In Colombia produceren ze uitsluitend de Arabica koffieboon, hier hebben ze verschillende soorten in. Helaas gaan de meeste A-kwaliteit bonen rechtstreeks naar het buitenland en blijft een klein gedeelte bij of de koffiemaker zelf, of ze gaan naar een van de vele mooie en hippe koffiehuizen in de steden.
Finca La Victoria is de oudste koffieplantage van de regio, sinds 1892, het proces dat ze tegenwoordig nog gebruiken stamt ook uit 1892. Erg leuk om te zien dus. Helaas was het geen seizoen, dus we konden de machines niet in actie zien:

 

We slapen op de koffie & cacao plantage finca San Rafael. Het uitzicht vanuit ons hangmatje is geweldig, overal waar je kijkt mooie vogels. Wat een relaxte paar dagen, zelfs met die hoeveelheden cafeïne in ons bloed:

 

 

Colombia! Klinkt het antwoord, van vele reizigers op de vraag; “wat is je favoriete land in Zuid-Amerika”. Helaas hebben we nog maar 2,5 week te gaan, dus moeten we keuzes maken. Aangezien het onze laatste stretch is, gaan we voor de kust, niet meer de Pacific maar de Caribische kust in het noorden van het enorme Colombia, whoop whoop.

Vanuit Ecuador, Tulcan, gaan we de grens over naar Colombia, Ipiales. De grensovergang duurt een eeuwigheid door onderbezetting ivm, de belangrijkste maaltijd van de dag; lunch, de Colombiaanse grens gaat zelfs voor 2 uur dicht tijdens deze lunch met misschien nog een siestaatje erachteraan. 4 uur later zijn we dan eindelijk op Colombiaans grondgebied. Hier pakken we de bus, langs mooie groene valleien naar Pasto (500.000 inwoners, maar niet erg aantrekkelijk). De dag erna vertrekt onze vlieger vanuit hier naar Santa Marta (normaal zo’n 36 uur met de bus). In de ochtend kunnen we nog snel (nou ja niks gaat echt snel hier, manana, manana) naar laguna de la Cocha:

Santa Marta is een mooi oud stadje vol kleuren, muziek, leuke eetzaakjes en naar vers bloed hunkerende muggen, je waant je meteen aan de Caribische kust. De stranden stellen er niet veel voor (kan je beter voor naar Taranga) maar het stadje zelf is erg gezellig en druk. Maar oh zo heet, makkelijk 35 graden met een oververhitte föhn als afkoelend briesje:

Het trekt vooral veel bezoekers door het naastgelegen Tayrona park, een natuurpark met jungle die eindigde aan de kust en veel mooie stranden. Tijd om een kijkje te nemen dus! We nemen een hostelletje vlakbij een van de ingangen in de jungle en blijven er 2 nachten in een houten hutje. De mango’s en avocado’s liggen er voor het oprapen, ik ben in de hemel!! Alleen even opletten dat zo’n sappige rakker niet op je bolletje valt. Het hostel wordt gerund door 3 jonge mensen uit Bogota, de puppy Mila en 2 karakter katten, veel gezelligheid en heeeerlijk gegeten:

Een mooie hike van een uurtje of 6 door het park, langs een inheems dorpje, Pueblito, richting een paar van de vele strandjes in het park. We zien nog een enorme slang op het pad en meerdere titi aapjes:

Voordat we de collectievo weer terug naar Santa Marta pakken nemen we nog een kijkje op coco beach, maar de zee is zo wild, dat alleen al een teen in het water levensgevaarlijk is (beetje overdreven dan):