Na het bijzondere Bromo avontuur stappen we in de trein voor een leuke tocht van 4 uur naar Yogyakarta. De culturele hoofdstad van Java. Er hangt een relaxte sfeer, veel streetfood, mooie ateliers en musea. We zaten in een super gezellige homestay, waar het bier rijkelijk vloeide. Ik moet toegeven dat ik niet iedere ochtend even fris wakker werd:
Om toch een beetje kerstsfeer te snuiven boekte we het kerstbuffet bij het Hyatt Regency restaurant. Voor nog geen €20.- was de keuze reuze, van sashimi, lams, alles van de bbq, roasted turkey tot mexicaans, stoofpotten en toetjes in alle soorten en maten.
Veel live cooking, live muziek en een echte kerstman en dan de daarbij behorende vreemde gewaarwording van met kerst op het terras te zitten met 30 graden. Dus de kerstsfeer hebben we niet gemist, enkel de personen waar we het normaal mee vieren:
Dan nog wat cultuur snuiven, naast het bier drinken. Koninklijk Paleis Kraton:
Water Castle:
Museum Vredeburg, waar de onafhankelijkheidsstrijd beschreven wordt van Yogya met de Nederlanders en de Japanse bezetters. Ik vind het jammer dat er vroeger tijdens mijn geschiedenislessen weinig tot geen aandacht aan werd besteed:
Prambanan tempel, wat “veel priesters” betekend, is de grootste hindoeïstische tempel van Indonesië:
De Borobudur, wat boeddhistisch tempel op de berg betekend en is gebouwd tussen 750 en 850. Je kan er niet naar binnen, want de tempel is als een stoepa rond de berg gebouwd, dus niet hol van binnen, maar van steen:
Onze eerste stop in Java is Surabaya, deze stop staat op het programma voor de bekende, nog steeds actieve, Bromo vulkaan.
Het is regenseizoen, dus namen we aan, geen hoogseizoen. Helaas, in Indonesië is het schoolvakantie. Dus toch een redelijk druk seizoen qua toerisme uit eigen land.
We arriveerde in Surabaya om 20:30 en om 23:00 werden we opgehaald om te starten aan de tocht en zo op tijd te zijn voor de Bromo zonsopgang. 23:00 dachten we, voor iets wat 4 uur rijden is, dat is toch wat overdreven bij een zonsopkomst van 05:15… Nou ik kan je zeggen, we hebben het echt maar net gehaald, we hadden nog precies 10 minuten om ons door de mensenmassa’s te wurmen en een plekje op een van de uitkijkpunten te bemachtigen.
Het was echt waar een gekkenhuis. Na 1,5 uur in een comfortabele auto, werden we in jeep overgezet. Waarna we aansloten tussen 2000 andere jeeps om in een treintje stapvoets de hele route af te leggen, dit deel heeft ongeveer 4 uur geduurd, de dieseldamp ging in je neus, oren en ogen zitten. Omdat het geheel niet opschoot en mensen bang werden iets te missen, stapte er van alle kanten mensen uit de jeeps om te voet verder te gaan, waardoor het nog een grotere chaos werd.
Maar gelukkig, de ellende was niet voor niks…
Het had namelijk heel goed gekund dat er 0 zicht was geweest, vanwege het regenseizoen. De kans is zo’n beetje 50/50 in deze tijd. Als we na dit gekkenhuis geen zonsopgang hadden gezien, dan had ik me rechtstreeks van ellende van die berg gegooid.
Na een half uurtje genieten, rijden we weer met zijn allen de berg af naar de rand van de krater.
Half uurtje wandelen en voila…
Pas 18 uur na de start van de tour waren we weer thuis, voldaan en zwart van de uitlaatgassen.
In Australië noemen ze een vlucht naar Bali gekscherend een binnenlandse vlucht. Massa’s Australiërs gaan hier op vakantie, vandaar dat de tickets naar dat eiland dus ook goedkoop zijn vanuit hier. Dit was dus de goedkoopste manier om uit Australië te komen. En natuurlijk helemaal geen verkeerde bestemming😄.
Dus beginnen we het Indonesië verhaal met 5 dagen relaxen op Nusa Lembongan (eiland 45 minuten varen vanaf Sanur (Bali). Een klein eiland, dat verbonden is met het nog kleinere Nusa Ceningan. Je kunt ze lopend, fietsend of met de scooter doen. Er zijn geen auto’s op de eilanden, alleen veel scooters en tuktuk’s voor meerdere personen die als taxi gebruikt worden.
We komen aan in de plenzende regen, oh ja regenseizoen, we zagen de bui letterlijk en figuurlijk al hangen.
