Vanuit Phillip Island rijden we onder Melbourne langs, om drukte te vermijden en nemen we een altijd leuke ferry richting The Great Ocean Road.
We sliepen aan het begin van de road in Anglesea:
In het midden in Marengo:
Waar we een mist dagje hadden en het regenwoud zijn ingetrokken. Toch maar weer eens mijn hoogtevrees (jazeker, ik heb bijna elke vrees die je je kan bedenken 😉) op de proef te stellen, al peentjes zwetend op de hoogste treetop walkways van de wereld:
Niks mis met het eten en de drankjes, deze waren ook “great”:
En aan het einde van de road in Port Fairy, met het indrukwekkende Port Campbell op weg erheen:
12 apostlesZoek op de bordjes naar “london bridge”, en u zult vinden de “London arch”
Eerlijk gezegd is alleen het laatste stuk great, van deze road, het Port Campbell deel. En de rest is gewoon nice. Wat wel leuk is dat je meestal vlak langs de kust rijdt en dus geen omwegen naar look outs hoeft te maken. Ook ben je vlakbij het Otway National Park en je dus zo het regenwoud in tourt.
En dan nemen we vanaf nu de afslag het binnenland in.
On the road again, I just can’t wait to get on the road again, zoals Willie Nelson het mooi voor ons bezingt.
Dit keer een andere route en een ander vervoermiddel. Een campertje was dit keer helaas 4x zo duur dan 8 jaar geleden, dus is het een ordinaire auto geworden met meestal een Airbnb als slaap- douche- en kookplek.
Dag 1 t/m dag 8:
Sydney – Jervis Bay
Via de Grand Pacific Drive rijden we naar de eerste stop voor de komende 2 nachten, Jervis Bay. Veel moois te zien onderweg:
Mazzel om te mogen overnachten in de JamVan, deze topcaravan had het beste terras “ever” voor de deur, met dit uitzicht:
Jervis Bay, met zijn witte stranden:
Jervis Bay – Sapphire Coast (Wolumla)
de kustlijn blijft verbazen, je kon van uitkijkpunt naar uitkijkpunt rijden, met iedere keer een ander beeld:
Dit keer iets minder uitzicht vanuit de caravan🤣:
Sapphire coast – Lakes Entrance
Ditmaal niet via de kust, maar door mooie bossen en groene heuvels richting, wederom….. de kust. De naam spreekt voor zich. Het is de ingang van de zee naar een enorm meren gebied:
Met weer een mooi uitzicht vanuit ons appartementje:
Bezoekje aan Raymond eiland zorgde ervoor dat onze tellers omhoog schoten. We hebben de “Koala” teller, “wombat” teller en de belangrijkste; de teller van de “beestjes waarvan we een half jaar geleden nog niet wisten dat ze bestonden”.
Waar we vorige keer er met moeite 2 koala’s uit geknepen hadden. Hebben we hier maar liefst 18 koala’s in 1 dag gespot:
Een nekhernia verder, van al dat koala spotten, moesten we ons wel richten op de gebeurtenissen op de grond. En ja hoor, een heuse Echidna (uitgesproken als: eekitna) oftewel mierenegel. Een voor ons onbekend wezentje, tot een tijd geleden, toen we ons eens in gingen lezen. Net als het vogelbekdier is het een cloacadier. Dus een zoogdier die eieren legt:
We hadden de jackpot die dag, geen pot goud, maar we voelde ons wel zeker even zo rijk… 3 dolfijntjes (ver weg dat wel) en veel zeehondjes bij de ingang van de meren, lucky us:
Lakes Entrance – Phillip Island
Beetje saaie route heen, maar het eiland maakt veel goed:
Huisje op de camping:
Om dan maar af te sluiten met de tellerstand:
Koala teller: 19 incl. 1 puppy
Wombat teller: 0 🧐
Beestjes waarvan we een half jaar geleden nog niet wisten dat ze bestonden teller: 3 (allemaal echidna’s)
Dus.., 15,5 uur vliegen en 14 uur tijdsverschil later kwamen we eindelijk aan op een nieuw werelddeel genaamd Oceanië. Om iets preciezer te zijn Australië en om helemaal nauwkeurig te zijn Sydney.
