Via Nata, waar in de buurt de almighty “salt pans” moeten liggen, gaan we op weg naar Maun.

Onderweg stoppen we bij “Elephant sands” voor een drankje, dat noem ik pas eens een drankje doen, even iets anders dan tegen die lallende zaate aan te kijken in het café. Al kan dat laatste ook erg amusant zijn.

De Bird sanctuary van Nata is de volgende stop, niet alleen 165 soorten vogeltjes, waar mijn vogelaars hartje van te keer gaat, maar ook vele andere dieren zouden er moeten zijn. Dit alles ook nog eens op een zoutvlakte, ik zag meteen de beelden van Uyuni met zijn flamingo’s voor me! Ongeveer 200 vliegen in één klap dus….
Tja de opsomming van die dag is:
Een ondergelopen zoutvlakte, dat meer op een groot meer leek, een groepje pelikanen zo ver weg dat zelfs mijn verrekijker alleen vaagje stipjes weergaf, redelijk wat koeien (wat natuurlijk onze drijfveer was om naar Afrika te komen) en een verloren wildebeest.

Op naar de vlaktes met de baobab bomen waar we zoveel goede verhalen over gehoord hadden. We gaan eerst op zoek naar green’s baobab, die geprezen wordt in de “lonely planet”. Even 20 km off-road en we zouden er moeten zijn, appeltje, eitje met zo’n 4×4. Dus niet!!! Wat een rit, om de paar minuten leken we vast te rijden of de auto zodanig te beschadigen dat die spontaan uit elkaar zou vallen, hij kraakte, stootte en puften en wij deden met hem mee. We kwamen geen enkele ziel tegen, wat het altijd nog wat spannender maakt mocht je hulp nodig hebben. Dik een uur later arriveren we bij deze Mr. Green, leuk boompje, ja, moeite waard, dikke neee. En wederom geen zoutvlakte te bekennen. Raimon wilde uit frustratie zelfs geen foto maken. Zie hier deze allom geprezen boom, gemaakt met mijn professionele telefoon:

Na de helse rit terug gemaakt te hebben en de auto van buiten en binnen totaal onder het zand zit, zien we dat er een “planet baobab” gewoon langs de weg ligt. Waar je onder het genot van een drankje kan genieten van deze reusachtige bomen.

Waarschijnlijk loste dat zout dus spontaan op als ze ons zagen aan komen rijden, we hebben geen korreltje zout meer gezien dan die in het peper en zout stelletje.

Op naar Maun