Gelukkig klaart het snel op en hebben we de middag en de dagen erna droog weer.
Met de Agung vulkaan op Bali als uitzicht
We hadden onze zinnen gezet op snorkelen met Manta Rays, iedere dag stonden we op met hoop in ons hartje, maar helaas iedere dag een nee op het rekest. De wind was veel te sterk en dat was ook wel aan de mega golven te zien😏.
We hebben wel veel gewandeld, gegeten en gezien, zoals the Devil’s Tears, een enorme blow hole en met de wind en golven een enorm spektakel.
Blue lagoon op Nusa Ceningan:
Mooie stranden en uitzichten:
Dagje scooter:
Mooie zonsondergang:
En natuurlijk de grootste straf in Indonesië… het heerlijke eten:
De laatste dag was weer een regendag, wat eigenlijk goed uitkwam om te kijken naar onze plannen voor kerst, nieuwjaar en überhaupt de plannen voor de volgende stop Java.
Het viel ons op dat er toch wel wat verschil was tussen de inwoners van verschillende staten. In New South Wales zijn ze heel aardig uitbundig en wat overdreven, met woorden als “amazing” die vaak in de mond genomen worden. Beetje alla de Amerikaanse standaards. In Victoria en South Australia, was dit fenomeen al aanzienlijk minder en bleef aardig en ietwat enthousiast over, maar in Tasmanië was het helemaal gedaan met het theatrale. Feit blijft, waar dan ook, ze zijn allemaal super aardig. Zoals 8 jaar gelden al beschreven, lijken de Aboriginals nog altijd niet goed mee te kunnen in deze “nieuwe” maatschappij. Ze krijgen een kaartje met geld om de maand door te komen zonder te hoeven te werken en hun kinderen worden over het algemeen thuis gehouden van school. De integratie van de Aboriginals in de “nieuwe” maatschappij, staat dus nog altijd niet op poten.
En dan het andere soort bewoners, die het land zo kleurrijk maken:
Prijzen:
De prijzen vielen ons goed mee, westers uiteten is waarschijnlijk ongeveer hetzelfde als bij ons en de drankjes iets duurder. In de steden wonen enorm veel mensen met Aziatische afkomst, dus ook veel Aziatische restaurants, waar je dan weer voor een prikkie kunt eten. Supermarkten zijn iets goedkoper dan bij ons. Het fenomeen Aldi is gearriveerd in Australië, die drukken de prijzen flink. In deze Aldi’s zit ook een geïntegreerde bottleshop. Waar de wijn zelfs maar een prikkie van bij ons kost. Bier blijft ook daar duur.
Oh en pinnen lukt dus niet overal met je Nederlandse pas, onze pas heeft bijvoorbeeld alle info op de chip staan en niks meer op de magneetstrip, pinnen aan een automaat lukt, sommige restaurants ook, maar in winkels etc kan je het vergeten en moet je de credit card trekken of contant betalen.
Musca vetustissima:
Oftewel de Bush fly. Wat een enorm irritant beest. Als het niet te warm weer is, vallen de aanvallen mee, maar bij een temperatuur boven de 25 graden wordt je omsingeld. Deze vliegen gaan niet voor je eten, maar deze gaan voor zweet en tranen, en proberen dus constant op je gezicht te gaan zitten en je zweet (zelfs als je niet eens weet dat het er is) van je af te slurpen. De oren zijn hun voornaamste aanval techniek, ze proberen regelrecht, zonder enige twijfel, je gehoorgang in te vliegen. Raimon probeerde ze als een kungfu master van zich af te slaan en ik had de Sha-na-na-na-na-na tacktiek van Luv, met bijbehorende handen dansje naast mijn gezicht. De Aussie salute bleek de uitkomst, je doet alsof je salueert, maar in plaats van je hand op slaap te laten rusten ga je voor je gezicht langs. Algemeen bekende saluut dus hier.
Kerst collectie:
“I’m dreaming of a white christmas” galmt door alle luidsprekers, voelt toch enigszins gek om te horen, terwijl jij de bush fly bent weg aan het salueren van je zwetende bovenlip. De bevolking is hier een stuk enthousiaster over de persoonlijke kerstversiering, vanaf begin december loopt men al met kersttrui of kerst blouse, met de print van Will Ferell in “Elf” als populairste afdruk. Ook zien we dagelijks met kerst accessoires versierde diademen voorbij wandelen. De sfeer zit er dus goed in.