7 jaar en 10 maanden geleden hadden we al het voorrecht om hier 4 dagen te mogen verblijven. Dit gaan we nu dunnetjes over doen, met dit keer als thuisbasis Surry Hills.
En dit keer niet in de zomer, maar in de lente. Dus.. geen last van de oververhitting, maar 22 graden en wolken, zon en regen die zich gelijkmatig afwissellen.
Surry Hills is een top buurtje waar veel te doen is en vlak tegen Hyde Park aan ligt. De highlights hebben we natuurlijk weer bezocht;
Opera house:
Harbour Bridge:
Bondi naar Coogee wandeling:
Eten bij de foodcourt Spice Alley:
Ook wat nieuwe beelden van Sydney op het netvlies gekregen, of niet nieuw maar gewoon vergeten:
En dan nog 2 culturele uitspattingen, jazeker 2 nieuwe musea bezocht.
Australia museum (veel over de natuur, mineralen, en de oorspronkelijke inwoners):
Art Gallery of New South Wales (mooie oude en nieuwe kunst):
Beiden zeer aan te raden op een druilerige dag en ook nog eens helemaal gratis. Daar loopt mijn Nederlands hartje wel warm voor.
Daar heb je het dan alweer, moeten we weer terug komen🤷♀️
En dan nu de auto ophalen voor een nieuwe roadtrip door dit immense land.
Dit deel van de reis zit er ook weer op, dus dan is het weer tijd voor een korte samenvatting. Geen harde beweringen, maar ons gevoel over het land en vooral onzin😉.
De natuur:
First things First natuurlijk, de natuur is ongeëvenaard, zoveel moois bij elkaar, daar kan je je geen voorstelling bij maken. Natuurverschijnselen die je nergens of nauwelijks ergens zult tegenkomen. Van de Iguazu tot Perito Moreno, van Vuurland tot de Torres. Een voor een hartverzakkend en adembenemend, mooi.
De Argentijn en de Chileen:
We waren nogal verwend met de Braziliaan, dus deze volkeren hadden grote schoenen te vullen. En dit is ze helaas niet gelukt naar onze mening. De mensen hier lijken wat chagrijniger en vooral gesloten. Geen kletsen uit het niks, maar vooral gehaast langs rennen. Beetje alla gemiddelde Nederlander. We hebben natuurlijk ook wel een paar hartelijke varianten ontmoet, maar die zijn lastig te spotten.
De prijzen:
Argentinië: Nou, om steil van achterover te slaan! Ditmaal een hartverzakking waarbij reanimatie te pas moest komen😉. De Argentijnse peso heeft nooit bekend gestaan om zijn waardevastheid. Maar in 2023 is er ook nog een inflatie van 200% overheen gekomen. En tot midden 2024 nogmaals 100% erbij. Voor ons een heel ongemakkelijk en duur verschijnsel, maar voor de mensen hier dramatisch te noemen. We zagen de prijzen op de menukaarten met de dag aangepast worden. De supermarktprijzen liggen zeker 2x zo hoog als bij ons (uitgezonderd van het goedkope wijnaanbod). Uit eten, is ongeveer gelijk aan onze prijzen, (behalve natuurlijk weer je overheerlijke flesje Argentijnse wijn). Bussen: duur Accommodaties: okay Vliegtickets: goedkoop Toertjes: duur
Chili: Waar wij dachten dat Chili het duurdere deel zou worden, viel dat mee t.o.v. Argentinië. Ook hoog, maar denk zeker 30% goedkoper dan de gemiddelde Argentijnse prijzen.
