Tassie in de volksmond, uitgesproken als Tezzie. Dus niet als in het tassie dat Annie moest vasthouden.

Het eiland zuidelijk van Australië, dat zoals de Australische band “Crowded House” al benoemde; “four seasons in one day” heeft. Het is ongeveer 2x zo groot als Nederland, heeft maar liefst 19 nationale parken en heeft naar zeggen de schoonste lucht van de wereld. Klinkt als een winnaar.

Ditmaal geen auto als vervoermiddel, maar een heuse camper (RV). We kregen een upgrade, die inhield dat we een bijzonder efficiënte douche/ toilet combinatie erbij kregen. Je kon in dit paleisje je behoefte doen en tegelijk een douche nemen:

We zijn net voor het hoogseizoen, dus dat maakte de flexibiliteit nog groter, geen reserveringen nodig, gewoon gaan met die banaan, oftewel RV, voor de komende 9 dagen.

De route ging, niet altijd even logisch, als volgt:

Freycinet National Park, met een echte Wineglass Bay, geen volle wijnglazen te krijgen, maar een baai die hierop lijkt:

Bay of Fires, deze naam dankt de baai aan de rode algen die op de stenen aan de kust blijft plakken:

Launceston, Cataract Gorge Reserve met eerst een tussenstop bij Josef Chromy winery (jawel ze maken hier de beste witte wijn en bubbels van Australië):

Cradle Mountain National Park, met een gevoeltemperatuur van maar liefst -2 door de wind uit de zuidpool (alle seizoenen zijn nu afgetikt):

En dan eindelijk…. de langverwachte en oh zo sjattige Mrs. Wombat:

Strahan aan de westkust, met duinen van wel 30 meter hoog, een horsetail waterval en hoge bergen:

Mount Field National Park, waar de Eucalyptus Regnan trots als een keizer in de bossen staat. Volgens de tassies de 2de hoogste boomsoort van de wereld, volgens internet de 3de hoogste. De tassie interpretatie klinkt beter😉. Verder weer veel mooie watervallen en in de nacht zit het bos vol met gloeiwormen, helaas hebben we hier geen goede foto van kunnen trekken.

Tasman Peninsula, met de ruige kust:

Om te eindigen in de hoofdstad Hobart, met 1400km op de teller, voor nog 2 camperloze dagen. Hobart ligt aan de voet van Mount Wellington, die een top uitzicht zou moeten hebben over Hobart, maar de 4 seizoenen in een dag bleven ons teisteren. Mount Wellington op het “moment supreme” met de top in de wolken:

De mooie haven:

Het absurdistische museum Mona, dit museum is de privé collectie van ene David Walsh, die zijn fortuin heeft verdiend met gokken. Hij heeft op zijn zachts gezegd een aparte smaak. Bij een bezoek hoort de hele experience; je wordt opgehaald met een catamaran om naar zijn museum gebracht te worden. Dit ligt op een soort schiereiland 11km van de Hobart. Hier liggen ook Walsh zijn brouwerij en wijnhuis en meerdere restaurants. Iedere dag (geopend vrijdag t/m maandag) komt een band spelen in de tuinen van het museum:

Dan even een update van de andere tellers, die nu gelukkig allemaal uit de 0 zijn:

Koala teller: 22 incl 1 puppy (+0, er zijn geen koala’s op Tasmanië)         

Wombatteller: 10 (+10🥳)

Beestjes waarvan we een half jaar gelden nog niet wisten dat ze bestonden teller: echidna 7 (+4). De echidna’s op Tasmanië zien er wel iets anders uit, ze lijken wat meer fluffy:

En dan gaan we de Australië beleving bijna afsluiten met een paar dagen Melbourne. See you later mates!