Onze volgende bestemming is San Pedro de Atacama, een western plaatsje in de Atacama desert wat de droogste woestijn ter wereld is. We verwachten geen regen dus voor de komende dagen!!!
De busrit vanuit Valparaiso is zo’n 24 uur dus besluiten we om na de eerste 6 uur een stop te maken in La Serena, een kustplaats met vooral Chileense toeristen:

Na 2 dagen moeten we er toch aan geloven en stappen we in de nachtbus voor 18 uur richting de woestijn. De bussen in Chili zijn prima en goedkoop, dus geen helse ritten hier.
San Pedro de Atacama is een oase in de droge Atacama woestijn heeft 5000 inwoners en daarbij een redelijk aantal mede toeristen op zoek naar droogte:

San Pedro ligt op 2500 meter hoogte en de vele bezienswaardigheden eromheen liggen dik boven de 4000 meter. Voor ons tijdens deze reis de eerste keer dat we zo hoog gaan. Toch een beetje spannend hoe onze lichamen gaan reageren, we hebben veel “hoogte zieke” mensen gesproken. Dus met de aangeschafte coca bladeren in de aanslag trekken we ten strijden tegen de vele bijwerking die je kunt hebben van het te snel stijgen. Coca bladeren kauwen moet te smerig voor woorden zijn, dus we gaan voor de coca thee optie…… best te drinken eigenlijk! We hebben nergens last van gehad, dus of we horen bij de gelukkige 50% van de wereldbevolking die tegen deze snelle klim kunnen (wat onwaarschijnlijk is want we hebben altijd elk kwaaltje wat je je kan bedenken), of de thee heeft zijn werking gedaan:

Er valt enorm veel te zien en te doen in dit dorpje, we kiezen 3 tours uit:
Valle de la Luna, wat een beetje van een maanlandschap weg heeft, dit was heel vroeger een deel van de Atlantische oceaan waardoor er een laag zout overheen ligt. En Valle de la Muerte met zijn enorme duinen:

El Tatio, een veld vol met geisers in de Andes op een hoogte van 4320 meter, het telt 80 actieve geisers:

Sterren kijken in de woestijn, oehhhh wat heb ik me daar op verheugd!!! Helaas is het bijna volle maan als we daar zijn, wat door het vele licht niet ideaal is om sterren te kijken. Maar dit mag de pret niet drukken, we hebben ons vooral geconcentreerd op onze mooie maan, Jupiter, Saturnus en enkele fellere en grotere sterren:

Zoals wij de felle noorder ster hebben, hebben hun de zuider ster die de weg moet wijzen. Maar deze is helemaal niet fel en heel moeilijk te spotten, we hebben geleerd hem te vinden mochten we ooit de weg kwijt zijn op het zuidelijk halfrond midden in de nacht.
Dit was echt een super ervaring, er valt zoveel te zien zonder al die lichtvervuiling en er valt nog zoveel te leren. Het maakt je weer even bewust van het grotere geheel om ons heen.

Dit is alweer onze laatste stop in Chili, tsjonge wat gaat het snel.

We dachten 3 dagen blijven, maar hadden al snel 2 dagen bijgeboekt bij ons appartementje. Wat is dit een leuke stad zeg! Nog nooit zoiets kleurvols en zo vol met sfeer gezien. We zijn hoteldebotel verliefd geworden op Valparaiso. Het plaatsje heeft zo’n 300.000 inwoners, maar ze zijn waarschijnlijk de helft vergeten te tellen of het was gewoonweg te moeilijk voor ze om de mensen hoog in de bergen mee te rekenen. De andere snuitige inwoners zijn een stuk of 1000, super schattige, met vlooien bezaaide, straathonden (al zegt mijn gevoel ook zeker dubbel (of misschien zag ik wel dubbel na al die pisco sours)), iets minder snuitig; ze bleven de hele nacht door feesten zodat de gehele bevolking met geblaf in de oren in slaap moest proberen te vallen.
Valpo ligt aan de kust zo’n 1 1/2 uur met de bus vanaf Santiago en is omringd door bergen die ook bijna helemaal aan de zee eindigen. Het is een wirwar van kleine straatjes, verstopte trappen en erg makkelijke ouderwetse kabelbaantjes, die je een stuk van de berg op brengen. De huizen zijn in alle kleuren geverfd (zodat vroeger de zeemannen hun huis meteen herkende) en op vele muren prijken mooie kunstwerken. Need I say more:

Naast Valparaiso ligt een wijngebied dat Casablanca heet, daar moesten we natuurlijk nog even doorheen fietsen, we bezochten Kingston boutique winery:

De stad straalt alom sfeer uit, hippe restaurantjes, brouwerijen, piscobarretjes en veel muziek overal:

Valparaiso; we will be back!!!!!!

Santiago de start van ons laatste continent. Een start waar ik wel naar heb uitgekeken. We zijn nog nooit in Zuid-Amerika geweest, dus best spannend. Weer reizen zonder eigen vervoer en een bevolking die geen woord Engels spreekt maakt het toch weer wat uitdagender. Ons Spaans is op zijn zachts gezegd nog slechter dan een pequena poquito. En hun Spaans is meer woorden inslikken dan duidelijk uitspreken. Dit samen maakt het communiceren veel moeilijker dan zelfs in Azië. Maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken, we houden wel van wat uitdaging. Hier moet je erg veel moeite doen om een toerist tegen te komen, dat maakt het precies het tegenovergestelde van Nieuw Zeeland. Santiago is een echte wereldstad, mooie gebouwen, altijd wel wat te doen, honderden restaurants, fijne parken etc. De eerste indruk van de Chilenen is dat ze niet erg toegankelijk zijn, maar ook zeker niet onaardig. Het zal vast ook liggen aan de taalbarrière. Onveilig hebben we ons zeker nooit gevoeld in Santiago (waar Zuid Amerika toch wel bekend omstaat), maar het zal vast ook wel aan de wijken liggen. Er is veel groen (bij ons blauw) op straat, maar deze dragen geen mitrailleurs, lachen iedereen aan en dienen vooral als wegwijzers voor iedereen.
We hadden een appartementje met uitzicht op de Andes:

Eerste aanblik in Santiago, we voelde ons meteen thuis op het vrijthof:

San Cristobal berg, met een 22 meter groot Maria beeld op de top, en een te gek uitzicht:

Veel lekker eten en drinken, dat voelt weer wat meer als vakantie! Losgaan zonder dat je achterover valt van de prijzen:

Vanaf hier gaan we richting het noorden van Chili. Het zuiden slaan we helaas ivm tijd en duiten over. Ook hebben redelijk wat gletsjers en besneeuwde bergketens gezien de afgelopen weken, dus Patagonië wordt iets voor een volgende reis.