Torres del Paine

Vanuit Ushuaia hebben we de bus gepakt naar Punta Arenas In Chili. Het zou een ritje van 12 uur zijn, maar helaas zaten de weergoden ons een beetje te treiteren en werden het 18 uur, omdat de ferry niet kon vertrekken door de wind die op volle toeren blies. 

Punta Arenas was enkel een tussenstop voor een dagje om bij te komen van de rit. Maar het was wel echt Een heel leuk plaatsje:

Met als hoogtepunt de begraafplaats… uh nee we hebben geen fetisj Voor grijze stenen en jaartallen:

Nog een bus Van 3 uur bracht ons naar Puerto Natales. DE uitvalsplek om het natuurpark Torres del Paine te bezoeken. Het oorspronkelijke plan was enkele dag of halve dag hikes te doen in het park. Maar de weergoden konden maar geen genoeg krijgen. Dus toch maar besloten een auto te huren, zelf op pad te gaan. 

Denk dat dat wel de beste keuze geweest is, bij zon deden we een korte hike, bij regen zelfs sneeuw reden we wat rond. De wind is alle dagen aangebleven, 110km per uur zonder een moment rust, geen windvlagen voor deze goden, nee hoor, een constante aanhoudende loeiharde wind. Soms lukte het ons niet eens de deur van de auto open te krijgen. 

Dag 1: redelijk zonnig, maar ook regen en sneeuw en natuurlijk veel wind. Met helaas een constant bedekte en aan het licht onttrokken Torres:

Dag 2: bewolkt, regen, veel wind, maar een zichtbare Torres:

Dag 3: zon, wolken en veel wind, een beetje in Puerta Natales rondgehangen:

En natuurlijk belangrijk om te melden, het eten in Chili smaakte weer heerlijk:

Tot zover de detour naar Chili

Het einde van de wereld

Nee geen paniek, gelukkig niet in de zin van; Kus al je geliefden vaarwel want het einde nadert. Maar we zijn gewoon aan het einde van de wereld, oftewel de meest zuidelijke stad van de wereld, Ushuaia. Hier starten we aan ons tochtje door Patagonië. De winterjas, wandelschoenen en handschoenen worden onderuit de backpack gevist en vamos con bananas!

Ushuaia ligt in vuurland, oftewel “tierra del fuego”, de naam is gegeven door de eerste Europeaan die de vuurtjes van de oorspronkelijke bevolking (Yaghan) zag wakkeren en dacht dat de aarde in brand stond.

De stad ligt in een baai, omringd door bergen, in de verte zie je Chili, de ligging is echt prachtig:

De hoogste berg is niet enorm te noemen met zo’n 1400 meter, maar er ligt nog veel sneeuw op. Er zijn zelfs nog echte “die hards”:

De temperatuur is nu zo’n 10 graden, redelijk zonnig en weinig wind, we schijnen veel geluk te hebben. In de winter is het hier gemiddeld 1 en in de zomer zo’n 11 graden en dan schijnt het hier zo hard te waaien dat er mensen omvallen, kunstgebitten om je oren vliegen en alleen de grootheden onder de vogels nog de lucht in durven.

We hebben een boottocht gemaakt op het Beaglekanaal (niet te verwarren met het spijsverteringskanaal van deze knappe hondensoort), dit water is een verbinding van de Stille naar de Atlantische oceaan:

Met als verassing 2 zeeolifanten…. Komen hier schijnbaar normaal helemaal niet voor, maar zijn speciaal voor ons omgezwommen:

Het tierra del fuego national park:

En een flinke en mooie wandeling naar de Martial gletsjer. We hebben het einde niet gehaald, de laatste 2 km was het zo’n gesjravel om op deze ijsplaten rechtop te blijven staan en niet via een dubbele koprol in de split te eindigen. Maar het was zeker de moeite alleen al voor de uitzichten:

Op naar de grensovergang!

