Last stop in Argentina, but not de minste;  Mendoza

In de verste uithoeken van de wereld weten we altijd wel een wijngebiedje te vinden. Sommige de moeite waard, en andere dienen prima als ontstopper.

In Argentinië kom je bijna niet om dit mooi gelegen gebied heen; Mendoza.

Vooral bekend om zijn heerlijke Malbec. 

Mendoza is opgedeeld in meerdere districten. Het centrum heeft vele goede restaurants en wijnbars, maar dan weer geen bodegas. Dus we kozen ervoor in het “Maipu” district te gaan zitten, tussen de olijfbomen, wijnranken, en de wijnhuizen. 

Met 10 wijnhuizen op loopafstand gingen we dapper aan de slag. En iedere namiddag liepen we ietwat zwalkend terug om nog een paar uurtjes te ontnuchteren aan het zwembad. Om in de avond weer met gezonde zin een nieuw flesje te openen tijdens het diner.

Geen straf dat Mendoza.

Op naar Santiago, op naar het vliegveld

Onze laatste stop in Patagonië. Het wandelwalhalla van Argentinië, El Chaltén. 

Met als topper en rots in de branding “Fitz Roy”.

Als grote verassing kregen we te horen dat, de “gratis” wandelpaden van El Chalten, sinds 1 week niet meer zo “gratis” waren. Alsof Argentinië niet al duur genoeg is, zou er nog eens zo’n 28 euro pp aan wandelkosten bovenop komen, je 2de dag krijg je dan 50% korting. En kan je de 3de dag gewoon weer pijnlijk €28,- uit de portemonnee trekken. 

Gelukkig waren er nog mazen in de wet, vlekken in hun systeem, krassen op de plaat en konden we nog stiekeme routes nemen of gewoon vroeg vertrekken om dit te omzeilen. dus hebben onze bijdrage weten te minimaliseren naar 0.

Dag 1; We hebben de “Laguna Torre” trail gelopen, mooie afwisselende en redelijk makkelijke wandeling van zo’n 6 a 7 uur.

Vele condors onderweg en de lokale al paca de guanaco:

Met als eindresultaat, dit mooie gletsjermeer:

Helaas is niet veel van de cerro torre gezien, het was weer zo’n wolkhangblijf-dag.

Dit was onze opwarmer, de dag erna kwam het grote werk.

Dag 2; “De Los Tres” trail naar het gletsjer meer van de “Fitz Roy”. 

Wat een immens mooie route, waarbij de Fitz steeds dichterbij komt! De eerste 3 uur waren prima te behappen:

Maar toen kwam het laatste veelbesproken en vervloekte uur tot de top. Met de tong op de grond sleepte we ons deze helling, met bijbehorende rotsblokken, omhoog:

Maar met als welverdiende beloning het echte wauw effect, dubbel zo hard genieten na zo’n inspanning:

Helaas geen blauw/ groen gletsjermeer, maar een nog bevroren met sneeuw bedekt meer, you can’t win them all.

Naast het gletsjermeer ligt gelukkig wel een blauw meer, waar we het dan maar mee doen😉:

Het spreekt van zich dat we de ellende van het laatste uur klimmen, weer moesten herhalen in de daling. En de afdaling is zoals altijd nog moeilijker dan de klim. Gelukkig had ik mijn “Gandalf, you shall not pass” stok gevonden. Die bij mij ook voor de magie van een iets soepelere afdaling zorgde, inclusief enkele splinters. Totale afrekeninf 8 a 9 uur, waarvan 2 uur toch wel echt afzien zijn.

Dag 3 in El Chaltén, K.O,!  Vooral niks gedaan, de zere, oude knieën rust gegeven, slaapjes gedaan en gezellig met onze leuke buren geborreld/ gekletst. 

En zo zetten we koers naar wijn, veel wijn!

Eindelijk is de dag der dagen aangebroken, ons diepgewortelde verlangen om de Perito Moreno gletsjer te mogen aanschouwen.

Met El Calafate als vertrekpunt, ligt Perito Moreno en het “Los Glaciares NP” op nog zo’n 1,5 uur rijden van dit dorpje alla Valkenburg. 

Deze bekende gletsjer is een deel van het Zuid Patagonische ijsveld. De gletsjer eindigt in een fjord, waar het ijs op sommige plekken wel 70 m dik en 5 km breed is (op de foto’s komt dit helaas niet helemaal tot zijn recht). Per dag schuift de ijsmassa 1 tot 2 meter verder, dus groeit hij aan van achteren. Maar aan de voorkant breken op regelmatig grote ijsbrokken van de gletsjer af die dan met veel lawaai in het Argentinomeer vallen, je zag ze zo voor je neus afbreken, heel indrukwekkend. Daarom blijft deze gletsjer nog redelijk constant, al heeft de krimp zich ondertussen ook ingezet door klimaatverandering.

Je kan over kilometers lange aangelegde wandelpaden lopen om de gletsjer vanuit verschillende hoeken te bekijken.

Dan de plaatjes bij het verhaal:

Dit schatje liep er ook rond:

Verder was er niet heel veel te doen in het dorpje, zoals gezegd, veel horeca, souvenirwinkeltjes. Maar het ligt prachtig aan een mooi blauw meer, van waaruit je in de verte, met arendsogen, zelfs de Fitz Roy kunt zien:

Next stop, die indrukwekkende Fitz-Roy!

Nee geen paniek, gelukkig niet in de zin van; Kus al je geliefden vaarwel want het einde nadert. Maar we zijn gewoon aan het einde van de wereld, oftewel de meest zuidelijke stad van de wereld, Ushuaia. Hier starten we aan ons tochtje door Patagonië. De winterjas, wandelschoenen en handschoenen worden onderuit de backpack gevist en vamos con bananas!

