Santiago de start van ons laatste continent. Een start waar ik wel naar heb uitgekeken. We zijn nog nooit in Zuid-Amerika geweest, dus best spannend. Weer reizen zonder eigen vervoer en een bevolking die geen woord Engels spreekt maakt het toch weer wat uitdagender. Ons Spaans is op zijn zachts gezegd nog slechter dan een pequena poquito. En hun Spaans is meer woorden inslikken dan duidelijk uitspreken. Dit samen maakt het communiceren veel moeilijker dan zelfs in Azië. Maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken, we houden wel van wat uitdaging. Hier moet je erg veel moeite doen om een toerist tegen te komen, dat maakt het precies het tegenovergestelde van Nieuw Zeeland. Santiago is een echte wereldstad, mooie gebouwen, altijd wel wat te doen, honderden restaurants, fijne parken etc. De eerste indruk van de Chilenen is dat ze niet erg toegankelijk zijn, maar ook zeker niet onaardig. Het zal vast ook liggen aan de taalbarrière. Onveilig hebben we ons zeker nooit gevoeld in Santiago (waar Zuid Amerika toch wel bekend omstaat), maar het zal vast ook wel aan de wijken liggen. Er is veel groen (bij ons blauw) op straat, maar deze dragen geen mitrailleurs, lachen iedereen aan en dienen vooral als wegwijzers voor iedereen.
We hadden een appartementje met uitzicht op de Andes:

Eerste aanblik in Santiago, we voelde ons meteen thuis op het vrijthof:

San Cristobal berg, met een 22 meter groot Maria beeld op de top, en een te gek uitzicht:

De mooie binnenstad, weer zo verschillend van Azië en Oceanië:

Veel lekker eten en drinken, dat voelt weer wat meer als vakantie! Losgaan zonder dat je achterover valt van de prijzen:

Vanaf hier gaan we richting het noorden van Chili. Het zuiden slaan we helaas ivm tijd en duiten over. Ook hebben redelijk wat gletsjers en besneeuwde bergketens gezien de afgelopen weken, dus Patagonië wordt iets voor een volgende reis.