Buenos Aires “wannabe Paris”

Wederom een “Big City”, het is de hoofdstad van Argentinië en telt dik 3 miljoen inwoners in de stad zelf. De bouwstijl hebben ze uit Europa gehaald en de straten lijken verdacht veel uit een plaatjesboek van Parijs te komen. Alleen dan vele malen later gebouwd. Maar dat neemt niet weg dat het een hele mooie stad is. 

Buenos Aires is vooral gegroeid door emigranten, die nog altijd massaal welkom zijn in dit land. Tussen 1900 en 1950 is het inwoneraantal van nauwelijks 700.000 naar 3 miljoen gestegen.

Het grootste aantal migranten kwam vanuit Italië, wat het dan ook heel grappig maakt dat ze hier net als die Italianen met veel drukke handgebaren praten en het Spaanse al zingend uitspreken.

Niet alleen de architectuur lijkt overgenomen te zijn uit Europa, maar ook de manier van leven, iedereen is meer op zichzelf en rent voorbij op de trottoirs om zo het leven aan zich voorbij te zien gaan.

We zijn er in totaal 7 dagen geweest en hebben flink wat afgelopen om enkele belangrijke wijken te bezoeken.

Recoleta, drukke straten, veel restaurants en winkels:

Oude theater omgebouwd naar boekenwinkel:

Museum Nacional de Bellas Artes, met zelfs een echte van Gogh en weer een wannabe:

En natuurlijk het bekende kerkhof van Recoleta, met haar indrukwekkende graven, waarbij Père Lachaise in de schaduw valt:

Buiten Eva Perron liggen er voor ons weinig bekende:

La Boca, met het voetbalstadion van La Boca Juniors en vele schilderingen van hun voor eeuwig geliefde Maradona. En de vele gekleurde huisjes:

San Telmo, met de gezellige mercado:

Palermo, met de mooie parken en de muurschilderingen:

Microcentro, met de belangrijke gebouwen, zoals de kathedraal vermomd als griekse tempel:

Pink House, waar de president gevestigd is:

En nog vele gebouwen meer:

Puerto Madero, waar de oude pakhuizen nu dienen als bars en restaurants:

En we hebben natuurlijk ook weer, volop moeten genoten van spijs en drank, wat een ellende iedere keer.

Nu op naar het zuiden!

Cataratas del Iguazu

Argentinië it is dus, na een start in Buenos Aires (ga ik weer op terugkomen) gaan we door naar… de Iguazu watervallen, met als basis Puerto Iguazu, lang van gedroomd en nu eindelijk af kunnen strepen van de bucketlist.

 Waar de Victoria falls een paar jaar geleden wat tegenvielen i.v.m. water tekort. Prijkt deze in haar volle glorie, zelfs tijdens het “droogste” seizoen.

Van een vertrouwde wiki-bron heb ik vernomen dat de watervallen een geheel van tussen de 270 en 300 watervallen zijn. In totaal 2,7 kilometer breed en vallen tot 82 meter naar beneden. 

De watervallen liggen op de grens van Argentinië en Brazilië. Beiden kanten zijn de moeite waard om te bezoeken.

Bij de Argentijnse kant, loop je als het ware tussen de watervallen en bekijk je het bekendste devil’s throat van bovenaf:

meerdere trails kan je volgen om een zicht van alle kanten te krijgen:

De dag erna een dagje naar het geliefde Brazilië, waar je ze van de overkant bekijkt en dus wat meer overzicht hebt. Er is helaas maar één redelijk kort pad te bewandelen daar:

Iguazu, ligt midden in de jungle. Dus ook weer veel beestjes en vooral enorm veel vlinders te zien:

Wat de meeuw is voor Scheveningen en de “squirrels” voor Central Park, dat is het, oh zo schattig ogende neusbeertje, voor de Iguazu. Even niet opletten en je eten is van de tafel of uit je rugzak gehaald. 