Ushuaia ligt in vuurland, oftewel “tierra del fuego”, de naam is gegeven door de eerste Europeaan die de vuurtjes van de oorspronkelijke bevolking (Yaghan) zag wakkeren en dacht dat de aarde in brand stond.

De stad ligt in een baai, omringd door bergen, in de verte zie je Chili, de ligging is echt prachtig:

De hoogste berg is niet enorm te noemen met zo’n 1400 meter, maar er ligt nog veel sneeuw op. Er zijn zelfs nog echte “die hards”:

De temperatuur is nu zo’n 10 graden, redelijk zonnig en weinig wind, we schijnen veel geluk te hebben. In de winter is het hier gemiddeld 1 en in de zomer zo’n 11 graden en dan schijnt het hier zo hard te waaien dat er mensen omvallen, kunstgebitten om je oren vliegen en alleen de grootheden onder de vogels nog de lucht in durven.

We hebben een boottocht gemaakt op het Beaglekanaal (niet te verwarren met het spijsverteringskanaal van deze knappe hondensoort), dit water is een verbinding van de Stille naar de Atlantische oceaan:

Met als verassing 2 zeeolifanten…. Komen hier schijnbaar normaal helemaal niet voor, maar zijn speciaal voor ons omgezwommen:

Het tierra del fuego national park:

En een flinke en mooie wandeling naar de Martial gletsjer. We hebben het einde niet gehaald, de laatste 2 km was het zo’n gesjravel om op deze ijsplaten rechtop te blijven staan en niet via een dubbele koprol in de split te eindigen. Maar het was zeker de moeite alleen al voor de uitzichten:

Op naar de grensovergang!

Wederom een “Big City”, het is de hoofdstad van Argentinië en telt dik 3 miljoen inwoners in de stad zelf. De bouwstijl hebben ze uit Europa gehaald en de straten lijken verdacht veel uit een plaatjesboek van Parijs te komen. Alleen dan vele malen later gebouwd. Maar dat neemt niet weg dat het een hele mooie stad is. 

Buenos Aires is vooral gegroeid door emigranten, die nog altijd massaal welkom zijn in dit land. Tussen 1900 en 1950 is het inwoneraantal van nauwelijks 700.000 naar 3 miljoen gestegen.

Het grootste aantal migranten kwam vanuit Italië, wat het dan ook heel grappig maakt dat ze hier net als die Italianen met veel drukke handgebaren praten en het Spaanse al zingend uitspreken.

Niet alleen de architectuur lijkt overgenomen te zijn uit Europa, maar ook de manier van leven, iedereen is meer op zichzelf en rent voorbij op de trottoirs om zo het leven aan zich voorbij te zien gaan.

We zijn er in totaal 7 dagen geweest en hebben flink wat afgelopen om enkele belangrijke wijken te bezoeken.

Recoleta, drukke straten, veel restaurants en winkels:

Oude theater omgebouwd naar boekenwinkel:

Museum Nacional de Bellas Artes, met zelfs een echte van Gogh en weer een wannabe:

En natuurlijk het bekende kerkhof van Recoleta, met haar indrukwekkende graven, waarbij Père Lachaise in de schaduw valt:

Buiten Eva Perron liggen er voor ons weinig bekende:

La Boca, met het voetbalstadion van La Boca Juniors en vele schilderingen van hun voor eeuwig geliefde Maradona. En de vele gekleurde huisjes:

San Telmo, met de gezellige mercado:

Palermo, met de mooie parken en de muurschilderingen:

Microcentro, met de belangrijke gebouwen, zoals de kathedraal vermomd als griekse tempel:

Pink House, waar de president gevestigd is:

En nog vele gebouwen meer:

Puerto Madero, waar de oude pakhuizen nu dienen als bars en restaurants:

En we hebben natuurlijk ook weer, volop moeten genoten van spijs en drank, wat een ellende iedere keer.

Nu op naar het zuiden!

Argentinië it is dus, na een start in Buenos Aires (ga ik weer op terugkomen) gaan we door naar… de Iguazu watervallen, met als basis Puerto Iguazu, lang van gedroomd en nu eindelijk af kunnen strepen van de bucketlist.

 Waar de Victoria falls een paar jaar geleden wat tegenvielen i.v.m. water tekort. Prijkt deze in haar volle glorie, zelfs tijdens het “droogste” seizoen.

Van een vertrouwde wiki-bron heb ik vernomen dat de watervallen een geheel van tussen de 270 en 300 watervallen zijn. In totaal 2,7 kilometer breed en vallen tot 82 meter naar beneden. 

De watervallen liggen op de grens van Argentinië en Brazilië. Beiden kanten zijn de moeite waard om te bezoeken.

Bij de Argentijnse kant, loop je als het ware tussen de watervallen en bekijk je het bekendste devil’s throat van bovenaf:

meerdere trails kan je volgen om een zicht van alle kanten te krijgen:

De dag erna een dagje naar het geliefde Brazilië, waar je ze van de overkant bekijkt en dus wat meer overzicht hebt. Er is helaas maar één redelijk kort pad te bewandelen daar:

Iguazu, ligt midden in de jungle. Dus ook weer veel beestjes en vooral enorm veel vlinders te zien:

Wat de meeuw is voor Scheveningen en de “squirrels” voor Central Park, dat is het, oh zo schattig ogende neusbeertje, voor de Iguazu. Even niet opletten en je eten is van de tafel of uit je rugzak gehaald. 

Adios amigos