Het was weer heel fijn hier te zijn, aardige mensen, mooie natuur. Heerlijk met je eigen vervoer op weg, wat je zoveel meer flexibel maakt. Australië mag doorgaan met een 8,5 in het rapport.
Helaas dus alweer de laatste stop in Australië, een plekje genaamd Melbourne. De stad heeft 5,2 miljoen inwoners, afkomstig uit alle delen van de wereld, maar vooral veel uit Azië. Dat maakt het dan ook dat er veel heerlijks te ruiken en te eten is op de straten. Goede voorbereiding voor onze volgende bestemming.
De gezellige stad is een mix van oud en nieuw:
De Queen Victoria market is 5 dagen per week geopend. Je kunt er ontelbaar veel prullen kopen, maar ook gewoon groente, vlees en vis. Eetkraampjes in overvloed, vooral in het weekend, waar je je lunch naar binnen kunt tikken.
Ditmaal geen museumbezoek om voor de regen te schuilen, maar om voor de hitte te schuilen (40 graden op de teller):
En we konden natuurlijk niet vertrekken zonder nog botanische tuin aan te doen (het houdt maar niet op😉):
Tja, dan rest er nog een recap en is hoofdstuk Australië afgesloten
Tassie in de volksmond, uitgesproken als Tezzie. Dus niet als in het tassie dat Annie moest vasthouden.
Het eiland zuidelijk van Australië, dat zoals de Australische band “Crowded House” al benoemde; “four seasons in one day” heeft. Het is ongeveer 2x zo groot als Nederland, heeft maar liefst 19 nationale parken en heeft naar zeggen de schoonste lucht van de wereld. Klinkt als een winnaar.
Ditmaal geen auto als vervoermiddel, maar een heuse camper (RV). We kregen een upgrade, die inhield dat we een bijzonder efficiënte douche/ toilet combinatie erbij kregen. Je kon in dit paleisje je behoefte doen en tegelijk een douche nemen:
We zijn net voor het hoogseizoen, dus dat maakte de flexibiliteit nog groter, geen reserveringen nodig, gewoon gaan met die banaan, oftewel RV, voor de komende 9 dagen.
De route ging, niet altijd even logisch, als volgt:
Freycinet National Park, met een echte Wineglass Bay, geen volle wijnglazen te krijgen, maar een baai die hierop lijkt:
Bay of Fires, deze naam dankt de baai aan de rode algen die op de stenen aan de kust blijft plakken:
Launceston, Cataract Gorge Reserve met eerst een tussenstop bij Josef Chromy winery (jawel ze maken hier de beste witte wijn en bubbels van Australië):
Cradle Mountain National Park, met een gevoeltemperatuur van maar liefst -2 door de wind uit de zuidpool (alle seizoenen zijn nu afgetikt):
En dan eindelijk…. de langverwachte en oh zo sjattige Mrs. Wombat:
Strahan aan de westkust, met duinen van wel 30 meter hoog, een horsetail waterval en hoge bergen:
Mount Field National Park, waar de Eucalyptus Regnan trots als een keizer in de bossen staat. Volgens de tassies de 2de hoogste boomsoort van de wereld, volgens internet de 3de hoogste. De tassie interpretatie klinkt beter😉. Verder weer veel mooie watervallen en in de nacht zit het bos vol met gloeiwormen, helaas hebben we hier geen goede foto van kunnen trekken.
Tasman Peninsula, met de ruige kust:
Om te eindigen in de hoofdstad Hobart, met 1400km op de teller, voor nog 2 camperloze dagen. Hobart ligt aan de voet van Mount Wellington, die een top uitzicht zou moeten hebben over Hobart, maar de 4 seizoenen in een dag bleven ons teisteren. Mount Wellington op het “moment supreme” met de top in de wolken:
De mooie haven:
Het absurdistische museum Mona, dit museum is de privé collectie van ene David Walsh, die zijn fortuin heeft verdiend met gokken. Hij heeft op zijn zachts gezegd een aparte smaak. Bij een bezoek hoort de hele experience; je wordt opgehaald met een catamaran om naar zijn museum gebracht te worden. Dit ligt op een soort schiereiland 11km van de Hobart. Hier liggen ook Walsh zijn brouwerij en wijnhuis en meerdere restaurants. Iedere dag (geopend vrijdag t/m maandag) komt een band spelen in de tuinen van het museum:
Dan even een update van de andere tellers, die nu gelukkig allemaal uit de 0 zijn:
Koala teller: 22 incl 1 puppy (+0, er zijn geen koala’s op Tasmanië)
Wombatteller: 10 (+10🥳)
Beestjes waarvan we een half jaar gelden nog niet wisten dat ze bestonden teller: echidna 7 (+4). De echidna’s op Tasmanië zien er wel iets anders uit, ze lijken wat meer fluffy:
En dan gaan we de Australië beleving bijna afsluiten met een paar dagen Melbourne. See you later mates!