Adios amigos

Recap Brazilië

En dan ter afsluiting nog wat weetjes over Brazilië, die het land waarschijnlijk nog wel wat aantrekkelijker maken. 

De Brazilaan: 

Een erg kleurrijk volk, dit uit zich niet alleen in de huidskleur, die uit alle tinten bestaat. De LHBTIQ+ vlag waait hier ook overal. Tevens kan je er vele vierkante meters aan mooie en minder mooie tatoeages vinden. De nek en het gezicht meeschilderen is hier geen uitzondering. Wat ze vooral kleurrijk maakt is de gezelligheid en de vriendelijkheid. Je voelt je eigenlijk meteen thuis, spreek je de taal niet, boeien, ze kletsen gewoon de oren van je kop. 

Eten & drinken: 

Het eten viel ons goed mee, we hadden ons ingesteld op de wekenlange vlees, aardappelen, maïs routine zoals we die in Colombia en Bolivia kregen, maar dat is hier ook wat kleurrijker. Standaard is wel veel vlees of vis, grote stukken ook, bakje bonen, rijst en friet, geen groente (tenzij je het bakje bonen meetelt), maar kon je er altijd “voor peanuts” bijbestellen. Maar ook visstoof (moqueca)en veel Italiaans en sushi.

Fruit was overal en veel te krijgen en de nationale trots lijkt Açai, gemaakt in de vorm van een koude pap, die gemaakt wordt door de bevroren vruchten te pureren met water of melk en af te maken met, de keuze is reuze aan, toppings.

Prijzen in Brazilië: 

Op blogs was te lezen dat het een redelijk duur backpack land is. Dat is ons dus reuze meegevallen, wat voorbeelden:

Overnachting 2pers kamer met eigen badkamer: €20,-

Gegrilde kip (frango), met dus de rijst friet en bonen: €5,-, versie met beef: €6,50

Ontbijt: broodje gebakken ei en koffie: €1,5

Blikje/ flesje bier in de horeca (600ml) tussen de €1,6 en €2,40

Caipirinha: tussen de €1,60 en €4,-

Koopje dus!

Je aankopen betalen:

Dat is in geen een land makkelijker dan hier en is waarschijnlijk het allergrootste voordeel van dit land: het magische woord Debito en je zwaait met je gewone huis/tuin en keuken bankpasje.

Bij iedere aankoop, blikje cola, kokosnoot bij de jongen op het strand, restaurants, noem het maar op, kaartje tegen het draagbare broekzakformaat pinapparaat en voila… Extra kosten die door de bank worden ingehouden zijn zo goed als nihil. Zo te zeggen hebben we 0 keer cash geldnodig gehad en werkte de bankkaart iedere keer. 

Uber:

Nog zo’n begrip die het leven hier een stuk zorgelozer heeft gemaakt, de Uber app, die je op iedere hoek van de straat kan activeren en je rit binnen een paar minuten voor je neus staat (met mede dank aan de e-sim die voor de constante internet verbinding zorgt).

De puffende wc-bril:

Nog een leuke, die je billen gaan waarderen, de puffende, oftewel zuchtend wc-bril. Iedere bril, waar je even comfortabel op wilt gaan zitten, puft en zucht met je mee. Hij zakt wat in en maakt daar een bijbehorend geluid bij.

Het enigste wat jammer is, maar inherent aan zo’n groot land, dat je veeeel onderweg bent. Dus tel sowieso maar wat “weggegooide” reisdagen bij je reisschema.

Brazilië, krijgt een dikke 9, bij ons staat hij weer bovenaan de bucketlist, maar dan zeker ook het noordelijke deel. Dus tot snel!

 

The Big City

Het Brazilië verhaal eindigt voor ons in “The Big City” Sao Paulo. Met zijn 22 miljoen inwoners is het niet alleen de grootste stad in Brazilië, maar ook in Zuid-Amerika. 

