Grauw en regenachtig weer had ik verwacht op de Galapagos, veel foto’s op internet geven grijze lucht en rotsachtige eilanden. Wat hebben we een geluk gehad, zon zon zon, palmboompjes en mooie stranden. Snorkeltje op en hop tussen de visjes zwemmen, handdoekje uitleggen en opdrogen tussen de zeeleeuwtjes.

Isla Isabela it is, het is het grootste eiland maar er wonen veel minder mensen (2.200) dan op de andere 2 hoofdeilanden. Alle van de 13 eilanden (en nog 110 ieniemini eilandjes) zijn ontstaan door vulkanische uitbarstingen liggen zo’n 1000 km uit de kust van Ecuador. Er zijn trouwens maar 4 van de 13 eilanden bewoond en dit zijn dan ook de enige die je tijdens een “do it yourself trip” kunt bezoeken. De haven van Isla Isabela is al meteen een stuk rustiger en heeft nog veel meer dat eilandgevoel. Het plaatsje puerto Villamil is klein en een pinautomaat is er bijvoorbeeld niet te vinden in tegenstelling tot Santa Cruz waar alles voorhanden is.

Hier hebben we vooral veel zelf gesnorkeld, je kijkt je ogen uit onder water, de pinguïns, zeeleeuwen en zelfs de manta’s vliegen langs je:

Toertje los Tuneles (wederom snorkelen), hier hebben we zeepaardje gezien, helaas nemen die misselijke de kleur van hun omgeving aan dus het leek meer op een stok. Veel haaien en enorme zeeschildpadden kwamen voorbij. Ook hebben we de typische vogel van hier gespot; blue footed booby (blauwvoetgent):

Fietsen naar de wall of tears (gebouwd door de gevangenen die destijds op het eiland leefde) met onderweg veel te zien:

De overtocht van Santa Cruz naar Isla Isabela duurde 2,5 uur en was heel heftig, de zee was zo ruw dat het bootje constant keihard op het water kaatste. Raimon met zijn zeeziekte en ik met een inmiddels opgelopen koppijn hadden al gauw de beslissing gemaakt om dit ritueel niet te herhalen. Van Isla Isabela naar San Cristobal zou sowieso ook nog eens een dubbele rit betekenen (5 uur)en een hele dag onderweg zijn. De $90 pp extra en dit uitzicht waren het meer dan waard.