Na Uyuni zetten we koers naar Potosi, dit plaatsje ligt precies tussen Uyuni en Sucre in en ligt, hoe kan het ook anders, op 4000 meter. 4 Uurtjes in een overvolle bus met een onbehaaglijk geurtje, een mix van met speeksel doorweekte coca bladeren en zweetpatatten maken dit dus een mooie tussenstop om weer op adem te komen. Potosi staat bekend om zijn mijnen en vooral om haar zilvermijnen in de Cerro Rico (rijke berg). Het plaatsje was ooit een van de grootste en rijkste steden in Zuid-Amerika en telt nu nog 140.000 inwoners.
Een tochtje naar 1 van die mijnen wilde we dus wel maken, ongevaarlijk zou het niet zijn, maar het zou een goed beeld geven in welke erbarmelijke omstandigheden de mijnwerkers nog altijd moeten werken. Interessant dus maar voelt ook een beetje als ramptoerisme. Geheel in stijl (mijnwerkers outfit) gingen we op pad op zoek naar cadeautjes voor de mijnwerkers. We werden op een lokale markt afgezet en we hadden in principe 2 cadeau keuzes volgens de gids. De eerste is een zak coca bladeren en een flesje alcohol van 96% (dit werd mijn keuze, leek me geheel verantwoord om hun verslavingen te blijven voeden) en onze tweede, niet minder gevaarlijke maar wel spannendere, optie was echte dynamiet, jawel met ontsteker en al, dit kon gewoon legaal gekocht worden daar, het dient geen uitleg dat dit Raimons keus werd:

Dus klaar om de mijn in te gaan. We liepen door veel te smalle gangetjes waarvan zo goed als alle steunbalken doormidden waren gebroken. Dus gebukt om deze balken te vermijden zijn we toch maar liefst tot 50 meter in de mijn gekomen. Raimon zag het niet meer zitten en zag de hele boel al instorten, aangezien mijn claustrofobische aanleg was ik ook wel een beetje opgelucht dat we terug konden. De rest van onze, iets dapperdere, groep is door gegaan, maar vertelde ons dat het alleen maar erger werd hoe verder je in het labyrint zat. Geen grote open ruimtes, zoals in de films met allerlei transport karretjes alla Indiana Jones, maar het bleef bij smalle gevaarlijke tunneltjes en arme mijnwerkers die je dan een dynamietstaafje mocht overhandigen. Ben blij dat we tijdig omgekeerd zijn:

Potosi zelf is een heel leuk stadje die op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. Veel kleuren, mooie gebouwen en aardige mensen:

Hasta luego babies

Eindelijk is het dan zover, we gaan de grootste zoutvlakte van de wereld bekijken. De tour duurt 4 dagen waarvan we eigenlijk alleen de laatste dag op de zoutvlaktes zullen zijn, de rest bestaat uit veel rijden, met onderweg zoveel mooie dingen te zien.

We vertrekken vanuit Tupiza met als “familia” voor de komende 4 dagen; twee 4×4 jeeps, 2 te gekke chauffeurs alias gidsen, 1 lieve, heerlijke gerechten makende Boliviaanse kokkin en 6 medereizigers. Dit waren de ingrediënten voor heel veel mooie, maar ook heel veel bijna in je broek piesende momenten van het lachen. Tjonge wat hadden we een geluk met onze groep, bestaande uit een ouder Italiaans koppel (Guiseppe & Luciana) die tevens onze steun en toeverlaat waren als ons Spaans weer eens tekort kwam, een Duits stel (Nadine & Ruben) zo gek als een deur, de eerste grappige Duitsers die we tegen zijn gekomen, een Amerikaanse jongen (Evan), de rustigste en droogste van het stel en dan de Nederlandse spring in het veld Gaby, met energie voor 10.
De tocht opzicht is lichamelijk niet zwaar maar de hoogtes maakte het zwaar. De eerste dag ga je vanuit Tupiza (3000) meter bijna direct naar boven de 4000 meter en je slaapt op 4200 meter, buiten het happen naar adem heb ik vooral de eerste 2 avonden enorme koppijn gehad, gelukkig viel het overdag wel mee. Eigenlijk had bijna iedereen uit onze groep wel last van iets. In andere groepen hebben we menigeen gezien die er veel erger aan toe waren en bijvoorbeeld 4 dagen niks binnen hebben kunnen houden. Overdag was het een aangename 20 graden boven op de plateaus, maar s’ nachts daalde deze temperatuur naar -10. De hostels waren erg basic dus helaas geen verwarming. Na het avondeten rond 9 uur lagen we dus meestal wel in bedje met wel 10 dekens over ons heen tegen de kou.
De 3de dag en nacht daalde we voor de zoutvlaktes af naar iets onder de 4000 meter en verdween de koppijn als sneeuw voor de zon. Maar de tocht was het meer dan waard en we kunnen er alleen maar met een glimlach op ons gezicht aan terug denken.

Waar te beginnen, ik weet niet eens meer wat we allemaal gezien hebben, bijna teveel om op te noemen. We kwamen langs vulkanen:

Reden over de altiplano met haar vele meren die de gekste kleuren hadden, van rood tot zwart. In deze meren leven wel 100de flamingo’s:

Geisers:

Beestjes:

Gekke steen en rotsformaties en een lekke band echt ” in the middle of nowhere”:

De trots van Bolivia, de Dakar rally, die al 4 jaar hier gehouden is:

En natuurlijk de enorme gave zoutvlaktes van Uyuni met de onvermijdelijke “loco” foto’s:

Na 4 dagen is het bijna moeilijk afscheid te nemen van deze “familia”. We worden in het plaatsje Uyuni gedropt, wij blijven hier nog een nachtje en de rest gaat ieder een andere kant van Bolivia op. We zien mekaar vast nog wel.
Onder het treuren kwamen we erachter dat Catherine en Phill (de lifters uit NZ) ook in Uyuni waren, dit maakte de dag weer goed! Biertje drinken dus😆:

7 uurtjes nachtbussen van Salta tot la Quiaca, kwartiertje lopen naar de grensovergang met Bolivia (Villazon), stempels pakken, buskaartjes regelen, om zo binnen 12 uur te eindigen in onze eerste Boliviaanse bestemming Tupiza. In Bolivia veranderd er niet veel aan het landschap, maar wel veel aan de bevolking, alles is hier kleurrijker en de vrouwen lopen allemaal rond in traditionele kleding inclusief het typische schattige bolhoedje. Ieder gebit telt minder tanden dan vingers aan 1 hand, wat waarschijnlijk komt door de altijd aanwezige prop coca bladeren in de breed lachende monden en een gebrek aan tandzorg.

Tupiza is een erg stoffig dorpje in een vallei tussen de bergen van de Cordillera de Chichas. Je waant je in het wilde westen. We kozen dit plaatsje omdat vanuit hier de beste tours vertrekken richting Salar de Uyuni (zoutvlaktes) en omdat het op 3000 meter hoogte ligt, wat ideaal is om een beetje aan de hoogte te wennen. Buiten wat kortademigheid ging het okay met de hoogte, geen rondje joggen voor ons dit keer:

We hebben nog gewandeld in de omgeving en wat uitzichtpunten bezocht:

3 dagen genieten van een blauwe kont verder, vertrekken we voor een 4 daagse trip naar het hoogtepunt van Bolivia: Salar de Uyuni.

Tot gauw