De auto staat weer in de garage te wachten op een nieuwe huurder en wij kunnen op pad om de stad aan het einde van de trip te verkennen. De roadtrip heet nu eenmaal sydney naar Adelaide.
Adelaide heeft niet perse highlights waar ik van gehoord had, dus we gaan er blanco in. De eerste dag zaten we er nog wat katerig in en hebben we het alleen voor elkaar gekregen om de botanische tuinen te bezoeken, deze zijn echt super mooi en groot, met als extra, vele werken van de kunstenaar Chihuly. Het zijn allemaal glasgeblazen installaties:
Dag 2 zijn we fit en kunnen we de wereld weer aan. Doen de mooi, voor Adelaide, oude bibliotheek aan:
South Australia museum:
Lopen naar alle hoeken van de stad (het centrum is trouwens niet heel groot):
En gaan naar de gezellige Adelaide Central Market, met vele kleine restaurantjes en winkeltjes:
Dag 3 is maar kort en gaan we naar de mooie en leuke art gallery of South Australia, waar oude en nieuwe kunst samenkomt:
Eindresultaat: Adelaide is echt een super leuke, vooral gezellige stad, goed openbaar vervoer, dus weinig verkeer in het centrum. Aanrader dus, mocht je per ongeluk in de buurt zijn.
Herinneren jullie onze tellers nog, omdat er niet meer veel gebeurd is heb ik ze eigenlijk een beetje achterwege gelaten, maar ik zal de eindstand nog even doornemen:
Koala teller: 22 incl. 1 puppy (+3)
Wombat teller: 0 (+0😢)
Beestjes waarvan we een half jaar geleden nog niet wisten dat ze bestonden teller: 3 (allemaal echidna’s) (+0)
We moeten wat beter ons best gaan doen.
We blijven in Australië, maar kunnen er niet over de weg naartoe, rara…
En dan slaan we af het binnenland in. De eerste stop zijn the Grampiens, een berggebied (hoogste piek van 1167 meter is niet bepaald de Mount Everest te noemen) bestaande uit zandsteen. Lekker 2 dagen aan de wandel dus. Met spectaculaire uitzichten:
En minder spectaculaire:
En enkele vermakelijke watervallen:
We rijden weer een staatsgrens over, van Victoria naar South Australia. Met als verassing een andere tijdszone. Maar nee, geen normaal tijdverschil van een uur, nee hier doen ze aan halve uurtjes.. dus ipv 10 uur tijdsverschil met Nederland zitten we nu op 9,5 verschil, dit om het makkelijk te maken. 2de stop; Mount Gambier een plaatsje genaamd naar de vulkaan waar het tegenaan ligt. Met een mooi vulkaanmeer:
Op Mount Schank (wederom een vulkaan, maar deze is zonder meer), kan je via de “rim” de hele vulkaan rondlopen:
Dit gebied staat ook bekend om zijn vele sinkholes, door de “limestone” grond, in onze taal zou dat kalksteen zijn. Erg poreus dus. Sommige sinkholes zijn met elkaar verbonden door ondergrondse rivieren:
Deze kalksteen zorgt ook voor een indrukwekkende kust vlakbij Gambier:
We sliepen in de oude gevangenis van het stadje, met een top brouwerijtje aan de overkant:
En dan alweer de laatste stop van deze roadtrip, het hoogtepunt voor de eeuwige droge lever van Raimon, de Barossa Valley. Het leukste wijngebied dat we ooit bezocht hebben, heel relax, niet van die stijve dure proeverijen, maar alles lekker op het gemakje, veel gezelligheid en de meeste proeverijen zijn gratis, of worden te niet gedaan bij de de aankoop van een flesje. 5 wijnhuizen en 9 uur later waren we weer, lichtelijk aangeschoten thuis:
In de avond hebben we alle vers aangekochte flessen wijn, samen met onze airbnb hosts gekelderd. Geen handige (koppijn all over de place), maar wel een gezellige keus.
3400 km verder zit deze roadtrip er helaas alweer op, een route die ook in 1400 km gereden had kunnen worden..maar na al deze omwegen en mooie uitzichten gaat de auto weer terug naar zijn eigenaar Mr. Europcar in Adelaide.
De tijd vliegt echt voorbij, maar niet in vliegtuigsnelheid maar eerder met de snelheid van het licht.
2 sjengen on the move 