Regelmatig zelf koken dan maar
Hoe aan geld te komen:
In Chili is dat easy peasy, dus ik concentreer me nu even op de opties in Argentinië; Geld pinnen, kan overal maar niet aan te raden, vaak krijg je maar voor €100,- aan pesos en betaal je €30 aan transactiekosten.
Dollars of euro’s van thuis meenemen en in een cambia omzetten. Daar krijg je dan de blue dollar rate voor. Een wat hogere prijs dan gewoon geld opnemen omdat iedereen staat te springen om alle soorten valuta’s zolang het maar niet hun eigen peso is. De blue dollar rate, stond laag toen wij er waren, waar je een jaar geleden 2x zoveel kreeg voor je dollar was dat nu nog maar 1,3x helaas.
Western Union: geld naar jezelf overmaken en dit dan, al wachtend in een lange rij, ophalen op een WU kantoortje. Deze optie hebben was voor ons het voordeligst. Na een stop bij de western Union, liepen we met een mega plastic zak met geld naar buiten en waren we instant miljonairs:
Het eten en drinken:
Helemaal niks op aan te merken, buiten natuurlijk weer het chronische tekort aan groente. Malse en grote stukken rundvlees zijn overal te vinden. En in Patagonië, heerlijke vis, krab, schelpjes en lams.
De invasie van de “pisblom”:
Waar deze gele rakker (paardenbloem), bij ons min of meer als onkruid gezien wordt en liefkozend “pisbloem” genoemd wordt. Is deze, in Patagonië, de kleurige noot in het palet. Tuinen en parken volop bezaaid met deze dik ondergewaardeerde “pisblom”.
Dus al met al met al een 10 voor de natuur, hoe duur en chagrijnig dan ook, het blijft zonder twijfel de moeite waard.
Gemiddelde geven we dit deel van de reis wel een 8-
Vanuit Mendoza pakken we de bus weer naar Chili, om vanuit hier een dag later de vlieger te kunnen pakken. De rit is echt de moeite waard, door de mooie Andes. De trage en strenge controles, door de vriendelijke douaniers moet je dan maar weer op de koop toe nemen.
8 jaar geleden zijn we enkele dagen in Santiago geweest, geen straf om terug te gaan naar deze stad voor een dag.
Santiago ligt heel mooi onder de Andes, maar de smog boven de stad, is hetzelfde gebleven dus zoek de Andes:
De mooie gebouwen zijn hetzelfde:
Dus heb niet veel nieuws te melden over deze grote stad, de foto’s spreken voor zich.
Nu maken we ons op voor een 15,5 uur durende vlucht en een tijdsverschil van 14 uur. Rara..? Op naar een jetlag 😉.
Last stop in Argentina, but not de minste; Mendoza
In de verste uithoeken van de wereld weten we altijd wel een wijngebiedje te vinden. Sommige de moeite waard, en andere dienen prima als ontstopper.
In Argentinië kom je bijna niet om dit mooi gelegen gebied heen; Mendoza.
Vooral bekend om zijn heerlijke Malbec.
Mendoza is opgedeeld in meerdere districten. Het centrum heeft vele goede restaurants en wijnbars, maar dan weer geen bodegas. Dus we kozen ervoor in het “Maipu” district te gaan zitten, tussen de olijfbomen, wijnranken, en de wijnhuizen.
Met 10 wijnhuizen op loopafstand gingen we dapper aan de slag. En iedere namiddag liepen we ietwat zwalkend terug om nog een paar uurtjes te ontnuchteren aan het zwembad. Om in de avond weer met gezonde zin een nieuw flesje te openen tijdens het diner.
Onze laatste stop in Patagonië. Het wandelwalhalla van Argentinië, El Chaltén.
Met als topper en rots in de branding “Fitz Roy”.