De planning was 2 dagen, maar door de slechtere weersomstandigheden aan de kust, zijn het er 4 geworden. En gelukkig was dit zeker geen straf. Als we spreken over de bekende bezienswaardigheden van SP kan ik er eigenlijk geen opnoemen. Er is veel hoogbouw en drukke straten. Maar toch heeft het wel wat.

5 nachten, 4 volle dagen, 2 verschillende wijken. 

Pinheiros; Een buurt vol cultuur, galerijen en kleurrijke graffiti. Met het bekende Beco do Batman, jawel genoemd naar…

Jardim Paulista; dichter bij het mooie stadspark:

De grote winkelstraat, Avenida Paulista. Op alle zondagen afgesloten voor verkeer en de auto’s worden dan vervangen door kraampjes, muziek en gezelligheid, zo prijkt het op alle websites. Vol enthousiasme gaan we deze straat vol gezelligheid tegemoet. TOET, TOET, TUUUUUT!!! Ja hoor, wij hebben die ene dag in de tig jaar te pakken dat de straat gewoon open blijft, de gemeenteraadsverkiezingen😏…. Een paar kraampjes laten ons nog een begin zien van hoe deze zondag had kunnen zijn en een zanger probeert nog schreeuwend boven het getoeter uit te komen.

Dan maar richting Liberdade, de Japanse wijk (hier is de grootste Japanse gemeenschap buiten Japan). Iedere zondag een grote gezellige markt, en ja hoor deze wijk trekt zich gelukkig niks aan van de verkiezingen, waar veel onzinnigheden te krijgen zijn en natuurlijk veel eten:

De kathedraal:

Dan hebben deze 2 cultuurbarbaren toch nog even wat cultuur gesnoven in het Museu Afro Brasil. Het is een mooi museum en werd aangeraden door vele Brazilianen omdat de Afrikaanse cultuur nog zo’n grote invloed op hun manier van leven heeft. Tussen 1501 en 1866 werden 12,5 miljoen Afrikanen als slaven naar Noord-, Midden- en Zuid-Amerika gehaald. Bijna de helft ging naar Brazilië. Ook is de slavernij hier later afgeschaft dan in andere landen, namelijk in 1888. 

We zeggen “obrigado/da” tegen dit mooie land en vertrekken naar Argentinië. 

Koloniaal Paraty

Vanaf Sao Paolo (kom ik op terug) hebben we de bus gepakt naar Paraty. De gedachte was een dag of 5 in Paraty en/ of Ubatuba te blijven. Maar de weersvoorspellingen bleven erg slecht na de 3de dag. Dus is het bij 3 dagen Paraty gebleven en wat extra dagen Sao Paolo. 

Paraty is een super gezellig en mooi koloniaal dorpje, met echte nekbrekers oftewel enkelverstuikers van keien als bestrating, alleen de allerdapperste onder ons durven deze wandeling met flipflops aan.

Paraty’s koloniale huizen zijn heel goed bewaard gebleven, ooit gebouwd omdat het een strategische plaats had aan de kust. Doordat er een spoorlijn aangelegd werd tussen Sao Paolo en Rio was het plaatsje niet meer nodig als haven voor goud en koffie transport. Het dorp liep leeg en er werd vergeten dat het bestond.

Tijdens vloed loopt het dorp gedeeltelijk vol met water uit de zee, ligt even aan het weer tot hoever de straten blank staan. Maar dit kan tot aan het midden van het dorp zijn:

Ook staan ze bekend om hun Cachaça walhalla. Deze sterke drank wordt gemaakt van suikerriet:

Voor ons vooral bekend als partymaker in de caipirinha, oftewel caipi:

Maar hier wordt het geliefde drankje in wel 20 soorten verkocht. Als likeur, op vaten gerijpt, op verschillend hout gerijpt en dan is het in ene keer ook lekker om puur te drinken.

Paraty ligt tussen de groene bergen, bekleed met jungle en watervallen:

Maar ook aan de zee, met weer vele strandjes:

Voor nu adeus Paraty, op naar de big city