Als grote verassing kregen we te horen dat, de “gratis” wandelpaden van El Chalten, sinds 1 week niet meer zo “gratis” waren. Alsof Argentinië niet al duur genoeg is, zou er nog eens zo’n 28 euro pp aan wandelkosten bovenop komen, je 2de dag krijg je dan 50% korting. En kan je de 3de dag gewoon weer pijnlijk €28,- uit de portemonnee trekken.
Gelukkig waren er nog mazen in de wet, vlekken in hun systeem, krassen op de plaat en konden we nog stiekeme routes nemen of gewoon vroeg vertrekken om dit te omzeilen. dus hebben onze bijdrage weten te minimaliseren naar 0.
Dag 1; We hebben de “Laguna Torre” trail gelopen, mooie afwisselende en redelijk makkelijke wandeling van zo’n 6 a 7 uur.
Vele condors onderweg en de lokale al paca de guanaco:
Met als eindresultaat, dit mooie gletsjermeer:
Helaas is niet veel van de cerro torre gezien, het was weer zo’n wolkhangblijf-dag.
Dit was onze opwarmer, de dag erna kwam het grote werk.
Dag 2; “De Los Tres” trail naar het gletsjer meer van de “Fitz Roy”.
Wat een immens mooie route, waarbij de Fitz steeds dichterbij komt! De eerste 3 uur waren prima te behappen:
Maar toen kwam het laatste veelbesproken en vervloekte uur tot de top. Met de tong op de grond sleepte we ons deze helling, met bijbehorende rotsblokken, omhoog:
Maar met als welverdiende beloning het echte wauw effect, dubbel zo hard genieten na zo’n inspanning:
Helaas geen blauw/ groen gletsjermeer, maar een nog bevroren met sneeuw bedekt meer, you can’t win them all.
Naast het gletsjermeer ligt gelukkig wel een blauw meer, waar we het dan maar mee doen😉:
Het spreekt van zich dat we de ellende van het laatste uur klimmen, weer moesten herhalen in de daling. En de afdaling is zoals altijd nog moeilijker dan de klim. Gelukkig had ik mijn “Gandalf, you shall not pass” stok gevonden. Die bij mij ook voor de magie van een iets soepelere afdaling zorgde, inclusief enkele splinters. Totale afrekeninf 8 a 9 uur, waarvan 2 uur toch wel echt afzien zijn.
Dag 3 in El Chaltén, K.O,! Vooral niks gedaan, de zere, oude knieën rust gegeven, slaapjes gedaan en gezellig met onze leuke buren geborreld/ gekletst.
Eindelijk is de dag der dagen aangebroken, ons diepgewortelde verlangen om de Perito Moreno gletsjer te mogen aanschouwen.
Met El Calafate als vertrekpunt, ligt Perito Moreno en het “Los Glaciares NP” op nog zo’n 1,5 uur rijden van dit dorpje alla Valkenburg.
Deze bekende gletsjer is een deel van het Zuid Patagonische ijsveld. De gletsjer eindigt in een fjord, waar het ijs op sommige plekken wel 70 m dik en 5 km breed is (op de foto’s komt dit helaas niet helemaal tot zijn recht). Per dag schuift de ijsmassa 1 tot 2 meter verder, dus groeit hij aan van achteren. Maar aan de voorkant breken op regelmatig grote ijsbrokken van de gletsjer af die dan met veel lawaai in het Argentinomeer vallen, je zag ze zo voor je neus afbreken, heel indrukwekkend. Daarom blijft deze gletsjer nog redelijk constant, al heeft de krimp zich ondertussen ook ingezet door klimaatverandering.
Je kan over kilometers lange aangelegde wandelpaden lopen om de gletsjer vanuit verschillende hoeken te bekijken.
Dan de plaatjes bij het verhaal:
Dit schatje liep er ook rond:
Verder was er niet heel veel te doen in het dorpje, zoals gezegd, veel horeca, souvenirwinkeltjes. Maar het ligt prachtig aan een mooi blauw meer, van waaruit je in de verte, met arendsogen, zelfs de Fitz Roy kunt zien:
2 sjengen on the move 